Desposini Savio

μην ξανακρυφτείς

2008-05-17T23:30:00.000+03:00

..ήταν ωραία τότε που
το'σκαγα απ'τα παράθυρα απόκρυμνων πύργων
και βρισκόμουν σε γλιστερά μονοπάτια
ακούγοντας ούγγρικα βιολιά να σιγοντάρουν
τις εικόνες της ψυχής μου
..και ξαναθυμόνουν πως είναι
να είσαι παιδί.

..ακόμη και όταν στεναχωριόμουν

και πονούσα στις στιγμές

γιατί φερόμουν και σκεφτόμουν

σαν παιδί.

αντίο δεν θα σου πω ποτέ

απλά, να προσέχεις μικρό..

ανοιξιάτικος ήλιος χειμωνιάτικο φεγγάρι

2008-04-29T23:50:00.003+03:00

Πριν λίγο καιρό, μια κατάμαυρη νύχτα χωρίς αστέρια ξαναπήγα να αντικρύσω τη θάλασσα. Ξέρεις πόσο φοβάμαι τη θάλασσα;
Σκεφτόμουν κοιτώντας τη, αλλά με τα μάτια μισόκλειστα... πως θα έρθει μια μέρα, ξέρεις, μια από αυτές τις συνηθισμένες μέρες που ξυπνάς και βρέχει, που φτιάχνεις καφέ και τον ανακατεύεις ασυναίσθητα για ώρα με το κουτάλι σαν να ανακατεύεις τη ψυχή σου, που τρίβεις με το χέρι τα θολά τζάμια του αυτοκινήτου για να δεις έξω μωβ σπίτια και κίτρινα δέντρα, μια από αυτές τις συνηθισμένες μέρες που ανοίγεις να διαβάσεις ένα βιβλίο και μυρίζεις ξάφνου το μελάνι και το χαρτί σαν να'ναι η πρώτη φορά, μια από αυτές τις μέρες που ο λαιμός σου πονάει από το κρύο και ίσως πεις αν μου φιλούσες το λαιμό θα μου περνούσε μονομιάς, και θα ζωντάνευαν του νου οι ιαματικές πηγές, με χαρούμενους σκίουρους και σβέλτους λαγούς που θα βουτούσαν και θα πλατσούριζαν μέσα τους...

Μια τέτοια μέρα λοιπόν, όταν ο χειμώνας θα γινόταν άνοιξη και λίγο καλοκαίρι, ένα βήμα πριν το καλοκαίρι δηλαδή, ήταν που θα πήγαινες στο σταθμό και θα έπαιρνες το πρώτο τραίνο. Θα ανέβαινες μόνος για ταξίδι, για μέρες, για μήνες... Θα περνούσες μέσα από πόλεις, καθαρές και περιποιημένες, αυτές που ο αέρας τους μυρίζει φρέσκια μπογιά και φρούτα απ'τα μανάβικα. Θα κατέβαινες για λίγες ώρες σε πόλεις βρώμικες, αυτές που μυρίζουν σκουπίδια και τηγανιτά ψάρια, που οι κάτοικοι είναι σαν μουτρωμένοι, αλλά και σαν με ψεύτικο χαμόγελο, θα τραβούσες φωτογραφίες τα στάσιμα νερά στους δρόμους τους που καθρεφτίζουν τον ουρανό, θα έκανες μπάνιο σε φτηνά ξενοδοχεία και θα συνέχιζες με τις επόμενες αμαξοστοιχίες.
Θα πέρναγες από απότομα φαράγγια με οδοντωτό, τις νύχτες θα έβλεπες φουντωτές ουρές από κρυμμένες αλεπούδες σε θάμνους δίπλα στις ράγες, τα φώτα από τις μακρυνές πόλεις, τον έναστρο ουρανό ξαπλωμένο σε λίμνες, τις ημέρες λιβάδια με πρόβατα μέσα στο πράσινο του γκαζόν και το κόκκινο της παπαρούνας, και ουράνια τοξά παχιά σαν σύννεφα να βουτάνε σε ποτάμια.
Θα μιλούσες με τυχαίους αγνώστους ταξιδιώτες για τον καιρό, για τους προορισμούς, σε πόση ώρα φτάνουμε; θα ακούγες καμπάνες να χτυπούν σε χωριά, θα έβλεπες παζάρια και εκκλησίες, θα διάβαζες ξεχασμένες εφημερίδες και βιβλία στα βαγόνια και θα έκανες συλλογές από χρησιμοποιημένα εισητήρια και τις φωτογραφίες που θα τραβούσες..
Τα ξημερώματα στη κουκέτα και λίγο πριν κοιμηθείς, θα άκουγες μουσικές και θα ονειρευόσουν με τα μάτια ανοιχτά και θα σκεφτόσουν για τη μέρα που πέρασε και όλη την ζωή σου πριν απ’το ταξίδι. Για την επόμενη μέρα που ξημέρωνε, δεν ξέρω τι σκέψεις θα έκανες... Ούτε που το φαντάζομαι δηλαδή. Αλλά είναι παράξενα ωραίο να παίζω μερικές φορές με άμυαλες πιθανότητες που δεν βγάζουν πουθενά, παρά μόνον σε όνειρα. Είναι όμορφο όταν οι προορισμοί είναι έκπληξη. Η αλήθεια είναι αυτή.

Μια μέρα όπως και οι άλλες μέρες, χειμωνιάτικη πλέον, ήταν που με είδες να κάθομαι στο σταθμό. Δεν περίμενα το τραίνο, είχα κάτσει μόνον για να ξεκουραστώ, γιατί μου αρέσουν και εμένα τα τραίνα... Σε είδα όρθιο μέσα από το παράθυρο και με είδες καθισμένη σε ένα παγκάκι να κρατώ ένα κίτρινο φάκελο. Φορούσες γαλάζια και εγώ πράσινα. Είχε κρύο και φυσούσε και όταν χαμογέλασες είπα πως πρέπει να ανέβω στο τραίνο γιατί σε ερωτεύτηκα...
Γλύστρησες στο μυαλό μου, απλώθηκα στα μάτια σου, μετά μπήκες μέσα μου. Χαμογελούσα. Και δεν σου έλεγα γιατί. Εσύ σαν να απορούσες, αλλά ήξερες, γιατί μου έκανες έρωτα και χαμογελούσες την ίδια στιγμή με μένα.
Ξύπνησα μετά από ώρες, μέρες ύπνου και κοίταξα τις εικόνες που τρέχαν στο παράθυρο του τραίνου. Άσπρα. Παντού χιόνι και ομίχλη. Στα πεζοδρόμια, στα περβάζια, στις στέγες, στις ταράτσες, στους δρόμους, στα λουλούδια που κοιμόντουσαν, στα δέντρα που ξεκουράζονταν, στα βουνά που περίμεναν. Λευκό τόσο, που η γύμνια του μ'έκανε να τρέμω. Εσύ δίπλα μου γυμνός πάλευκος και ζεστός. Σου έγλειψα τον λοβό του αριστερού αυτιού σου. Ντύθηκα με το πράσινο παλτό μου, κατέβηκα. Θλιμμένα χαμόγελα, μεγάλα μάτια... Η πολύτιμη ηρεμία. Καμιά παραφροσύνη και για κανέναν.

Το ξέρω... Και ξέρω πως μπορείς να με αντιληφθείς ακόμη και όταν ψιθυρίζω...
Σε αίθουσες αναμονής σταθμών που αλλάζεις τραίνο, ακόμη και όταν έχουμε γυρισμένες τις πλάτες μας και δεν έχουμε ειδωθεί, εσύ πρώτος ξέρεις ότι βρίσκομαι εκεί. Δεν σε βλέπω. Τελευταία στιγμή τρέχω να προλάβω και πέφτω πάνω σου. Σαστίζω, μα σου δίνω στο λαιμό ένα έτοιμο κλεφτό φιλί που έχω φυλαγμένο, και φεύγω με το επόμενο τραίνο, ίσως μέχρι την επόμενη τυχαία συνάντησή μας σε έναν σταθμό στο πουθενά, όπου μπορεί να προλάβεις να με φιλήσεις εσύ πρώτος...

αυγό στα φώτα

2008-04-18T16:14:00.002+03:00

Το πάσχα είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Όχι λόγω θρησκευτικού συναισθήματος, παρά μόνον εικαστικού ενδιαφέροντος σε ότι βλέπω γύρω μου.
Βιτρίνες. Χοντρά κοτόπουλα που ξεπηδούν μέσα από φωλιές, κοτόπουλα που χορεύουν, κοτόπουλα λούτρινα σε λαμπάδες, κοτόπουλα σουβλιστά,
λαγοί που κάνουν κούνια, λαγοί που τρώνε καρότα, λαγοί αγρότες, λαγοί στιφάδο,
αυγά βαμμένα σαν ουράνια τόξα, αυγά ζωγραφιστά, αυγά με αυτοκολλητάκια, αυγά σε καλάθια, αυγά σοκολατένια, αυγά που γελάνε, αυγά βραστά, αυγά τσουγκρισμένα.

Από πάντα αισθανόμουν αυγό. Νομίζω ότι την πρώτη φορά που το ένιωσα ήταν τη μέρα που πήγα νηπιαγωγείο. Έτσι ξαναένιωσα όταν πήγα και στο νηπιαγωγείο για ποτό.
Συνειρμός.

Βρήκα ένα αυγό που όταν το κοιτούσα νόμιζα πως στεκόμουν μπροστά σε καθρέφτη. Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις τι κρύβει ένα αυγό από μέσα. Και αυτό είναι κάτι που δεν το εξαγοράζω με τίποτα. Γιατί απλά έτσι πρέπει.

Το περασμένο πάσχα βρέθηκα Αμερική. Η βιτρίνα ενός φωτογραφείου στο Greenwich Village απεικονίζει τον κύριο κοτόπουλο να ποζάρει με όσους θέλησαν να έχουν μια στιγμή μαζί του.
Εάν ήταν αυγό άραγε θα το προτιμούσαν...;

I feel like an Easter egg.

hand on lens

2008-04-16T13:42:00.000+03:00

στο τόκυο

2008-03-31T16:20:00.001+03:00

Με τις θερινές ώρες ξεκινούν τα κίτρινα καλοκαίρια.
Αυτά που φέρουν την σκόνη της πόλης ανάκατη με μυρωδιά θαλασσινή, ιδρώτα, αντηλιακό και καυσαέριο.
Αυτά τα καλοκαίρια της πόλης... που οι νύχτες τους τραβάνε στο κέντρο. Απομίμηση νησιού. Πορτοκαλί, γαλάζιο, γκρι. Με τσιμέντα που αχνίζουν. Και τις πατούσες μου να γίνονται μαύρες στους δρόμους τους.

Τα καλοκαίρια της πόλης μεταμορφώνουν τα μπαρ. Υδαρές οι λάμψεις τους... μέχρι το τέλος της νύχτας γίνονται απόνερα φώτα απρόσμενων πάρτυ.
Και μετά τα πάρτυ έρχονται τα βρώμικα... Στο Tokyo με τα τέζα φώτα θα βρεθώ για μια κρέπα που σαλεύει και με αγχώνει σαν να'ναι ζωντανή. Τα κοκτέιλ θα έχουν κάνει τη δουλειά τους.

Η θάλασσα της πόλης. Παραλιακή. Μεσ'το κατακαλόκαιρο κατά μήκος της διαδραματίζονται αποκριάτικα προδιαγεγραμμένα πάρτυ. Κάποτε πήγαινα. Και φορούσα μια ξανθιά περούκα...
Καλοκαίρια με ταβέρνες, με κλαμπ, με μπουζούκια για κάποιους .

Αυτός, πρώτο τραπέζι απόψε μόνος του. Από ποιο πάρτυ να το έσκασε...

...δεν υπάρχει μέρα χωρίς μνήμη;

2008-03-25T23:35:00.001+02:00

Όταν βρέθηκα κάτω από τον πύργο του Eiffel, έβρεχε και φυσούσε ανελέητα. Και’γω σαν γυμνό αυγό – μόνον αυτό γίνομαι στη σκέψη σου - ξεδίπλωσα κι’άλλο τα τσόφλια μου. Γυμνή δίπλα στο Σηκουάνα... Έκλεισα την κόκκινη ομπρέλλα μου, δεν είχε νόημα. Mary Poppins is dead.

Στο Trocadero ένας Ινδός μου έδειχνε τον πύργο του αρχιτέκτονα Eiffel σε μικρογραφία από πλέξιγκλας με πολύχρωμα φωτάκια. Τον αγόρασα με τη σκέψη να στον χαρίσω... Είναι ένα αστείο κιτς σουβενίρ. Το’ξερες ότι μου αρέσουν τα κιτς αντικείμενα; Δεν θα σου άρεσε σίγουρα. Gustave Eiffel is dead.

Στο Marais θέλησα να σου αγοράσω ένα ξυπνητήρι, από αυτά τα παλιά τα στρόγγυλα που σηκώνουν και τους γείτονες στο πόδι εάν αρχίσουν να χτυπούν. Στο πράσινο καντράν του απεικονιζόταν ένα ζευγάρι χαμογελαστών κινέζων... Η φίλη μου γέλασε όταν το είδε «είναι εντελώς μάο τσετούνγκ και κιτς. Πως σου’ρθε τώρα αυτό να το αγοράσεις;». Ντράπηκα και το άφησα. Mao Zedong is dead.

Στο Quartier Latin, μέσα στο παλιό βιβλιοπωλείο έπεσα πάνω στο Franny & Zooey του Salinger. Τότε θυμήθηκα το Catcher in the Rye. Θα σου το χάριζα ξανά. Μα το τελευταίο αντίτυπο είχε πουληθεί τη προηγούμενη μέρα... Και το βιβλίο το έχεις άλλωστε. Και ο J.D. Salinger is Not dead.

Όταν μου χαμογελούσες, κοιτούσα πάντα προς τα μέσα. Σε μένα. Ποιος είναι αυτός..; Μου έλεγα τάχαμου λες και δεν ήξερα...
Η απάντηση κάθε φορά ερχόταν σαν πουλί από τα ξένα. Και ένιωθα παγωτό κρέμα στο στόμα και μια ήρεμη θάλασσα γύρω μου. Παιδί σε καλοκαίρια. Και τα καλοκαίρια πάντα κρατάνε λίγο. Και δεν μ’ένοιαζε. Ήσουν το αυγό μου.

παρίσι, στους δρόμους του...

2008-03-21T17:33:00.003+02:00

Οι αγαπημένες μου φωτογραφίες είναι αυτές που έβγαλα με το κινητό μου... θα τις λάτρευα περισσότερο εάν ήταν και polaroid. Διαφορετικές εικόνες μιας υπέροχης πόλης.

Το πρώτο βράδυ στο Παρίσι... όταν το αυγό αντίκρισε το πυργάκι των 324ων μέτρων... σαν να με περίμενε.

Θα μπορούσα να μείνω ατελείωτες ώρες στο μικρό, χαώδες Shakespeare & Co. Kilometre Zéro Paris, στο Quartier Latin. Τα βιβλία του φέρουν την πρωτότυπη σφραγίδα του εκδοτικού οίκου, από το 1951.

Στο Mona LisaΙΤ, ένα ακόμη βιβλιοπωλείο στο Marais. Εκεί ένας γορίλλας έχει αγκαλιά τη Τζοκόντα.

Πλησιάζοντας στο Pompidou Centre, μια τάξη νηπιαγωγείου μόλις βγαίνει από ένα ανθοπωλείο. Όλα τους κρατάνε στα χέρια κάτι χάρτινες πεταλούδες που τους χάρισε η ανθοπώλης. Άκουσα το πιο γλυκό merciiiiiii florist! από το πιτσιρίκι με το πράσινο μπουφάν που χαιρετάει...

Στην πλατεία G.Pompidou συνάντησα την ChicksJune, γατί τρελοοό πάνω στον ώμο του Στηβ. Ήρθαν μαζί από το Σικάγο να δουν το Παρίσι.

...εγώ που νόμιζα ότι το όνομα Κλο Κλο ανήκε μόνο στη γνωστή μάγισσα των παιδικών μου χρόνων. Ο Κλο Κλο (Claude Francois) υπήρξε τραγουδιστής. Ένα βράδυ παιζόταν στο κανάλι TF1 τιμής ένεκεν το σώου CloClo Generation..!

http://www.youtube.com/watch?v=lWLUy4yqQbI
Εργοστάσιο Συναισθημάτων... παίζεται σε όλη την πόλη.

Παλιάτσος σε μια γκαλερί στο Saint Germain..

Στο Metro. Για μια στιγμή νόμισα πως με κοιτούσαν τα μάτια σου. Μοιάζαν τόσο με τα δικά σου...

parisακι

2008-03-14T09:45:00.001+02:00

"this city on everybody" by MotyPest

εικόνες του κόσμου

2008-03-11T20:38:00.004+02:00

(η φωτογραφία από το κατάστημα Vincon στη Βαρκελώνη τον περασμένο Ιούνη)

Είμαστε όλοι τόσο μα τόσο διαφορετικοί.. Μοναδικοί.
Στο παιχνίδι όμως... πως παίζεις;
Χαζά;
Τίμια;
Ήσυχα;
Ύπουλα;
Θαρραλέα;
Συγκλονιστικά;

Με μετριοπάθεια;

Ή μήπως απλώς με τον δικό σου τρόπο..;

(η φωτογραφία από την Times Square στη ΝΥ τον περασμένο Απρίλη)

Άκουσα κάτι που μου έκανε εντύπωση από έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο που ζει σε ένα νησί (ιδανικό μέρος, γιατρικό στις στιγμές που καραδοκούν με την αίσθηση της πόλης που σε πνίγει... ) Και το γούσταρα γιατί καθρεφτιζόταν η λαχτάρα, η όρεξη για ζωή στα αδηφάγα μάτια. Έτσι νιώθω και'γω μπροστά σε νέες εικόνες.

«Θέλω να περπατάω στο δρόμο και να νιώθω ότι με σκουντάνε, ότι πέφτουν πάνω μου..» . Έτσι είπε.
Όταν βρέθηκα στην Times Sq, τότε κατάλαβα πως είναι ο ορισμός του να συμβαίνει αυτό...
Να νιώθεις πιο ζωντανός άραγε..;

Fridays

2008-03-09T19:58:00.001+02:00

Πριν λίγες μέρες πήγα σ’ένα μασκε πάρτυ.
-Τι έχεις ντυθεί ; με ρωτούσαν.
-Παρασκευάς απαντούσα.
Γουρλώναν τα μάτια.
-Και αυτό το «8» στο λαιμό;
-Του Παρασκευά είναι και αυτό...
Κανείς δεν καταλάβαινε το όνομα.
Απλά είχα ντυθεί Παρασκευάς.. θα ταίριαζε να πω ότι ήμουν ο Παρασκευάς, από το βιβλίο του Ντεφόε «Ροβινσώνας Κρούσσος».
Ίσως.. και το ότι το πάρτυ γινόταν Παρασκευή.
Τόσο απλά.

Αυτή τη φωτογραφία την είχα τραβήξει ένα πρωινό περνώντας δίπλα από ένα έρημο λούνα παρκ. Είναι από τις αγαπημένες μου.
Ο Βίκινγκ στη πλώρη του καραβιού.
Σαν να’βλεπα ακόμη έναν Βίκινγκ μαζί του. Που του έπαιζε μουσικές, τον έκανε να γελά. Το ταξίδι ήταν όμορφο. Καθισμένος αυτός ως αντίβαρο στη πρύμνη.. και ο αέρας επίσης στα πρίμα...
Τη Παρασκευή πέρασα ξανά από εκεί.
Ο Βίκινγκ μόνος στο καράβι. Και πίσω από κιγκλιδώματα.

χθεσινό όνειρο

2008-03-06T23:18:00.001+02:00

Ήταν ένα σπίτι σαν αυτό που μεγάλωσα, σαν αυτό που ζω και τώρα.. σκιερό. Είχε σύννεφα εκείνο το απόγευμα στον ουρανό. Γκρίζα πρόβατα σε γαλάζιο λιβάδι.
Βγήκα έξω φορώντας ένα νυχτικό. Αντίκρυσα τον μεγάλο κήπο. Αυτός ένας άλλος κήπος λιδάδι.. που τελείωνε στις πλαγιές τεσσάρων λόφων.
Αυτό που είδα όμως... Ένας κήπος που μέχρι εκεί που ξεκινούσαν οι λόφοι ήταν γεμάτος από χιλιάδες χρυσές καραβίδες. Που κουνιόντουσαν και λιάζονταν κάτω από τον ήλιο...
Το λιβάδι με τις χρυσές καραβίδες.
Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό.. μα εκείνη τη στιγμή το μόνον που σκέφτηκα ήταν τι θα συνέβαινε αν όλες αυτές οι καραβίδες πεθαίναν στο κήπο μου.
Ξαναμπήκα στο σπίτι, φόρεσα μια ζακέτα και έφυγα.
Έφτασα σε μια εκκλησία που μόλις μπήκα μέσα της σκοτείνιασε.. άρχισα να ανάβω κεριά παντού για να φωτίσει ο χώρος. Άναψα όλα τα μανουάλια της. Μύρισε λιβάνι.. Και τότε συλλογίστηκα ξανά τις καραβίδες στον κήπο μου. Είπα.. «πρέπει να επιστρέψω».
Φτάνοντας στο σπίτι αντίκρυσα τα πάντα χιονισμένα.. και σκοτάδι παντού.. Άναψα ένα γυάλινο φανάρι, το πήρα και βγήκα εμπρός για να δω τον κήπο.
Και τότε τον είδα κατάλευκο, χιονισμένο. Οι χρυσές καραβίδες λαμπήριζαν σκεπασμένες, κάτω από το αφράτο χιόνι. Ζωντανές..
..Περπάτησα ξυπόλητη μέσα στο λιβάδι. Πατώντας στο χιόνι. Άκουγα καραβίδες να κρατσανίζουν κάτω από κάθε πατημασιά μου.. Σταμάτησα και κάθησα οκλαδών με τις χρυσές καραβίδες κάτω μου και γύρω μου. Έστρεψα το βλέμμα προς τα πάνω. Κοίταξα το φεγγάρι που δέσχιζε σαν παλιό τρένο το νυχτερινό λιβάδι. Νόμιζα πως άκουγα μουσικές...
Και όλα σαν λίγο πιο όμορφα μου φάνηκαν με μιας.

απόκριες..;

2008-03-03T23:26:00.001+02:00

στο μπλε της νύχτας

ήμερα

2008-03-01T11:08:00.002+02:00

αυγοψυχή

2008-02-25T23:18:00.000+02:00

Αυτές τις μικρές ώρες... είναι που νιώθω την αυγοψυχή μου να δοκιμάζεται από υπόκωφη νωχελική προσμονή.. από σκέψεις και εικόνες που πετάνε στον ουρανό μου σαν αυγοζέπελιν.
Η αυγοψυχή είναι η πιο δύσκολη ψυχή που υπάρχει... γιατί είναι η πιο φοβισμένη και η πιο αδίστακτη.. προκλητική.. ευαίσθητη.. έτοιμη να σπάσει στη πρώτη βουτιά ακόμη και από χαμηλά.
Η κρούστα της αυγοψυχής μου δοκιμάζεται να αντέξει στα όνειρα που έκανα από παιδί...
Και στο συναίσθημα αυτό που τη κάνει να τρέμει.. και στο άγγιγμα που τη κάνει να αισθάνεται ανάλαφρη... και να αφήνει ροδαλούς καταράκτες να κυλάνε στο πρόσωπο μου... σαν αυτούς που θα έγλυφα και πάλι από τα μάτια σου.. σαν γατί.. όσες φορές και αν χρειαστεί.

2008-02-22T21:32:00.002+02:00

νύχτες

2008-02-20T16:29:00.000+02:00

Όταν βρισκόμουν στη Βαρκελώνη είδα αναρτημένα στο δρόμο τα πόστερ του MACBA, για τις «Νύχτες του MACBA». Τα φωτογράφησα. Μετά από κάποιες μέρες στο Sonar festival ένας φύλακας μου χάρισε τα πόστερ, χωρίς να καταλαβαίνει γρι από αγγλικά. Μάλλον από το βλέμμα μου κατάλαβε ότι ήθελα να τα αποκτήσω και βρέθηκα με το χάρτινο ρολό στα χέρια μου να γυρνάω στις συναυλίες.
Και επιτέλους.. μετά από τόσους μήνες καδράρισα τα δύο αγαπημένα μου πόστερ.

Πάντα με κέντριζαν οι εικόνες ανθρώπων σε κατάσταση ύπνου.
Αυτή η ηρεμία του προσώπου και του σώματος... η απόλυτα ανυπεράσπιστη ύπαρξη σε κάθε τι που μπορεί να συμβεί...
Και στο MoMA όταν είδα την Κοιμισμένη Τσιγγάνα του Rousseau.. κόλλησαν τα πόδια μου στο πάτωμα. Που να το πεις και να σε πιστέψουν δηλαδή....
Και τώρα ψάχνω να βρω αυτή την εικόνα.. και εάν τη βρω θα τη ταιριάξω με τις άλλες δύο που ήδη κρεμιούνται σους τοίχους μου.

επιστροφή

2008-02-19T14:26:00.001+02:00

Σενάριο απλό.. με μοναδική οπτική όταν ο χρόνος για τον πρωταγωνιστή παγώνει.
Πόσο θα’θελα να μπορούσα να το κάνω... Για να απολαύσω την ακινησία των στιγμών, γνωρίζοντας ότι η πορεία τους είναι μη αναστρέψιμη.
Δεν μπορεί να παγώνουν για πάντα. Μόνο μέσα στο μυαλό...

Λίγο πριν το τέλος της ταινίας αυτή την εικόνα. Σαν συνέχεια του προγενέστερου ποστ... Κάτω απó χιονονιφάδες. Σε κρατά το χέρι που θέλεις...

Κατ.

σνοουγουάιτ

2008-02-17T22:28:00.001+02:00

Χθες βράδυ...
στο δρόμο ξανά έκλεισα τα μάτια, άνοιξα το στόμα μου να φάω νιφάδες. Συνήθεια που έχω από μικρή. Χαζή συνήθεια.. το έκανα και απόψε.

Απόψε...
βγήκα μια βόλτα. Πατούσα το χιόνι στο δρόμο. Παχύ σαν άχνη ζάχαρη. Τα παπούτσια μου έγιναν κουραμπιέδες. Έφτασα μέχρι το γεφυράκι στο δρόμο της γειτονιάς, που εκεί κατά ένα παράδοξο τρόπο η θερμοκρασία πέφτει απότομα. Το ρέμα που περνάει από κάτω παρέσυρε το μυαλό μου σε λευκές νύχτες. Σκανδιναβικές.
Ήθελα να κρατούσα το χέρι σου εκείνη τη στιγμή. Χωρίς γάντια.

Από χρόνο σε χρόνο.....

Πέρσυ...
μια ίδια Κυριακή του Φλεβάρη στη “Weinerei” στο Βερολίνο είδα τα χρώματα του κόσμου κοιτάζοντας απλά στο ταβάνι. Τράβηξα τη φωτογραφία. Και χωρίς αυτή πάλι θα τα θυμόμουν. Μια φωτογραφία, κάποιες φορές δίνει την αυταπάτη ότι η στιγμή σου ανήκει. Ποτέ. Απλά συμμετέχεις στη στιγμή και τίποτα άλλο.
Ένα κορίτσι τότε μου είπε ότι η ιστορία που έβλεπε να διαδραματίζεται ήταν ρομαντική. «Α όχι, καθόλου ρομαντική» αποκρίθηκα αμέσως.
Το φιλαράκι μου, μου είπε πρόσφατα ότι είμαι γλυκειά και ρομαντική. Πάλι αντέδρασα στο ίδιο άκουσμα. Λες και πάσχω από αρρώστια. Δεν με νοιάζει, ας είναι..

Αύριο...
ο μπαμπάς μου θα μπει για μια επέμβαση. Αγχώνομαι.. Αυτός όχι. Γελάει χαζά όποτε του το θυμίζω. Απλά με θέλει μαζί γιατί ξέρει πως στα νοσοκομεία εγώ το αντέχω. Το’χω πως το λένε. Χωρίς ρομαντισμούς εκεί. Η μάνα μου απορεί κάθε φορά με την αναισθησία μου όταν βρισκόμαστε σε τέτοια μέρη. Κοιτάζω στο γκρι ταβάνι τους. Ζαλίζομαι από τα φώτα.

Τι είμαι... ένας αναίσθητος ρομαντικός άνθρωπος τελικά;

2008-02-13T14:27:00.001+02:00

Πρωί Τετάρτης .. ξύπνημα με την αίσθηση της παγωμένης μύτης μου. Έξω έχει και πάλι κρύο, σίγουρα. Συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει ίχνος από καφέ στο σπίτι και πρέπει να βγω. Θα ρουφήξω το πρωινό ποτάκι μου έξω λέω.

Το καφέ έχει ωραίες μυρωδιές και θρονιάζομαι στη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο. Παρατηρώ τα πάντα και τα ρουφάω όπως τον εσπρέσσο. Εικόνες έξω από το παράθυρο.. οι ζωές τους. Η δική μου μέσα. Κουλουριασμένη πάνω στην πολυθρόνα.
Στο διπλανό τραπέζι κάθησε ένας κύριος. Μου τράβηξε την προσοχή γιατί παρότι μεγάλος σε ηλικία φαινόταν τόσο γοητευτικός άνθρωπος. Φορούσε ένα σκούρο τουίντ σακάκι, πεθαίνω για τα τουίντ, και καπέλο. Ο μπαμπάς μου φορούσε καπέλα στα νιάτα του.
Απομόνωσα ότι άκουγα γύρω μου.. συνέχιζα να διαβάζω τον Explorer για το Παρίσι και το άλλο μυαλό μου έφερε εικόνες. Δεν είμαι στην Αθήνα, μα κάθομαι και πίνω καφέ σε ένα μπιστρό στο Marais. Ότι να’ναι δηλαδή..
Μου πέφτει ο αναπτήρας. Ο κύριος δίπλα σκύβει και μου τον δίνει «σας ευχαριστώ» λέω. «όμορφο χαμόγελο, εγώ ευχαριστώ» απαντά. Σηκώνεται και φεύγει. Τζέντλεμαν. Χαμογελάω στιγμιαία μόνη.

Ανοίγω τα mail μου. Τα «εισερχόμενα» είναι άδεια. Τα «ανεπιθύμητα» πάντα κάτι έχουν.
Γιατί τόσα spam τελευταία μονολογώ... Κοιτάζω τους τίτλους «ultrap is safe – fast pain relief». Πλάκα μου κάνετε.. που είναι αυτό το χάπι. Αυτές τις μέρες θα κατάπινα ολόκληρες καρτέλες από αυτό...

2008-02-04T22:48:00.001+02:00

...τα μάγουλα μου είναι κόκκινα
σαν να προσπαθώ να σου μιλήσω
και δεν προλαβαίνω γιατί με φιλάς..
ντρέπομαι..

...ένα κοχύλι σου για να ακούω τη θάλασσα..
εγώ θα σου έδινα μια από τις ζωγραφιές μου
για να ονειρευτείς εσύ.

..θα’συναντιόμασταν τυχαία
στο βυθό
θα καθόμασταν πλάι σε κοράλλια..
και θα ήσουν ο γάτος που σου ζωγράφισα
και’γω το κανάρι που πέταγε
με φεγγάρι να επιπλέει στα σύννεφα
σαν και εκείνο που σου αρέσει...

θα μπορούσα να σε χαιδεύω βράδυα ολόκληρα...
θα ήθελες να το κάνεις μέρες ολόκληρες...
θα μπορούσα να το κάνω οποιαδήποτε στιγμή..

θέλω να το κάνω οποιαδήποτε στιγμή...

...είσαι ο άγγελος που κατάπια όταν μπήκε ο χρόνος..
και τη νύχτα σε σκέφτομαι...
όπως νιώθω...
πάντα ένιωθα από μόνη μου..

σιωπηλά..
είναι σαν να σε βλέπω...

2008-01-16T20:38:00.001+02:00

Θέλω να βάλεις τα χέρια σου κάτω από το καπέλο μου
Και να βρεις το κουνέλι που κρύβεται.
Είναι ένα άσπρο κουνέλι με κόκκινα μάτια
Ένας αλμπίνος που θέλει να βουτήξει σε ένα κουβά με χρώματα
Όσο τίποτε άλλο...
Πίστεψε με.

2008-01-14T22:26:00.000+02:00

Και έτσι λοιπόν θυμήθηκα πως κάποτε είχα γράψει... «βρέθηκα στη μέση ενός ξέφωτου με τα μάτια κλειστά και το στόμα μου ανοιχτό για να φάω νιφάδες»... σε μια στιγμή επανήλθα και πάλι ως παιδί, που μέχρι πριν λίγο κοιμόταν σε γκρίζες εικόνες και αιφνίς το κρύο αεράκι το ξύπνησε γλυκά στον ίσκιο του βουνού ανάμεσα στα πράσινα, γαλάζια και λευκά.

Όταν νιώθω καλά, νιώθω όπως τη στιγμή που βρίσκω χαμένα κλειδιά. Αυτά που ψάχνεις, χαμένα μήνες, χαμένα χρόνια. Και μπορεί ένα χέρι να στα εμφανίσει, έτσι απλά. «Να τα κλειδιά.. είδες που τα βρήκαμε; Γιατί δεν με φώναζες, θα ερχόμουν νωρίτερα...».

Όταν νιώθω καλά, βλέπω θολά. Και είδα θολές εικόνες προτού μπω στην ομίχλη. Και αυτό είναι καλό, δεν με γελάνε τα μάτια μου είπα. Τις ομίχλες θέλω να τις αντικρύζω με θολά μάτια.. «αχ, κάτι μπήκε στο μάτι μου...». Ένα αλμυρό ρυάκι έτοιμο να στάξει, χαρούμενο να ξαπλώσει επάνω σε μάγουλα.
Δεν είναι τίποτα, μη φοβάσαι. Μόνον εγώ φοβάμαι.

Όταν νιώθω καλά, κλείνω τα μάτια μέσα στην ομίχλη. Πως αλλιώς θα την ευχαριστηθώ... Η ομίχλη μυρίζει πάντα σαν κακάο. Από αυτά της λατινικής αμερικής που έχουν μέσα τους και πιπέρι.
Η πιο ικανή στιγμή να φιληθούν κλειστά μάτια, κλειστά χείλια. Ναι ίσως το φιλί αυτό να μύριζε σαν κακάο, ίσως και σαν ιρλανδέζικος καφές, μπορεί και σαν γκράπα βέβαια, ή σαν καπνισμένο μπράντυ, μα αυτό δεν έχει σημασία γιατί απλά θα είχε τη δική του μυρωδιά.

Ακούω έξω τη βροχή. Ο ουρανός βλέπει θολές εικόνες..

Yadivigha’s dream

2008-01-07T22:58:00.000+02:00

έργο του Henri Rousseau - The Dream - 1910

ΜοΜΑ - ΝΥ

φωτογραφίζοντας το όνειρο...

η γυναίκα και ο δερβίσης...

πανόραμα

2008-01-05T21:40:00.001+02:00

Το καλοκαίρι ακούμπησα ένα μαυρομπλε μύδι στο στήθος... μύδι ανάμεσα σε στήθος. Το γυναικείο στήθος έχει μια δύναμη μαγική, κάτω από αυτό υπάρχει παλμός. Μπορεί ίσως και να μεταμορφώσει ένα μύδι να κρύβει μέσα του ένα ζαφείρι, όπως το στρείδι μαργαριτάρι, όπως το κουλουράκι της τύχης ευχή, όπως η κάμπια την πεταλούδα.

Θα’θελα να’χα μόνον δύο μάτια και όχι τέσσερα. Γεννήθηκα με τέσσερα μάτια, δύο έξω και δύο μέσα, δύο καστανά, ένα πράσινο και ένα μαύρο. Θα ήθελα να’χα μόνον το πράσινο και το μαύρο. Για να έβλεπα καθαρά και καθόλου ασπρόμαυρα. Και δεν θα έβαφα ούτε τα καστανά μου μάτια για να γίνουν όμορφα και διαφορετικά.
Ίσως θα μου ήταν πιο εύκολο να δω με τα δίχρωμα μάτια μέσα σε μένα και μέσα στους άλλους. Πιο αγνά και καθόλου θλιβερά. Και δεν θα μ’ένοιαζε τι χρώμα έχουν τα μάτια των άλλων, παρά μόνον τα πράσινα και μαύρα τους μάτια.
Μα, είμαι μόνον ένας άνθρωπος που γκρινιάζει και κλαίει και γελάει και ψυθιρίζει τις πιο μύχιες σκέψεις του, πουθενά. Να, πάλι ψέμματα λέω. Στον εαυτό μου ναι... εκεί ψυθιρίζω μόνον. Για να μην με συγκλονίζουν οι επικές λέξεις, οι θείες μουσικές και οι εξεγερμένοι στίχοι όσων λένε αλήθεια.

φορώ μια αλυσίδα με ένα 8

2007-12-31T02:38:00.000+02:00

Magdalena Viraga -1986 Nina Menkes

Μετράω ώρες μέχρι το τέλος. Για μια μισή χρονιά χαριτωμένη και χαμογελαστή, μα και φτιασιδωμένη σαν πόρνη με βελούδινα φτερά πεταλούδας. Αυτή θα τη κρατήσω νοσταλγικά, γιατί είχε αρώματα και εικόνες.
Δίπλα της ένας άλλος μισός χρόνος, άγγελος του σκότους κανονικός, που θέλω να τουφεκίσω και να θάψω με τα χεράκια μου. Ναι αύριο θα το κάνω. Και τέτοια ώρα θα πίνω σαμπάνια ικανοποιημένη.

Wings of Desire - 1987 Wim Wenders

Όταν ήμουν μικρή πίστευα στον άγιο βασίλη, στους καλικάντζαρους και στους αγγέλους. Τώρα δεν πιστεύω σε τίποτα από όλα αυτά. Μα εξακολουθεί να με γοητεύει οτιδήποτε αγγελικό, αγνό ή κακό.
Σε μια σχολική γιορτή είχα ντυθεί αγγελάκι με φτερά από γκοφρέ χαρτί και ένα ασημένιο στεφάνι στα μαλλιά και νομίζω πως τότε ήμουν σχεδόν ευτυχισμένη με αυτό.
Μεγαλώνοντας, άλλαξα γνώμη βλέποντας τη ταινία του Βέντερς. Δεν θα’θελα να ήμουν άγγελος. Μοναχική περιπλάνηση.

Όμως έτσι δεν είμαστε..;

...αύριο βεγγαλικά. Σαν χαμαιλέοντας θα καταπιώ έναν άγγελο.

σκέψεις χιονονιφάδες

2007-12-24T23:12:00.000+02:00

«Πήγαμε στη Πλάκα. Είχε ωραία βραδυά με τούρκικο φεγγάρι . Κάναμε βόλτες και παρατηρούσα τις παχουλές γάτες στο δρόμο και κάτι τέλεια σπίτια από τα αγαπημένα μου, αυτά με τους τοίχους τους μπεζ σαν μπισκότα και με παράθυρα να βλέπουν σε όλη την Αθήνα..» ημερολόγιο της Σαβ – 1995.
Στιγμές, όπως αυτές κατακλύζουν μυαλό μου. Πάντα φωτογραφικά, να τις αναπολώ, χωρίς να νοσταλγώ.

Τότε έγραφα σε κανονικό ημερολόγιο. Συχνά. Και χαμογελούσα αβίαστα χωρίς κόπο. Τώρα γράφω εδώ σπανιότερα.
Αυτές τις μέρες είμαι ντοπαρισμένη με χαμόγελο. Μιμητικό χαμόγελο; Ξέρω’γω.. Μπερδεύομαι όταν με κοιτάζω σε καθρέφτες και βιτρίνες. Οι μέρες αυτές είναι παρανοικές, πολύ χρωματιστές.
Όλοι δείχνουν πολύ χαρούμενοι γύρω μου. Πάρα πολύ λέμε... Και ίσως με επηρεάσει τελικά. Τότε όμως είναι που ακούω τραγούδια του Σινάτρα στα σουπερ μάρκετ και χάνω το κέφι μου. Τότε είναι που βλέπω λαμπιόνια κρεμασμένα όπου να’ναι, άγιους βασίληδες με άσπρες γενιάδες αλλά με μαύρα φρύδια και φαβορίτες να ξεπροβάλλουν κάτω απ’τους σκούφους και παθαίνω το κακό.

Μου αρκεί ένα ζεστό σπίτι, τόσο που να μπορεί να ζεστάνει τη καρδιά μου, το μικρό μου χριστουγεννιάτικο δέντρο, και η ανεπαίσθητη μυρωδιά από μπαχάρι και κανελλογαρύφαλο ολόγυρα.

Μα μου λείπουν στιγμές που δεν έχουν έρθει ακόμη. Αυτές θα είναι οι πιο όμορφες στιγμές. Είμαι σίγουρη. Και αυτό είναι κάτι που με κάνει πάντα να χαμογελώ. Κλείνω τα μάτια.
Σαν ευχή.

το μπουλντόκ, το καλτσόν και ο Κέβιν

2007-12-06T01:40:00.000+02:00

Λοιπόν, εγώ χθες είχα τη γιορτή μου. Με δέκατα, ένα λαιμό χάλια, πίνω ένα ποτό «έτσι για το καλό» στο σπιτάκι μου. Και επειδή ο ύπνος δεν έρχεται, θα περιγράψω την ιστορία του ήρωα θηλυκού γένους «τίποτα».

Ο τίποτας πάρκαρε το αυτοκίνητο στην αλάνα της γειτονιάς. Ξεφόρτωσε από το πορτ μπαγκάζ τα δώρα που του είχαν πάρει για τη γιορτή του οι συνάδελφοι από τη δουλειά και πήρε το δρόμο για το σπίτι.
Η πορεία του διακόπηκε από ένα κοπρόσκυλο που γρύλιζε έντονα και τον κοιτούσε με επιθετική διάθεση. Ο τίποτας σκέφτηκε πως αυτό το σκυλί είναι σίγουρα ράτσας «μπουλντόκ» όχι μπουλντόγκ, δηλαδή κοπρόσκυλο που έχει την απόλυτη άνεση και διάθεση να σου κόψει κομμάτι.
Παρότι απίστευτα φιλόζωος, ο τίποτας τσαντίζεται πάντα με τα σκυλιά που έχουν επιθετικές διαθέσεις στα καλά καθούμενα, και στο παρελθόν για να σώσει το τομάρι του τα έχει κοπανήσει ενίοτε με τσάντες και ομπρέλλες.
Απόψε όμως ο τίποτας κάτι έπαθε. Ένιωθε αδύναμος, ένιωθε ούτως ή άλλως ρίγη από τα δέκατα του πυρετού τα οποία πολλαπλασιάζονταν με γεωμετρική πρόοδο στη θέα του μπουλντόκ. Το μπουλντόκ το καταλάβαινε αυτό και δάγκωσε ξαφνικά παλτό του τίποτα.
Η αλήθεια είναι πως ο τίποτας εκείνη τη στιγμή πραγματικά μάσησε.. θυμήθηκε (το είχε δει σε μια ταινία αυτό), πως ο καλύτερος αντιπερισπασμός θα ήταν να πετάξει κάτι στον σκύλο για να έχει κάτι να ασχοληθεί, και έτσι να βρει ευκαιρία διαφυγής).
Τα δώρα που του είχαν χαρίσει αποκλείεται να τα χαλάλιζε. Άνοιξε γρήγορα τη τσάντα του και βρήκε ένα καλτσόν (όχι καλσόν) που είχε αγοράσει το πρωί. Ένα ωραιότατο καλτσόν είκοσι ντενιέρ στην συσκευασία του, κατέληξε στα δόντια του μαλακισμένου του σκύλου.
Ο τίποτας έτρεξε σφαίρα στο σπίτι, παρόλο που φόραγε δεκάποντες μπότες. Τελικά ο τίποτας είναι τρομερά ευρηματικός.

Ο τίποτας πείνασε και έφτιαξε αβγά μάτια για να φάει. Και μετά στα καπάκια πήρε και δύο ασπιρίνες για να πέσει ο πυρετός και έφερε στη σκέψη του όσους του είχαν τηλεφωνήσει για ευχές για τη γιορτή του, φίλους, συνεργάτες, συγγενείς. Τηλεφώνησε και ένας πρώην που ζει στη Ρουμανία, μέχρι και ο ελληνοσουηδός από το Γιόσενπινγκ.. τι σου είναι ο άνθρωπος..

Και εκεί που ήταν κάτω από τη κουβέρτα, έλαβε το πιο απρόσμενο τηλεφώνημα. Ο Κέβιν!
Ο Κέβιν είπε στον τίποτα πως τον σκέφτεται συχνά και ντρεπόταν να του τηλεφωνήσει για να του πει ότι τον σκέφτεται. Ο τίποτας του είπε πως χάρηκε πολύ που τον άκουσε και το έλεγε αλήθεια αυτό, αφού δεν λέει ποτέ σε κανέναν ότι χάρηκε που τον άκουσε ή τον συνάντησε, εάν δεν το πιστεύει πραγματικά. Ο τίποτας σε αυτή τη περίπτωση λέει απλά ένα «ω, τι έκπληξη» και ο άλλος έτσι δεν μαθαίνει ποτέ εάν ήταν ευχάριστη ή δυσάρεστη.
Ο Κέβιν λοιπόν έλεγε στον τίποτα ότι η ψυχολογία του δεν είναι και στα πολύ καλά της, αλλά ευτυχώς οι πρόσφατες καρδιολογικές του εξετάσεις βγήκαν μια χαρά. Ο τίποτας του είπε πως αφού είναι υγιής να μην ανησυχεί και πρόσθεσε ότι στα ψυχολογικά συμπάσχει και ότι τις τελευταίες μέρες είναι “ο τίποτας ο ίδιος”.
Ο Κέβιν γέλασε και του είπε πως θέλει πολύ να τον δει, και το ίδιο σκεφτόταν και ο τίποτας. Κανόνισαν να συναντηθούν και έκλεισαν.
Ο τίποτας συνειδητοποίησε ότι ο Κέβιν τελικά είναι ξηγημένο παιδί και ότι έχει να πει θα το πει. Και αυτό είναι κάτι που ο τίποτας λατρεύει στους ανθρώπους.

Ξημερώνει μια άλλη μέρα.
Ο τίποτας, που για να μην ξεχνιόμαστε είναι κορίτσι, θα φορέσει φόρεμα, καλσόν, γόβες και θα βγει έξω το πρωί, σε πλήρη ετοιμότητα.. ακόμη και για το μπουλντόκ.
Το νου σου κοπρόσκυλο.

μακαρόνια νούμερο έξι

2007-11-24T13:31:00.001+02:00

Αναζητώντας λόγους ύπαρξης, τρόπους ελιγμών και νέες δυνατότητες, είναι οι στιγμές που κοιτώ «προς τα μέσα», και ανασυντάσσομαι πίσω από κουρτίνες μακαρόνια.
Φτιαγμένες από πολύ λεπτές κλωστές, που νομίζεις ότι κρύβουν ιδιαίτερες πτυχές σου, αλλά έξυπνα μάτια βλέπουν κάτι πέρα από την εικόνα, την βασική μορφή που διακρίνεται πίσω από το υποτιθέμενο παραπέτασμα.
Έτσι λοιπόν είχα αποφασίσει από παιδί να κρύβομαι διακριτικά πίσω από κουρτίνες μακαρόνια, στις περισσότερες στιγμές της ζωής μου. Μερικοί κατάλαβαν το κόλπο.
Αυτοί που είναι φίλοι, μ’αφήνουν να νομίζω ότι κρύβομαι καλά. Ξέρουμε αμφότεροι ότι είναι μια βλακεία όλο αυτό, αλλά αφήνουμε να πλανάται στην ατμόσφαιρα πως τάχαμου τα καταφέρνω. Μερικές φορές, με βουτάνε και με τραβάνε έξω, αν δεν έχω αποφασίσει να βγω από μόνη μου.
Κάποιοι δεν βάζουν καν τα χέρια. Ποιά είσαι, τουλάχιστον να σε αγγίξω, να καταλάβω κάτι. Έ κάτι.
Μερικοί έρωτες κατάλαβαν, τι συμβαίνει πίσω από τις κουρτίνες μακαρόνια ή μπορεί και να κατάλαβαν και λάθος. Έφυγαν, έμειναν, έφυγα.

Συνάντησα έναν άνθρωπο μέσω επαγγελματικών συγκυριών, με ιδιαίτερη μόρφωση, ευφυέστατο. Αυτουνού οι κουρτίνες, σίγουρα είναι μακαρόνια νο.3 για παστίτσιο. Και έχει μοναδικό τρόπο να μπαινοβγαίνει σαν αίλουρος.
Λοιπόν, έλεγε πως οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουμε πως είμαστε έξυπνοι, ενώ είμαστε βλάκες και το παιχνίδι της ζωής, για τους περισσότερους είναι ένα κλείσιμο συμφωνιών, κατόπιν ανεπιτυχών διαπραγματεύσεων. Νομίζουμε ότι πήραμε το καλύτερο κομμάτι, δίνοντας το ελάχιστο από πλευράς μας, αλλά τελικά μπορεί να έχουμε δώσει ανεκτίμητης αξίας. Αυτό βέβαια το καταλαβαίνεις πολύ μετά και ρίχνεις μούντζες στη πάρτη σου, χωρίς νόημα πλέον.
Ναι, σίγουρα με επαγγελματικές ορολογίες αναπτύχθηκαν πολλά θέματα, αλλά εάν ο άνθρωπος ακόμη και μετά από πολυετείς σπουδές στο Χάρβαρντ παραμένει πεζοδρομιακός, μπορεί να καταλάβει ο καθένας τα λεγόμενα του. Και να τα δει σε περισσότερο βάθος για πολλές τις φάσεις της ζωής. Πιστέψτε με..

Μετά από αρκετές ώρες συζήτησης, σκέφτηκα πως λόγω ανασφάλειας οι περισσότεροι από εμάς, πεταγόμαστε συχνά έξω από τις κουρτίνες μακαρόνια, και ξεγυμνωνόμαστε εντελώς και μιλάμε, μιλάμε ακατάπαυστα, και λέμε «να, δείτε με» ενώ κάποιες φορές είναι το πιο ηλίθιο πράμα.
Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να μιλά σε στιγμές σιωπής ακόμη και με το ταίρι μας, επειδή φοβόμαστε αυτή τη σιωπή, λες και είναι τέρας που θα μας φάει. Και δεν περιμένουμε, κάτι, τον άλλον, τι μπορεί να θέλει να πει.

Αγαπώ τις κουρτίνες μακαρόνια. Διαφυλάσσω κάτι από το «αυτό που είμαι».

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν λίγες μέρες, μέσα σε ένα μαγαζί, με κουρτίνες μακαρόνια στα παράθυρα.

le scaphandre et le papillon

2007-11-18T17:47:00.001+02:00

Το σκάφανδρο και η πεταλούδα:
Ο Jean Dominique Bauby ανακαλεί τις γαστρονικές του μνήμες, προσπαθώντας να ονειρευτεί ότι γεύεται με τη παρέα μια γυναίκας σπάνια εδέσματα αντί των υγρών που τον τρέφουν μέσα από τα σωληνάκια... Η ταινία είναι η αληθινή ιστορία των δύο τελευταίων χρόνων της ζωής του J.D. Bauby, αρχισυντάκτη του γαλλικού Elle, όπου μια εγκεφαλική συμφόριση τον καθήλωσε απόλυτα παράλητο και άφωνο με μοναδική κίνηση αυτή του αριστερoύ του βλεφάρου. Σε σύνδρομο «εγκλεισμού», άγρυπνο κώμα.
Ένας άνθρωπος στο σκάφανδρο του, σε μια εικονική στολή δύτη. Σε θολά νερά. Με αυτή τη στολή βουτούσαν και οι σφουγγαράδες στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κλεισμένοι, απομονωμένοι, για όση ώρα χρειαζόταν να συλλέξουν σφουγγάρια.
Σε ένα σκάφανδρο κλεισμένοι οι προσωπικοί μας φόβοι, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Για όσο δεν ονειρευόμαστε και δεν προσπαθούμε. Για όσο δεν γινόμαστε πεταλούδες...
Μοναδική ταινία όπως και η αληθινή ιστορία που περιγράφει.
Με α π ί σ τ ε υ τ η φωτογραφία.
Κορυφαίες στιγμές, η εξομοίωση των συναισθημάτων του πρωταγωνιστή με τεράστια παγόβουνα που καταρέουν και η παράλληλη εναλλαγή τους με μοναδικές μεταμορφώσεις του Μάρλον Μπράντο, να περνάνε μπροστά από τα μάτια σου ως σναπ σότς.
“Βαρειά” ταινία, αλλά αξίζει.

urban feeling

2007-11-11T20:53:00.000+02:00

Στο σπίτι που μένω θυμάμαι που ερχόμουν μικρή με τη μητέρα μου για να παραλάβει το ενοίκιο από την οικογένεια που έμενε τότε. Δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό μου πως γίνεται να έχεις δικό σου ένα σπίτι και να αφήνεις άλλους να ζούνε σε αυτό για να σου δίνουν λεφτά.
Με έθλιβε η ιδέα πως στο δικό μας σπίτι υπήρχαν τα δικά τους έπιπλα, οι δικές τους μυρωδιές, οι δικές τους ζωές. Και το κυριότερο, ζήλευα κάτι μικροσκοπικά σκαλιστά καρεκλάκια που είχαν στο σαλόνι, που πάντα καθόμουν σε αυτά, και όταν φεύγαμε τα φανταζόμουν στο δωμάτιο μου. Με τα χρόνια κατάλαβα πως το να μένεις σε σπίτι που δεν σου ανήκει είναι κάτι φυσιολογικό, αλλά όταν ήμουν παιδί είχα αλλιώς στο μυαλό μου την έννοια της ιδιοκτησίας.

Μετά από είκοσι χρόνια πανηγύρισα την επική αποχώρηση των τελευταίων εκοινιαστών. Την ίδια μέρα με την τελετή λήξης των ολυμπιακών αγώνων, μετακόμισαν. Και΄γω κατοικοέδρευσα σιγά σιγά και ήσυχα χωρίς φανφάρες, τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου.
Η μάνα μου λίγες μέρες πριν, με ρωτούσε πόσα χρώματα θα βάλω στους τοίχους του σπιτιού, ανακατεύοντας μανουριασμένη τον ελληνικό που έφτιαχνε στους μπογιατζήδες. Το ύφος της είναι πάντα επικριτικό σε οτιδήποτε δεν της αρέσει. Ποτέ δεν κράτησε τα προσχήματα. Της απάντησα ότι θα το κάνω ουράνιο τόξο. Θύμωσε. Άφησε με δύναμη το μπρίκι στον πάγκο της κουζίνας και με κοίταξε με το βλέμμα που κοιτάω και’γω, κάποιον που θέλω να πατήσω στο λαιμό.

Μετά ήρθα εδώ. Θυμάμαι που το έφτιαχνα μόνη μου, γιατί με τους δικούς μου είχα τσακωθεί. Μου είχαν μουτρώσει που έφυγα. Τώρα συνήθισαν και αγαπιόμαστε το ίδιο.
Συναρμολογούσα τραπέζια, καναπέδες, καρέκλες, κρέμαγα κουρτίνες, κολλούσα ταπετσαρίες στα συρτάρια. Τι γέλια είχα κάνει με τη πάρτη μου. Η αίσθηση όμως εκείνου του πρώτου πρωινού ήταν ανεπανάληπτη. Ξύπνησα, έφτιαξα έναν μεγάλο καφέ και κάθησα οκλαδόν στον καναπέ μου....

Τρία χρόνια μετά. Το πρωί έφτιαξα έναν μικρό γρήγορο καφέ. Περίμενα φίλους το μεσημέρι για φαγητό. Και σκεφτόμουν πως η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη. Και πως το σπίτι μου πρέπει να το ανοίγω συχνότερα για τους φίλους μου και για μένα. Μαγειρεύω καλά, η αλήθεια είναι αυτή. Όμως τη κουζίνα τη κάνω πεδίο μάχης και θα ήθελα να έχω κάποιον να μου τη μαζεύει μετά.

Το απόγευμα, βγήκα στο μπαλκόνι και έβγαλα τη φωτογραφία. Το κορίτσι της πόλης κοιτάζει τη πόλη. Ήλιος σε αστικό τοπίο. Σιγά το τοπίο δηλαδή, αλλά αυτός είναι ο ήλιος που βλέπω τα απογεύματα. Ένας ήλιος λαίμαργος που τρώει τις πολυκατοικίες ολόγυρα, με τα φούξια δόντια του. Και’γω μικροσκοπική, σαν τα καρεκλάκια που ονειρευόμουν μικρή, τον παρατηρώ καθισμένη στον καναπέ. Νομίζω πως κάποια συναισθήματα τα έχω ξεχάσει πως είναι. Και ονειρεύομαι με τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά. Και ονειρεύομαι το αστικό μου τοπίο να αλλάξει. Όχι ο ήλιος, το τοπίο μου. Το γκρίζο, "αστικό μου τοπίο"...

2007-11-10T11:16:00.000+02:00

Ξύπνησα. Βγαίνω για δευτερόλεπτα στο μπαλκόνι, το κρύο φτάνει σχεδόν τα μέσα μου, αναρριγώ. Επιτέλους χειμώνας.
Κοιτώ τους περαστικούς μέσα από το τζάμι, και τους παρατηρώ. Άραγε κρυώνουν περισσότερο από μένα, ρωτώ φωναχτά.
Για αυτές τις μέρες θέλω τη σόμπα μου. Είναι μια σόμπα που με ζεσταίνει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Φτιάχνω καφέ. Ευχαριστιέμαι που έξω βρέχει και εγώ είμαι στο σπίτι μου. Βάζω στο νετ RadioSwissClassic που τώρα παίζει από Beethoven ένα ωραίο allegretto «The Creatures of Prometheus». Κοιτάζω την αναμμένη σόμπα και χαμογελώ.. Τέλειο.

Το πρωινό μου ξύπνημα υπήρξε το τέλος μια μεταμεσονύκτιας προβολής. Παλαιότερα θυμόμουν περισσότερα όνειρα. Τώρα πλέον σπάνια.
Είδα ότι περπατούσα μέσα στην εικόνα ενός πίνακα. Ο πίνακας μου θύμισε τοπίο του Κλιμτ, σαν ένα παρόμοιο που είχα δει στη Neau Gallery. Και μετά μέσα στο όνειρο θυμήθηκα ότι θα μπορώ να δω και άλλους πίνακες του Κλιμτ που εκτείθονται στο Μέγαρο, αλλά δεν θα μπορώ να περπατήσω μέσα τους. Ήταν από τα όνειρα που δεν σε αφομοιώνουν πλήρως, που πάντα κάτι σε συνδέει με τη πραγματικότητα. Και μου τη δίνει αυτό. Ήξερα πως ονειρεύομαι.
Αυτό που θυμάμαι τελευταία εικόνα είναι ότι έκανα να αγγίξω το χορτάρι γύρω μου και η αίσθηση ήταν υγρή, σαν να έπιανα φρεσκοβαμμένο καμβά. Τα δάχτυλα μου λερώθηκαν από λαδοπράσινη μπογιά. Προσπάθησα να τα καθαρίσω πάνω στα ρούχα μου. Ξύπνησα.

ένας μήνας πριν το χειμώνα

2007-11-01T01:05:00.000+02:00

.................
- Τι εικόνα έχεις για τον εαυτό σου όταν βρίσκεσαι σε χώρο με άγνωστο κόσμο;
- Ότι δεν περνάω απαρατήρητη ακόμη και αν δεν βγάλω άχνα.
- Γιατί; Επειδή γνωρίζεις ότι είσαι όμορφη ε..;
- Όχι, απλά ξέρω ότι φαίνομαι.
- Μα δεν γίνεται.. κάποιο ατού έχεις.
- Δεν έχω.
- Έχεις.
- ......
Σταμάτησε να μιλά και με κοίταξε. Με το βλέμμα που προσπαθεί και δεν καταφέρνει τίποτα περισσότερο από κάτι που σχηματίζεται από δυό μάτια. Τίποτα που να θέλεις να βάλεις χέρια για να ανακαλύψεις, να αρπάξεις, να χαιδέψεις, ότι βρίσκεται πίσω από αυτό.
Θέλω να φύγω. Πεθαίνω από βαρεμάρα. Και φεύγω.

********

Θέλω τους φίλους μου. Τους αγαπημένους μου. Τους αποζητώ περισσότερο κάθε που χειμωνιάζει. Οι γοητευτικοί φίλοι μου.... Αλλιώς δεν θα τους έκανα παρέα και δεν θα τους αγαπούσα. Ναι, δεν θα αγαπούσα κανέναν τους. Και δεν θα΄θελα να τους αγκαλιάζω και να τους πειράζω. Και ειδικά όταν θα με πείραζαν αυτοί, θα ήθελα να τους σπάσω τα μούτρα. Μόνον αν δεν ήταν γοητευτικοί.
Όμορφα πλάσματα που κινούνται γύρω μου και μακριά μου. Στο δάσος μου. Σκαρφαλωμένοι στα δέντρα, κουρνιασμένοι στα πόδια μου, μέσα σε σπηλιές με φώς από κεριά ή σε ξέφωτα. Έξυπνοι. Γιατί διαισθάνονται και απλά Ξέρουν. Το γιατί και το πότε.

********

Κατεβαίνοντας στο κέντρο της πόλης το Σάββατο, κάθησα στο τραίνο απέναντι από μια μαμά με τη κόρη της, όχι παραπάνω από πέντε ετών. Το κοριτσάκι είχε ένα σαλιγκάρι στο χέρι του και το άφηνε να γλυστρά, να περπατά γύρω από τον καρπό της. Της είπα ότι είναι πολύ όμορφο το σαλιγκάρι της και ότι θα πρέπει να το προσέχει πολύ γιατί είναι μικρό. Μου είπε χαμογελώντας ότι το βρήκε στο δρόμο, ότι θα το προσέχει και θα το ταίζει τυρόπιτα.. Η μαμά της της χάιδεψε τα μαλλιά, της είπε ότι τα σαλιγκάρια τρέφονται με φύλλα και η μικρή συμφώνησε να του δίνει από αυτά.
Το σαλιγκάρι κάποια στιγμή γλύστρησε γρήγορα μέσα στο μανίκι της. "Κοίτα"μου λέει, "κρύβεται στη μπλούζα μου". "Ναι, εκεί το νομίζει για φωλιά και νιώθει ασφάλεια" απαντώ. Μου λέει τότε.. "θα με αγαπήσει.. θα νομίζει ότι είμαι εγώ η φωλιά του και δεν θα φοβάται"». Η μαμά της χαμογέλασε με γλύκα.
Εγώ έμεινα και την κοίταζα. Αυτό ήταν σίγουρα ένα γοητευτικό πεντάχρονο πλάσμα.
Φεύγοντας, μου έδειξε με καμάρι τη μπλούζα της, μέσα από το μπουφάν. Είχε μπροστά ζωγραφισμένο ένα σεντούκι που από μέσα του ξεπηδούσαν πεταλούδες και σαλιγκάρια!

μυαλό σαμοβάρι

2007-10-22T22:43:00.001+03:00

Τι μπορεί να σε κάνει να αγαπήσεις τη τέχνη. Μήπως γεννιέσαι με αυτό το χαρακτηριστικό, να αντιλαμβάνεσαι αλλιώς τα πράγματα γύρω σου και να εκφράζεσαι διαφορετικά. Πόσο μπορεί να επηρεάσουν τα ερεθίσματα που έχει κάποιος από έμβρυο, από παιδί στη μετέπειτα αγάπη που μπορεί να αναπτύξει για τις τέχνες.

Η μητέρα μου είχε σπάνιες αναλαμπές για το θέατρο και την ακολουθούσαμε όλοι σαν υπνωτισμένοι, καθώς κανείς μας από την οικογένεια δεν το αγάπησε ιδιαίτερα. Θυμάμαι τον πατέρα μου να διασκεδάζει με επιθεωρήσεις στο Μινώα(τραγικός) και τη μάνα μου να βλέπει ταινίες εποχής(ρομαντική). Η αδερφή μου έπαιζε φλογέρα μέχρι τα δώδεκα, ο πατέρας μου ακορντεόν.
Μεγάλωσα ακούγοντας Στέλλιο, Στράτο και κάτι ιταλούς τενόρους προ Παβαρότι. Θυμάμαι Κυριακές μεσημέρια η μάνα μου να μαγειρεύει κοτόπουλο με πατάτες και’γω να βαράω παλαμάκια στις ζεμπεκιές του πατέρα μου στο σαλόνι. Με την ίδια ευκολία αυτός ο άνθρωπος γοητεύεται τόσο από τους χορευτές των Κίροφ όσο και από τις ύαινες που κατασπαράζουν ένα γκνου στη στέππα. Η μάνα μου είναι τελείως αλλού. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι της αρέσει. Νομίζω ότι έχει μια ροπή στο σινεμά, αλλά δεν το έχει ανακαλύψει ποτέ.

Εγώ αγαπούσα οτιδήποτε ηλέκτριζε τα μάτια, τα αυτιά και το μυαλό μου. Στην Αυστραλία η αδερφή μου έπαιρνε μέρος σε κοντσέρτα παίζοντας φλογέρα. Με πήραν μια φορά μαζί και η αδερφή με θυμάται που είχα μείνει με τις ματάρες ανοιχτές και παρακολουθούσα χωρίς να κάνω κιχ, παρότι τρομερά ζωηρή. Αμίλητη.
Πρώτη φορά στα έξι μου επισκέφτηκα με τον πατέρα μου το αρχαιολογικό μουσείο στη Πατησίων. Το έκανα πολύ κέφι και του ζήτησα να πάμε πάλι.
Με το πέρασμα των χρόνων άρχισαν να καταλαβαίνουν περισσότερο οι άλλοι γύρω μου και ελάχιστα εγώ, πως ήμουν ένα μικρό πουλί με χέρια-φτερά που καταπιανόταν με διάφορα, που ποτέ όμως δεν βρήκα τη κλίση μου σε αυτό που θα με συνέπαιρνε. Ακόμη και σήμερα. Απλά πια ξέρω ότι θέλω να ζω σαν σφουγγάρι.
Ακόμη ζωγραφίζω, ακόμη γράφω, ίσως αυτά τα δύο να τ’αγαπώ περισσότερο. Μετά είναι η μουσική που αγαπώ, αλλά ελάχιστα την άγγιξα με τα φυσικά μου άκρα, γιατί πάντα ένιωθα μια αστάθεια και έλλειψη ελέγχου σε αυτά.

Μια μέρα όταν είμασταν Αυστραλία, του πατέρα μου του έπεσε ένα από τα χρυσά του δόντια. Χρυσά έβαζε τότε ο κόσμος που δεν υπήρχαν ακόμη τα πορσελάνινα. Ο πατέρας του, ο παππούς μου δηλαδή, το πήρε γελώντας, το έβαλε στη χουφτίτσα μου και μου είπε να το πετάξω στη σκεπή του σπιτιού μας και να κάνω μια ευχή, έτσι έπρεπε. Τι μυαλό τώρα το τετράχρονο.. Κράτησα το χρυσό δόντι και είπα του παππού «Παππούκα θέλω το σπίτι μας να γίνει τσαγιέρα και η καμινάδα να σφυρίζει όπως όταν φτιάχνει η μαμά το τσάι.»
Ο παππούς μου ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος και άκουγε όλες τις βλακείες που του έλεγα. Με σήκωσε και πέταξα το χρυσό δόντι στα κεραμίδια.
Μα το σπίτι μας δεν έγινε τσαγιέρα, ούτε σαμοβάρι.
Εγώ δεν έγινα ζωγράφος, ούτε συγγραφέας.
Γίνομαι μέσα μου. Εσωτερική ευχαρίστηση όταν δημιουργώ ή όταν αποκαλύπτεται δημιουργία εμπρός μου.
Καμιά φορά λέω πως η πραγματική χαρά, η στιγμιαία ευτυχία είναι αυτή που νιώθουμε μέσα μας, σαν βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής, ακούμε με αυτιά ίδια με θαλασσινά κοχύλια, αγγίζουμε με τα ακροδάχτυλα ότι τα κάνει να τρέμουν. Πραγματικά.

μια βροχερή μέρα..

2007-10-20T22:26:00.001+03:00

από τον αγαπημένο Maximov

ακριβώς αυτό το απόψε

2007-10-18T22:48:00.000+03:00

γκουέλ πατρινό

2007-10-16T21:23:00.000+03:00

Αποχαιρετώντας τη Πάτρα (ταξίδι αστραπή με τη δουλειά) είδα φευγαλέα χρώματα και κύματα να εναλλάσονται στην ανατολική ακτή της πόλης.

Σταματάμε αμέσως το αυτοκίνητο και τρέχω να δω από κοντά..

Ένα "καφέ" δίπλα στη θάλασσα, φτιαγμένο με ψηφίδες από σπασμένα πλακάκια, μου θύμισε το πάρκο Güell που επισκέφθηκα πριν λίγους μήνες, το οποίο έφτιαξε με ευλάβεια ο Antonio Gaudi από το 1900 έως το 1914.

Βέβαια ούτε κατά διάνοια να συγκριθεί με το αριστούργημα της Βαρκελώνης, μα είναι ένα χαριτωμένο και φωτεινό σημείο. Σίγουρα πρωτότυπο θέαμα, στο γκρίζο μιας πόλης...

φωτογραφία από χαρταετό (www.photo.gr)

2007-10-11T23:25:00.000+03:00

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μιλήσεις για τα αληθινά σου συναισθήματα και επιθυμίες;
Γιατί υπόσχεσαι πράγματα που δεν θέλεις να πραγματοποιήσεις;
Γιατί είναι τόσο εύκολο να λες ψέμματα στους άλλους,
Γιατί και στον εαυτό σου;
Γιατί δεν ζητάς αυτό που θέλεις;
Γιατί νομίζεις πως νιώθεις; Δεν ξέρεις αν νιώθεις;

Γιατί μαμά και μπαμπά με κάνατε όμορφη στη ψυχή και διεστραμμένη στο μυαλό και παιδεύομαι;
Ε - ε γιατί;

μικρές προσδοκίες, μεγάλες στιγμές

2007-10-06T01:20:00.000+03:00

Σήμερα συζητούσα με φίλους και μου έλεγαν πως θα’θελαν πολύ να είμαι στο πάρτυ που θα κάνουν τη πρωτοχρονιά στο νέο τους σπίτι.

Ορθάνοιξα τα μάτια και απάντησα.. πως τους ευχαριστώ για τη πρόσκληση μα θεέ και κύριε, εγώ ούτε ξέρω που θα βρίσκομαι αύριο.
Άλλωστε πάντα σε όλα αυτά τα «παγκόσμια γεγονότα», εγώ μπορεί να βρίσκομαι παντού και σχεδόν ποτέ σπίτι μου.

Όπως είπε και η μυκονιάτισσα φίλη μου «η Σαβ είναι πολίτης του κόσμου. Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να τη βρει η επόμενη μέρα».
εύκολα
χαλαρά
απρόσμενα
Και ποτέ σίγουρα.
Ποτέ.

Ποτέ.
Ούτε για τον εαυτό μας.
Εγγύηση δεν υπάρχει πουθενά.
Αφού δεν μπορώ να εγγυηθώ ούτε για μένα.

Δεν ξέρω αύριο πως θα’ναι η μέρα μου.
Δεν ξέρω απόψε πως θα είναι η νύχτα μου.

Ξέρω μόνον πως το χαμόγελο μου είναι
φτιαγμένο από διαμάντια,
πάντα,
έξοχο,
και αυτές τις μέρες είμαι σε τρομερή ευεξία,
και νιώθω μέλι παντού γύρω μου,
και πάνω μου,
έτσι απλά
μέλι
και
κ.

Πολύ απλά. Είναι αυτό.

2007-09-25T22:48:00.000+03:00

Όσο ζω μαθαίνω από όσα συμβαίνουν στη ζωή και σαν συνειδητοποιώ τι γίνεται, είναι σαν να κοιτάω αποστασιοποιημένα κάπως από απόσταση εμένα και ότι διαδραματίζεται. Σχεδόν με απάθεια. Σαν να τα βλέπω πίσω από ένα φωτογραφικό φακό όλα αυτά. Όχι κάμερα, διότι από τη ζωή κρατώ στιγμές και ποτέ εικόνες διαρκείας.

«παράδοξοι άνθρωποι σε συμβατικές ζωές;
ή
συμβατικοί άνθρωποι σε παράδοξες ζωές;»

Με ελκύουν ιδιαίτερα, αν και δεν μπορώ ακόμη να συνειδητοποιήσω ποιό από τα δύο υπερισχύει τελικά στο «επιλέγω» ή στο «επιλέγομαι».
Το μυαλό μου δημιούργησε αυτές τις κατηγορίες, λες και τίποτα άλλο δεν έχει υπόσταση. Απλά το αντιλαμβάνομαι έτσι. Συμβατικοί άνθρωποι σε συμβατικές ζωές είναι το σύνηθες, το απλό, ναι, μπορεί να είμαι και’γώ έτσι δεν ξέρω, μα σίγουρα δεν είναι του γούστου μου. Γι’αυτό και παλεύω ακόμη με ότι θέλω να αλλάξω.

Να ανακαλύπτεις αργά και να αφήνεσαι αργά να σε ανακαλύψουν. Όπως όταν σκέφτεσαι κάποιον και ερεθίζεσαι και μόνον με την εικόνα όταν σε κοίταξε βαθειά στα μάτια.
Τι συμβαίνει όμως στην ιδέα και μόνον, ότι αυτός ο άνθρωπος που ποθείς κάποια στιγμή κοιτάξει μέσα στα μάτια σου, την εικονική αντανάκλαση της ψυχής σου...;
Η πρώτη μορφή σεξ με τα μάτια γίνεται, αλλά δεν είναι αυτό που τελικά μας κατακτά.
Το μυαλό, το πλέον απόρθητο φρούριο, μπορεί να κρύβει τους πιο σκοτεινούς υπέροχους θησαυρούς, τις πιο πολύτιμες σκέψεις και ορέξεις. Και αν το μυαλό είναι έξυπνο, το ερωτικό κάλεσμα θα είναι συναρπαστικό. Το λιγότερο.
Ο νους, που μόλις διαισθάνεται πως κάποιος κατάφερε να πλησιάσει κοντά στις πόρτες του, είναι που τότε αναρριγεί, κάνουν να σφίξουν οι κλειδαριές γιατί φοβούνται.. ή χαλαρώνουν οι αλυσίδες από την επιθυμία...
Έτσι, σαν νιώθω το φρούριο αυτό στη κορώνα του κορμιού μου, να αναμοχλεύει ήχους, τότε σημαίνει πως κουρσάρος ζυγώνει. Για κάθε πόρτα πάντα αρκεί μόνον ένα χέρι για να ανοίξει τη κλειδαριά.

από το 1956 στο 1990

2007-09-14T23:39:00.001+03:00

"well, did you evah?"

λατρεμένο

και πίσω απ' τις κλειστές κουρτίνες τη μέρα κάνω νύχτα και τ' αντίστροφο

2007-09-11T00:16:00.000+03:00

Πόσο ελεεινά νοιώθω αυτές τις μέρες που παρακολουθώ τηλεόραση. Εγώ, που σιχαίνομαι τη τιβι όσο και τις μελιτζάνες ιμαμ. Και όμως, παίζει πολλές ώρες, παρασκηνιακή παρέα να μου τριβελίζει το μυαλό σε στιγμές. Συγκρατώ λέξεις και φράσεις “συγκλίσεις θέσεων, αυτοδυναμία, ασσύμετρη απειλή, ιδεολογία, διαπλοκή, λευκά, άκυρα”. Οι φάτσες και τα βλακόμουτρα σε πλήρη παράταξη, παρελαύνουν ακούραστα χωρίς σεμνότητα, χωρίς ντροπή. Και πρέπει να πείσουν εμένα, εσένα, ακόμη τον τυφλό γείτονα, τον παραπληγικό συγγενή. Τι ξεφτίλα, ούτε κανονικά πεζοδρόμια δεν υπάρχουν καλά καλά για να περπατήσω εγώ, εσύ, ο άνθρωπος με το μπαστουνάκι, ο άνθρωπος στο καροτσάκι. Συχτιρίζω φέρνοντας στο μυαλό μου εικόνες από πόλεις του εξωτερικού που επισκέφθηκα.
Δεν το’χω καθόλου με τα πολιτικά πλέον. Δεν θέλω να εννοήσω τίποτα, παρά μόνον ότι είναι στο χέρι του καθενός, πίσω από τη κουρτίνα του παραβάν να μην νιώσει ότι κοροιδεύει τον εαυτό του, τη ζωή του, εκτός και αν είναι βλαμμένος. Δεν είναι μόνο αυτό που μετράει εκείνη τη στιγμή. Είναι και ότι έρθει μετά. Και μετά τη κουρτίνα του παραβάν, πέφτει αυτή της αυλαίας. Το μυαλό και η συνείδηση μας ως άνθρωποι να είναι σε μόνιμη αγρύπνεια, άντε ξύπνα.
Όμορφα τα λέω, αερολογώ ενίοτε, ρίχνω τα μπινελίκια μου, αναθεωρώ εν μια νυκτή, τώρα πια ξέρω.
Κουτσή ξεκουτσή θα πάω. Όπως και κάτι παππούδια ενενηνταφεύγα που δεν έχουν αφήσει τετραετία ποτέ, έτσι και’γω θα πάω να το ρίξω. Μετά από τη φάση εγκλεισμού που περνώ, αυτό θα το θεωρήσω μεγάλο ιβέντ. Έξοδος, λες και είμαι φαντάρος, άλλωστε το βαράω το γερμανικό στο σπίτι καθημερινά. Ξεκούραστα.

Κάποτε με μια φίλη μου (ναι για σένα λέω που διαβάζεις τώρα) πηγαίναμε σε ένα συνοικιακό μαγαζί που λεγόταν «Ώρες» και καθόμασταν ώρες. Μετά τις δύο το γύριζε απότομα σε τέζα λαικά και θυμάμαι να ακούω τον Τερλέγκα. Έλεγε λοιπόν ο Βασίλης και ακόμη συγκρατώ έναν εντυπωσιακό στίχο “...και πίσω απ’τις κλειστές κουρτίνες τη μέρα κάνω νύχτα και τ’αντίστροφο...”. Μεγάλη κουβέντα.

ήσσσσυχα

2007-09-08T18:10:00.001+03:00

Autumn -

εκλάμψεις

2007-09-07T00:32:00.000+03:00

Αυτές τις μέρες ξυπνώ το πρωί και λέω «πφφφφ ακόμη μια μέρα». Τριγυρνώ στα πενηνταδύο τετραγωνικά και προσπαθώ να γειάνω το συντομότερο.
Στάθηκα γυμνή μπροστά στον καθρέφτη κοιτώντας με με το λευκό θηρίο τυλιγμένο γύρω από το αριστερό μου πόδι και μου την έδωσε. «Κόψε τα ψυχαναγκαστικά ηλίθια σε λίγες μέρες θα είσαι καλά και πάλι».
Θυμήθηκα ότι το πόδι μου με ενοχλούσε από τις μέρες που ήμουν στη Βαρκελώνη και περπατούσα χιλιόμετρα καθημερινά με αποκορύφωμα το αποχαιρετιστήριο πάρτυ για το Sonar στο MACBA, όπου χοροπηδούσα παντού με τη φωτογραφική μηχανή και ένα mojito ανα χείρας. Γούσταρα τρελά το βίντεο γουόλ και το φωτογράφισα.

Κοιτώντας στο νετ έψαχνα να βρω έργα του Bill Brandt που τον θεωρώ μοναδικό όχι μόνον για τα γυμνά του, αλλά για αυτά ειδικά τρέφω αδυναμία με την ασύλληπτη οπτική και έναν τόσο ευρυγωνικό φακό που κάνει την κόρη των ματιών μου να ανοίγει όπως και τα lens του.

Όσο σκέφτομαι ότι αυτά τα έργα του είναι πριν πενήντα χρόνια...θα ήθελα να έβλεπα το δικό μου αριστερό πόδι να ποζάρει με απόλυτη φυσικότητα. Φαντάζομαι τον Brandt, μου κλείνει το μάτι και να μου υπόσχεται πως σε μια άλλη ζωή θα με φωτογραφίσει. Άλλο που δεν θέλω το ψώνιο.

Σταματώ εδώ "the end", "fin" πως το λένε; Το είδα στην Art Athina. Ζουμ, κλικ. Αντίο.

καλοκαιρινή μη αυταπάτη τη πρώτη μέρα του φθινοπώρου

2007-09-01T23:55:00.001+03:00

Αυτή η φίλη λέει πως κοιτά τα μάτια μου και βλέπει θάλασσα φουρτουνιασμένη με κεραυνούς λαμπερούς. Από μέσα της να ξεπηδούν λουλούδια και πεταλούδες. Γάτες και πουλιά. Και νότες και γουργουρητά και κουτιά που κρύβουν μέσα τους άλλα μάτια.

Και όταν κοιτώ τους ανθρώπους λέει, νομίζουν πως τους κοιτώ στην επιφάνεια για να τους μπερδεύω, αλλά εγώ τους κοιτάω πιο μέσα και φτάνω μέχρι όπου μπορώ για να δω. Αν δεν φύγω τρέχοντας θα μείνω να κοιτώ μέσα τους για πάντα αν αξίζει έναν τέτοιο κόπο.

Δεν θα συνηθίσει ποτέ το μυαλό μου που είναι αδίστακτο στη σκέψη και αυτιστικό στη λεπτομέρεια. Έτσι λέει. Εγώ της λέω «πως παραγνωριστήκαμε» της κλείνω το μάτι και γελάμε. Πίνουμε ένα ακόμη μικρούλι σφηνάκι ξαπλωμένες δίπλα στη θάλασσα. Μέχρι που ξάπλωσε και ο ήλιος μαζί μας. Αισθάνθηκα στιγμιαία ευτυχισμένη που Ζω.

Έκλεισα τα μάτια και ονειρεύτηκα,,,,,

άδειασα..

2007-08-27T21:40:00.000+03:00

Ήμουν στο δάσος που κάηκε.
Ο σπόρος μου έμεινε βαθειά στο χώμα, γλύτωσε.
Ακούω ακόμη μακρινές φωνές, το σύρσιμο ολόγυρα.
Ακούω το γουργουρητό της. Πονάει η μάνα μου.
Ζεσταίνομαι πολύ, το χώμα της πάνω μου ακόμη καίει.

Μα θα μείνω εδώ μέχρι να πέσει η πρώτη βροχή.
Θα ξετρυπώσω, θα φυτρώσω ξανά, ένα λαχταριστό μανιτάρι.
Και θα έρθει εκείνος ξανά.
Θα με βρει, θα με λιγουρευτεί, ω είμαι σίγουρο.
Και θα με γυροφέρει για λίγο μέχρι να απλώσει το χέρι του.
Χραπ, θα με βάλει στο στόμα του να με καταπιεί.

Φρικτός πόνος θα τον λιγώσει στα σπλάχνα του.
Θα πέσει στο χώμα, θα ουρλιάξει.
Θα φωνάξει μα δεν θα τον ακούσει κανείς.
Σαν εμένα όταν το κορμάκι μου καιγόταν και έλιωνε.
Σαν του φίλου μου του πεύκου που έκλαιγε από πάνω μου σαν μωρό, παρά τα χρόνια του.
Σαν τη πεταλούδα που έπεσε κατάμαυρη δίπλα μου.

Και αίφνης η ζωή μου θα τελειώσει.. μα και η δική του.
Και τότε θα κοιμηθώ ήσυχο, ξανά.

πως η καρδιά μπορεί να χάσει έναν χτύπο

2007-08-23T21:06:00.002+03:00

Θα μπορούσαμε να ζήσουμε τις μέρες μας πιο διαφορετικές, να χαμογελάμε κάτω από διάφανα καπέλα και να ορκιζόμαστε κάθε μέρα πως σίγουρα είναι ομορφότερη από τη προηγούμενη; Ποιός θα μπορούσε να το πει αυτό.
Να παίρνουμε κάθε μέρα πρωινό, να λέμε καλημέρα γιατί θα είναι καλή η μέρα που άρχισε, να θυμώνουμε αλλά να προσπαθούμε να φτιάξουμε τα πράγματα μετά, και να γελάμε, να δουλεύουμε ευχάριστα ακόμη και όταν αυτό που κάνουμε δεν είναι ότι ακριβώς ονειρευόμασταν μικροί αλλά δεν είναι χάλια, κοίτα έχω καλούς συνεργάτες και αν δεν έχω καθόλου, να έχω ένα καλό εαυτό να με συντροφεύει, να αγκαλιαζόμαστε με την οικογένεια και τους φίλους μας, και να μη μιλάμε μόνο στα τηλέφωνα και στα πλήκτρα, να τους βλέπουμε κιόλας και να τους λέμε σε σκέφτομαι, θέλω να είσαι καλά. Σε όποιους θέλουμε να λέμε “σ’αγαπάω”. Και σε κάποιον να πεις “σε θέλω” αληθινά.

Τα πρωινά μετράω δευτερόλεπτα και ξυπνώ. Ένα κορίτσι ρομπότ. Με καλά λαδωμένους συνδέσμους, μπλε καλώδια οι φλέβες και μια επαναφορτιζόμενη καρδιά να μου δίνει ζωή. Αυτές οι μέρες περνάνε αργά και βασανιστικά σαν μια κλεψύδρα που ο νάνος στη κορυφή της ρίχνει φτυαριές με άμμο χωρίς σταματημό.
Φεύγω από τη γραμμή παραγωγής και κλείνομαι στη σκοτεινή φωλίτσα μου. "..κρικ..κρικ" ξεβιδώνω και γυαλίζω τα μάτια μου, τα ξαναφοράω, χτενίζω τα μεταλλικά μαλλιά μου και πίνω υγρά μπαταρίας. Κάθομαι και γράφω πατώντας πλήκτρα και καμιά φορά διαβάζω αληθινά βιβλία, ακούω μουσικές και βλέπω ζωγραφιές από πεθαμένους ανθρώπους. Καθόλου δεν με ανατριχιάζει. Απλά με πονά γιατί οι πεθαμένοι ήξεραν ενώ εγώ όχι.
Τις νύχτες με πανσέληνο ανεβαίνω στη ταράτσα να αντικρίσω το φεγγάρι. Το φως του θα έρθει από τη δύση για να καθρεφτιστεί στο μεταλλικό κορμί. Τη στιγμή που θα νιώσω αυτό το χλυαρό άγγιγμα, που σαν με αγγίζουν δύο χέρια, είναι που θέλω να χάσω έναν μικρό χτύπο από τη καρδιά μου. Τότε θα ξέρω.
Και αν είμαι τυχερή μπορεί να μεταμορφωθώ σε πραγματικό κορίτσι, με πραγματική καρδιά και βελούδινα μαλλιά που θα λούζω με το φως του ήλιου και θα τα χτενίζω κάτω από το φως των αστεριών.
Θα είμαι εγώ.

Dante – Paradiso V

2007-08-21T20:50:00.001+03:00

"If a flame at you with a heat of love
beyond all measure known on earth
so that I overcome your power of sight,
do not wonder, for this is the result of perfect vision,
which, even as it apprehends,
moves its foot toward the apprehended good.
I see clearly how, reflected in your mind,
the eternal light that, once beheld,
alone and always kindles love, is shining.
And, if anything else beguiles your mortal love,
it is nothing but a remnant of that light, which,
incompletely understood, still shines in it.
You want to know if a vow left unfulfilled
may be redeemed by some exchange
that then secures the soul from challenge."

23 συν 9

2007-08-18T03:15:00.000+03:00

Οι διακοπές στα νησιά είναι από τα πιο βαρετά πράγματα στο κόσμο. Τελικά μετά από χρόνια σε αυτό κατέληξα. Τόσο βαρετές όσο τα μπάτσελορ πάρτυ σε μπουζούκια, όσο μια μπριζόλα με πατάτες τηγανιτές.
Βέβαια όταν ήμουν εικοσιτριών, αυτό ήταν το καλύτερο που μου συνέβαινε το καλοκαίρι.
Εκείνη τη χρονιά πήγα μόνη μου στη Κω, ταξίδευα σε δίκλινη καμπίνα με μια θεία που μου εξιστόρισε όλη της τη ζωή μέχρι να φτάσουμε στο νησί. Στο Ικάριο πέλαγος πρέπει να είχε δέκα μποφώρ, κρατιόμουν από τη κουκέτα μου. Έφτασα στο νησί στις πεντέμιση το πρωί και περίμενα στο πεζούλι την κυρία που είχε τα δωμάτια να ξυπνήσει για να μου ανοίξει. Ένα ζευγάρι αγγλάκια λιώμα σταμάτησαν και μου ζήτησαν αν είχα να τους δώσω κάτι να φάνε. Τους έδωσα κάτι κράκερ.
Έμενα σε ένα ελεεινό δωμάτιο δίπλα στο λιμεναρχείο. Ελεεινό. Το μόνο που μου άρεσε ήταν η θέα από το μπαλκόνι και μια πετσέτα που μου είχαν στο μπάνιο, ζωγραφισμένη με έναν χοντρό γκρι γάτο. Ήταν μια τριμμένη πετσέτα θαλάσσης. Το παράθυρο του μπάνιου έβλεπε σε έναν φωταγωγό και εκεί σε έναν τοίχο κάποιος είχε ζωγραφίσει ένα σταυρό με άσπρη μπογιά. Έτσι, έναν εντελώς ξεκάρφωτο σταυρό, χωρίς χριστούλη.
Θυμάμαι που έκανα μπάνιο τοπλες, με τα αυτιά μου βουλωμένα με το γουόκμαν για να μην ακούω τις μαλακίες που μου έλεγε όλο το σκανδιναβικό συφερτό που περνούσε δίπλα μου. Απορίας άξιο. Οι κοπέλες τους είχαν στήθη διπλάσια από τα δικά μου, δεν τα βλέπανε;
Το θέμα είναι πως έτσι όπως ήμουν τότε πατημένη και τρελή για δράση, όλα αυτά απλά μου φαίνονταν διασκεδαστικά. Τα μαλλιά μου ξανθά και τέρμα μαυρισμένη, περνιόμουν για αλλοδαπή απροσδιορίστου εθνικότητας. Αφού και’γω που κοιταζόμουν στο καθρέφτη το σκεφτόμουν.
Καθότι με λίγα λεφτά που προτιμούσα να τα ξοδεύω για βόλτες και ποτά, έτρωγα μόνον σουβλάκι, σάντουιτς και ξηρούς καρπούς. “Can I help you?”. «Ναι, θα ήθελα ένα δίπιτο απ’όλα». Απορώ πως, με τόσες τοξίνες που κυκλοφορούσαν στο κορμί μου με ότι έτρωγα, δεν έβγαλα φλύκταινες.
Τα βράδυα βλεπόμουν με τη φίλη μου που έμενε για σεζόν στο νησί. Γυρνάγαμε όλα τα μπαρ, τα κλαμπ, πίναμε μέχρι που χάναμε τον αριθμό και πάντα καταλήγαμε στο μαγαζί που δούλευε το αγόρι της. Σπαστικό αυτό, έπρεπε να δώσει το παρόν σε έναν τύπο που στράβωνε επειδή την έβλεπε να χορεύει. Ευτυχώς δεν σταμάτησε να χορεύει.
Ένα απόγευμα έκανα βόλτα στη πόλη. Την είδα τουρίστας και φωτογράφιζα τα παλιά χαμαμ. Αγόρασα κάτι πλαστικά ψαράκια και αστερίες που ακόμη τα βάζω κάθε καλοκαίρι σε μια γαλάζια γυάλα με νερό. Είναι το μόνο ενθύμιο που έχω από τη Κω. Το φιλμ της μηχανής κάηκε και τα χαμάμ δεν τα εκτύπωσα ποτέ.
Ξαφνικά στο δρόμο άκουσα αυτό το τραγούδι να παίζει από ένα κασετόφωνο. Ρώτησα τη παρέα πως το έλεγαν “piano bar” μου απαντούν. Δεν το είχα ξανακούσει, βραζιλιάνικα δεν γνωρίζω. Και για έναν απροσδιόριστο λόγο είχα συγκινηθεί. Το παθαίνω αυτό με κομμάτια που μπορεί να κολλήσω και μόνον με τρία δευτερόλεπτα από τη μελωδία τους ή έστω από ένα στίχο. Όπως το ίδιο παθαίνω όταν ακούω Μπαχ. Και ας μην έχει στίχους. Θόλωσαν τα γυαλλιά μου, τι στο διάλο, μα αφού δεν είχε ήλιο γιατί τα φορούσα. Γιατί τα φορούσα; Να, τα δάκρυα να τρέχουν..

Τα καλοκαίρια που ακολούθησαν υπήρξαν σε παρόμοιο μοτίβο, ίσως πιο ήσυχα, ίσως πιο ανήσυχα, ίσως πιο διαφορετικά. Οι ορέξεις μου ήταν πάντα συνυφασμένες με το πόσο παράξενο ή δύσκολο χειμώνα είχα διανύσει. Κατά αυτό τον τρόπο αντιδρούσα στα καλοκαίρια μου.
Το φετινό το καλοκαίρι δεν το κατάλαβα καθόλου πως άρχισε. Εφνιδίως βρέθηκα στις καυτές ριπές του Ιουνίου, τη λιπαρή ζέστη του Ιούλη και τα θερμά αεράκια του Αυγούστου. Για μένα δεν ξεκίνησε ποτέ, μάλλον ένιωσα μια ελαφριά ταλάντευση από την ανωνυμία του χειμώνα, μπλουμ στην αγκαλιά του θέρους. Δεν μπορώ να με κρύψω τα καλοκαίρια, σαν φωσφορίζον ψάρι, ακόμη και σε σπηλιά να χωθώ το φως θα φανεί. Κατά βάθος μου αρέσει αυτό. Κοιτάζω τους αστερίες και τα ψαράκια στη γυάλα μου που φωτίζουν από ένα κεράκι στο τραπέζι.

Σήμερα έχω γενέθλεια.

καλοκαιρινό

2007-08-11T23:56:00.000+03:00

Νοτισμένη μυρωδιά από θάλασσα, να αφήνομαι να γλείφω το αλάτι από το μπράτσο μου. Φέρνω την εικόνα του νερού με ασημένιες ψηφίδες εμπρός μου. Με περιμένει.
Ας κάνω ένα τσιγαράκι πριν φύγω...
Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης.

primal light

2007-08-06T01:38:00.002+03:00

Αγαπημένη μου Συλβάνα,

Ταξίδευα στο μεγάλο χάιγουέι με μοναδικό φως αυτό των πεθαμένων αστεριών. Τέρμα το γκάζι, μα το κοντέρ να δείχνει διακόσια είκοσι χιλιόμετρα που δεν φτάνουν. Δίπλα περνούσαν πατημένα άλλα γρήγορα αυτοκίνητα με γέρους σωφέρ και άντρες συνοδηγούς. Μερικοί κοιτούσαν με λάγνο βλέμμα, ανοίγαν τα παράθυρα, ο αέρας τους έπνιγε το στόμα, μα προλάβαινα να ακούσω το ουρλιαχτό τους. Η ανατριχίλα έτρεχε στα ακροδάχτυλα μου και το τιμόνι ξαφνικά έτρεμε, όταν κάποιοι κόλλησαν το πρόσωπο τους πάνω στο κλειστό τους παράθυρο γλείφοντας το τζάμι και θολώντας με ανάσα την εικόνα τους. Τις τελευταίες στιγμές που τους κοίταξα τα πρόσωπα μεταμορφωνόντουσαν σε ανύπαρκτες μορφές. Χαμογελούσα.
Οδηγούσα για να φτάσω εκεί που θα έκανα μια φαντασίωση πραγματικότητα. Χορεύοντας μπροστά σε αγνώστους, θα πετούσα τα ρούχα μου και θα έφευγα, χωρίς να με ξαναδούν. Ένας καφές που τάγγιζε ώρα με την ώρα. Δεν θα σταματούσα μέχρι να φτάσω. Άκουγα ένα σταθμό σαν αυτό που άκουγα κάποια πρωινά στην Αθήνα. Ερωτοτροπούσα με την Resurrection του Μάλερ. Άναψα ένα τσιγάρο και ο ήλιος βούλιαζε στο δρόμο.
Πάρκαρα και μπήκα γρήγορα στα καμαρίνια. Το φως εκτυφλωτικό εκεί μέσα, εκτός από τον χώρο που γινόταν το σώου. Εκεί το φως θα ήταν μονάχα πάνω μου για έξι λεπτά.
Καλή μου Συλβάνα, αλήθεια θα σου άρεσε πολύ το ασημένιο φόρεμα που έβαλα. Μια κοπέλα μου είπε να χαμογελάσω μόνο όταν εμφανιστώ και μετά ξανά ποτέ. Φόρεσα και μαύρα γυαλιά. Δεν ήθελα να συναντηθεί το βλέμμα μου με κανένα άλλο.
Βγήκα και είδα τουλάχιστον εκατό άτομα στα νύχια να περιμένουν. Ένιωσα ότι μπορούσα να περπατήσω και πάνω τους. Βαδίζοντας στη μέση ενός διαδρόμου κινήθηκα με τον μικρό μου δρασκελισμό, πατώντας τις κινήσεις μου στη μουσική που ακουγόταν. Δεν την είχα ξανακούσει και δεν με ένοιαζε. Λικνίστηκα και λούστηκα με δολλάρια. Θα μου ήταν πιο εύκολο αν δεν άκουγα φωνές και σφυρίγματα. Το ξέχασα σε δευτερόλεπτα. Σε λίγο πέταξα το φόρεμα κάτω και μετά από μισό λεπτό αποσύρθηκα. Νιώθοντας στιγμαία απίστευτη ευεξία. Αυτό ήταν. Ντύθηκα, πληρώθηκα ότι ακριβώς είχε συμφωνηθεί και έφυγα.

Μετά από λίγο βρέθηκα σε ένα καφέ, στις δύο τη νύχτα. Να τώρα που κάθομαι και σου γράφω αυτό το γράμμα.
Ναι, μην ανησυχείς είμαι μια χαρά. Ναι είμαι ακόμη ατίθαση, αλλά ημέρεψα λιγάκι.
Θα σου ψυθυρίσω κάτι όπως τότε που σου έλεγα μικρή. Άκου...
Κάτι με φέρνει στις παλιές σου μέρες. Αυτές που φορούσες τα βραχιόλια σου και τα κουνούσες επιδεικτικά σιχτηρίζοντας ότι σε ενοχλούσε, αποχωρώντας πανηγυρικά. Μα τότε δεν σε ένοιαζαν και πολλά. Και σου έλεγα να προσέχεις. Αλήθεια, ελπίζω να είσαι καλά.
Εγώ όλα τα έχω. Ναι μωρέ, όλα. Σφίζω από υγεία. Θέλω αυτήν όμως.. αυτή..
Μιαν αγάπη ορμητική οριακή. Ένα πάθος να μου γυρίσει το μυαλό και η ψυχή μου να ανοίξει σε άλλη διάσταση. Με τέτοια ομορφιά γινόμαστε καλύτεροι. Θυμάσαι που σου το έλεγα; Τότε όλα θα είναι διαφορετικά. Ναι διαφορετικά. Και θα μας φτάνει η μέρα και η νύχτα.. και το αγκάλιασμα στα δάχτυλα και το χαμόγελο τη στιγμή που δεν σε βλέπει κανείς και τα τραγούδια από τα πουλιά.
Ήθελα να σου γράψω απόψε.

Σε φιλώ,
Σ.

L´Eclisse

2007-08-01T00:42:00.001+03:00

Μικελάντζελο Αντονιόνι
...

στην υγειά μας και στη σπάνια ομορφιά μας

2007-07-30T00:16:00.000+03:00

Στις συναντήσεις με το σόι μου υπάρχουν πάντα ακούσματα από φωνές ελαφρά τραγουδιστές, ανακατεμένα με μυρωδιές από φαγητό, γυναικεία αρώματα, λουλούδια και με διάχυτη μια αίσθηση έντασης να υποβόσκει μόνιμα. Η χθεσινή βραδιά έχρηζε μιας λανθάνουσας μεγαλοπρέπειας , όλο το σόι μαζεμένο για το γάμο μιας αγαπημένης μου ξαδέρφης, που τιμήσαμε πριν την αναχώρηση της για την Κύπρο όπου και θα διαμένει μόνιμα πλέον.
Στην κορυφή του τραπεζιού κάθησε η θεία Τ, η μεγαλύτερη κόρη απ'όλες καθώς και η "στηλοβάτης" της οικογένειας λόγω του πρόσφατου θανάτου της γιαγιάς, αλλά και λόγω κυβικών. Σε όλο το υπόλοιπο τραπέζι περίπου τριάντα άτομα, το ογδόντα τις εκατό γυναίκες. Όταν γεννιέται αγόρι στο σόι μου, όλοι πανηγυρίζουν λες και κέρδισαν οι γονείς του το τζόκερ. Μεγάλες στιγμές.
Η Κ μία από τις πολλές ξαδέρφες μου, όταν με συνάντησε στην εκκλησία νωρίτερα μου φώναξε από μακριά να πάω κοντά της, καθώς οι υπόλοιπες ξαδέρφες την κοιτούσαν ήδη με μισό μάτι και θα έλεγα ότι ελαφρώς την έκραζαν, κάτι που κάνουν και για μένα κατά καιρούς, αλλά δεν πειράζει, έχει και στα μέρη τους ξύδι. Μου ζήτησε να καθήσουμε δίπλα δίπλα μετά στο τραπέζι, γιατί είχε πάνω από χρόνο να με δει και ήθελε να τα πούμε.
Είναι μια κοπέλα με ομορφιά εξότικ, με κατάμαυρο μαλλί, πολύ ωραίο σώμα, και ένα τατού στη πλάτη. Αλλά έχει ένα κακό για τα δικά μου δεδομένα. Ντύνεται χειμώνα-καλοκαίρι στα μαύρα και βάφεται πάρα πάρα πολύ έντονα. Το δεύτερο ειδικά, όταν το αντικρίζω με χτυπάει στα μάτια. Κακό στην επιδερμίδα της κάνει. Οι υπόλοιπες ξαδέρφες λένε πως οι πενταετείς σπουδές της Κ. στην Πάτρα έκαναν όλη τη ζημιά, γιατί έβαλε σκοπό να γίνει βασίλισσα του πατρινού καρναβαλιού, όλο τον χρόνο όμως. Επίσης από κάποια ειπώθηκε πως τατουάζ βαράνε οι άνθρωποι που έχουν ψυχολογικά τραύματα. Κόντεψα να χάσω το μυαλό μου... Θυμήθηκα ωστόσω κάτι άλλα ξεκατινιάσματα του παρελθόντος που είχαν λάβει χώρα για την αφεντιά μου καθώς πάντα νόμιζαν ότι τις σνόμπαρα όταν δεν έπαιρνα μέρος σε τελετές φτυάρι-τσάπας-κομπρεσέρ, τις οποίες διοργάνωναν σε κλάσματα δευτερολέπτου για φίλους ή συγγενείς. Δεν μπορούσαν να με πιάσουν πουθενά. Οπότε δεν ήμουν μια καλή ξαδέρφη.
Όπως και να’χει, η Κ είναι καλό παιδί, απλά διαφορετική από τις υπόλοιπες τους, λόγω ιδιοσυγκρασίας αλλά και λόγω εμφάνισης, καθ’ότι και κορμάρα. Η μία από τις απέναντι εξαδέρφες, τέρμα ρομαντική και σε κατάσταση μόνιμου παλιμπαιδισμού που έχει ενταθεί τη τελευταία διετία, είδε κάποιον που πουλούσε μπαλόνια-ζωάκια και αποφάσισε να αγοράσει ένα μπαλόνι πασχαλίτσα για να το πάρει σπίτι, τόσο που της άρεσε. Εντάξει λοιπόν, μπαλόνι πασχαλίτσα. Το αγόρασε και το έδεσε στη καρέκλα της μέσ’τη χαρά, το κοριτσάκι των τριανταδύο ετών.
Μιλήσαμε, ήπιαμε τα κρασάκια μας, ρίξαμε και πέντε γύρες νησιώτικους χορούς να τιμήσουμε το ζεύγος. Κατά τις δώδεκα εμφανίστηκε ένας σερβιτόρος με ποτήρια και ένα μπουκάλι σαμπάνιας, λέγοντας στη Κ ότι το στέλνει το τραπέζι με τους φίλους του γαμπρού. Η Κ γέλασε και ευχαρίστησε με ένα νεύμα τη παρέα. Ο σερβιτόρος ξετύλιξε το συρματάκι και με μιά κίνηση απελευθέρωσε το φελό από το στόμιο της σαμπάνιας, με τον πατροπαράδοτο τρόπο. Έκανα ένα «α!» γιατί πάντα με τρομάζει ο ήχος της σαμπάνιας, αλλά αυτή τη φορά περισσότερο γιατί ο ήχος υπήρξε πιο δυνατός. Ο φελός είχε εκτιναχθεί θεαματικά σκάζοντας το μπαλόνι πασχαλίτσα. Ω ρε γλέντια... Η αδερφή μου αναφώνησε γούρι-γούρι, εγώ είχα χαμηλώσει το βλέμμα κατακόκκινη από χαρά, ενώ η Κ έλεγε στην «απέναντι» ξαδέρφη ότι μόλις δει τον πακιστανό θα πάει να της πάρει ένα ίδιο μπαλόνι.
Η αδερφή μου και’γω ήπιαμε «για το καλό» δυό γουλιές σαμπάνια και εξαφανιστήκαμε για το σπίτι.

το θηρίο και το κορίτσι στο τσίρκο

2007-07-25T00:35:00.000+03:00

Περπατάω πάνω σε ένα σκηνί που δεν είναι τεντωμένο. Ταλάντωση σε μεγάλες στιγμές. Θα'θελα να'μουν ένας καλός ακροβάτης, γιατί τώρα ζαλίζομαι. Είναι η ακροφοβία. Όταν πάω στα λούνα παρκ μπαίνω στα σφυριά, σε ότι στροβιλίζεται, στα χειρότερα, να το ξεπεράσω. Απίθανα είναι. Μάλλον θα έκανα ακροβατικά πάνω σε άλογα που τρέχουν, στην αρένα τσίρκου.
Ένας ζογκλέρ να καταπίνει φωτιές. Δεν έχω τίποτα να πιω τώρα. Και δεν καίγομαι. Μα ένας φίνος ζογκλέρ από το τίποτα μπορεί να δημιουργήσει θέαμα, ξέρει να μοστράρεται όμορφα. Η αλήθεια είναι αυτή.
Τους κλόουν από μικρή τους σιχαινόμουν. Την πρώτη μου εικόνα από κλόουν την έχω από όταν ήμουν τεσσάρων σε φαστφουντάδικο στην Αυστραλία. Ένας αισχρός ψεύτικος κλόουν να κάθεται σε παγκάκι και να χαμογελά ανατριχιαστικά . Αποκλείεται. Θα'θελα να κάνω τα παιδιά να γελάνε και όχι να φοβούνται. Όχι κλόουν.

Ονειρεύτηκα πως ήμουν σε μια ζούγκλα και καθόμουν κάτω από ένα δέντρο. Η τίγρης εμφανίστηκε με τα παχουλά πέλματα της να βουλιάζουν σε κάθε βήμα της που πλησίαζε. «..ήρθε να με κατασπαράξει» έλεγα στον εαυτό μου και σε αυτή... έξυσε τα νύχια της στον κορμό με όλο το σύρσιμο τους δίπλα στο αυτί μου. Ερεθίστηκα τόσο που μούδιαζα πανέτοιμη στην ιδέα να με κάνει κομμάτια. «Φάε με, φάε με». Δεν το έκανε, παρά καθόταν και με κοιτούσε. Γιατί δεν φοβόμουν;
Το θηρίο και το κορίτσι πρέπει να παραμένουν ανήμερα. Και μια καλή θηριοδαμάστρια πρέπει να φοβάται... Δεν θα γίνω θηριοδαμάστρια. Παρά με σφυρίγματα και σιωπές να τιθασεύω τα μέσα μου. Κάποτε θα φουντώνω τη φλόγα να αγριεύουν και να μου αρέσει.

όχι άλλα τυφλά αυγά μάτια

2007-07-19T01:23:00.001+03:00

Από μικρό είχα τα μάτια μου ανοιχτά, τα αυτιά μου διαπασών και τη μύτη μου σαν το λαγωνικό Κ9. Ρούφαγα από παντού ότι μπορούσα, εικόνες, πρόσωπα, ήχους, μυρωδιές και τα μάζευα προσεκτικά στη θυρίδα των «άχρηστων πληροφοριών & σημαντικών γεγονότων».
Θυμάμαι τη μαμά μου να μας φτιάχνει τηγανιτά αυγά για μένα και την αδερφή μου μικρές που ήμασταν. Ήμουν στο δωμάτιο και άκουσα να με φωνάζουν απ΄τη κουζίνα για να κάτσω να φάμε. Όταν πήγα είδα την αδερφή μου να έχει στο πιάτο μπροστά της δύο αυγά μάτια και στο δικό μου πιάτο υπήρχαν δύο αυγά μάτια.. μα το ένα ήταν τυφλό. Γιατί η αδερφή μου είχε φάει τον κρόκο από το ένα μου αυγό και απτόητη συνέχιζε να τρώει απ’το πιάτο της. Νομίζω πως την έβρισα και πήγα στο δωμάτιο μου χωρίς να φάω εκείνο το βράδυ.
Το γεγονός δεν είναι συγκλονιστικό, μα εμένα με έβαλε σε σκέψεις από τότε. Αυτή η εικόνα με τα δύο (αυγά) μάτια να με κοιτάνε με μονόφθαλμο βλέμμα μέσα από το πιάτο, μου θύμισε πολλές φορές στη μετέπειτα ζωή μου πως συνάντησα πρόσωπα και καταστάσεις μονόφθαλμες με το ένα μάτι κλειστό, κούφιο, τυφλό, γυάλινο σαν κακοί κουασιμόδοι.

Τα τελευταία δύο χρόνια έζησα τέτοιες ανατροπές και αλλαγές, είδα πράγματα και εικόνες διαφορετικές, γνώρισα ανθρώπους που ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου ή που τις έθαψαν απλά, βίωσα μέσα μου τυφώνες και νηνεμίες, σημεία και τέρατα να συναγωνίζονται την πρωτειά της πρωτοτυπίας. Μια μόνιμη σβούρα, κηκεώνας αποκαλύψεων και ανακαλύψεων, το μυαλό μου σε αέναο μαραθώνιο.
Και τον τελευταίο καιρό έχω κουραστεί να σκέφτομαι. Σκέφτομαι συνέχεια και τα μπουρδουκλώνω όλα τόσο μέσα στο μυαλό μου, που μοναδικές στιγμές ηρεμίας και χαλάρωσης μπορώ να έχω μόνον κάπου που δεν μου θυμίζει τίποτα από την καθημερινότητά μου και από μένα.
Παιδί της πόλης, τσιμεντόπαιδο που λατρεύει τις μεγάλες πόλεις με τα τρεις χιλιάδες πράγματα να δεις και να κάνεις, αλλά και τη μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα, σε λίγο καιρό θα βρεθώ σε ένα χωριουδάκι, θα πηγαίνω μόνη στη θάλασσα, θα την ακούω και ας με φοβίζει, θα με κάψει ο ήλιος, τα μεσημέρια θα τρώω γεμιστά και αυγά μάτια κανονικά, το απόγευμα θα φεύγω ξανά βόλτες μόνη με το αυτοκίνητο στα βόρεια να βλέπω ακρογιαλιές με τα βράχια κάθετα στη θάλασσα που θα την ακούω και ας με φοβίζει. Γιατί κάνει αυτό που θέλει.
Έχω κουραστεί να είμαι μόνη μου, να βρίσκω τρόπους να κάνω πράγματα μόνη μου. Ωραία η ελευθερία, καμιά φορά νιώθω σαν αγριόγατα. Μόνο που θέλω ένα χάδι στο λαιμό να τιθασεύσει την φύση μου. Αυτό μπορεί να με κάνει να ξεχάσω το όνομα μου; Μπορεί;
Και θέλω δυό αυγά μάτια να κοιτούν ορθάνοιχτα τα δικά μου μάτια. Αυτό μπορεί να αγγίξει τη ψυχή μου; Ναι μπορεί.

Ну, погоди!

2007-07-06T21:39:00.001+03:00

Αυτά τα Ρώσικα κινούμενα σχέδια τα λατρεύω!
Από το 1969 το "Nu pogodi!" ή αλλιώς "Well, just you wait!" είναι το απόλυτο καλτ καρτούν.
Ο αγαπημένος μου λύκος, άξεστος, σχεδόν βάνδαλος πολλές φορές, σε καλοκαιρινή περιπέτεια...

επεισόδιο #7!

σάμερ ιν δε σίτι

2007-07-02T23:48:00.000+03:00

Τι μπορεί να κάνει αυτό το καλοκαίρι τόσο διαφορετικό;
Μήπως είναι ο χειμώνας μου που πέρασε τόσο γρήγορα, μήπως είναι που ζω την εποχή μου και δεν με νοιάζουν ούτε οι 45 βαθμοί στα μέσα Ιουνίου;
Κάνω κούνια τον εαυτό μου, φαντάζομαι χιονισμένα δάση για να δροσίζομαι.

Χθες βούτηξα στα νερά του Ευβοικού με τα μάτια κλειστά, μη θέλοντας να δω τίποτα. Παρά μόνο να ακούσω και να νιώσω το νερό να με κυκλώνει. Όπως η ζωή.
Τη ζωή που από παιδί την αντίκρυζα σαν μια γυναίκα, καθόλου όμορφη αλλά γοητευτική, με τα μαλλιά της πιασμένα κότσο, στρίβοντας στη γωνία να τα αφήνει λυτά και να μου κλείνει το μάτι. Εκνευριστικό το βλέμμα της, μα σίγουρο τόσο, ώστε να με κάνει να την ακολουθώ σαν υπνωτισμένη.

Τι παράξενο καλοκαίρι.
Στο μυαλό μου έχουν έρθει παλιές φιλίες τελειωμένες, μπουκάλια με θολά ποτά. Για καλή μου τύχη η κάβα μου έχει ακόμη σπάνια μπουκάλια ηδύποτων, που πίνω, πίνω και δεν τελειώνουν. Τελευταία άφιξη, μια κούτα με δυό τρία ποτά απροσδιορίστου καταγωγής, άγνωστης προέλευσης, ιδιαίτερης γεύσης.
Τους έρωτες δεν τους έφερα στο μυαλό μου. Μάλλον επειδή μοιάζουν όλοι με φαγητό, που δεν θέλω να ξαναδοκιμάζω το ίδιο. Ο έρωτας που θα με συγκλονίσει ξέρω πως θα μοιάζει με παράξενο φρούτο. Να το δαγκώσω και να νομίσω πως αντί να βγω από τους κήπους της Εδέμ, εγώ μόλις θα μπαίνω. Αυτό είναι έρωτας.

Τι παράξενος αυτός ο χρόνος.
Πέρασε το πρώτο του μισό, γρήγορα και ύπουλα.
Μια χρονιά φίδι. Ένας μικρός κροταλίας που κουνάει την ουρίτσα του και φοράει σιδεράκια στα δόντια. Το χαζό, όταν ήταν μωρό πιπιλούσε την άκρη της ουράς του. Τα δοντάκια του στραβώσαν και έγιναν αστεία. Μα θα γίνει όμορφο. Σιδεράκια φόρεσα και’γω κάποτε, για έξι μήνες. Έτσι απέκτησα το ακαταμάχητο χαμόγελο μου.
Και τώρα σαν φίδι, νιώθω να γλυστράω από το παλιό μου δέρμα και να αλλάζω εικόνα.
Ένας μικρός κροταλίας.
τσκρρρρρ

Φαν Μπάρτσα :)

2007-06-27T01:01:00.000+03:00

Το πρωινό καφεδάκι πάντα στο Kasparo στη καρδιά της El Raval. Κάθε πρωί εκεί. Hola!
Περπατώντας βρήκα έναν ακόμη άγγελο. Δεν είναι σαν τον αγαπημένο μου από το Βερολίνο, αλλά ήταν και αυτός συμπαθητικός με φόντο το γαλάζιο.
Στο πάρκο Ciutadella αράξαμε κάποια μεσημέρια με τις μπυρίτσες μας. Είναι κλασσικό μέρος για την σιέστα των Καταλανών.
Στο λόφο Montjuic χαζεύεις τους απίθανους κήπους. Πρώτη φορά είδα σε τόση πληθώρα νούφαρα όλων των χρωμάτων.
Σε τουριστικά μαγαζιά με σουβενίρ βλέπεις ότι να'ναι. Μέχρι και τον Πικάσσο να σε υποδέχεται!
Το σπίτι ήταν 2 λεπτά με τα πόδια από την αγορά, κάτι σαν τη δική μας Βαρβάκειο, μόνο που εκεί σφύζει από χρώμα και έχει απίθανο φαγητό και φρέσκους χυμούς από νωρίς το πρωί έως αργά το απόγευμα.
Η εναλλαγή από τη γέφυρα του Καλατράβα πάνω στη θάλασσα,
στα στενά του barri Gotic στο κέντρο της πόλης...

Εκεί στο γοτθικό κομμάτι, βρίσκεις και το Els Quatre Gats. Στην έκθεση Barcelona & Modernity στο ΜΕΤ είχα δει ένα σωρό γι'αυτό το θρυλικό καφέ-βάση του Μοντερνισμού, όπου ο Πικάσσο έκανε τη πρώτη του έκθεση. Το τιμήσαμε πίνοντας ένα κρασάκι!
Για φαγητό απίθανο το Rosa Raval, με πολλές γεύσεις και από Μεξικό. Έμπαινα σ'αυτό το μαγαζί και άνοιγε η καρδιά μου από το τόσο χρώμα...
η ΜΟΡΦΗ της Raval, El Gato de Raval του Botero (ο Botero ζωγραφίζει και σμηλεύει τα πάντα χοντρά!). Τον γάτο τον λάτρεψα, καθώς τον έβλεπα συχνά τα βράδυα που πηγαίναμε για ποτάκι εκεί γύρω.
Η περιοχή El Raval που μέναμε είναι τύπου Ψυρρή-Γκάζι. Τελευταία νύχτα στη Βαρκελώνη και απέναντι από το σπίτι στο CCCB, σε μουσειακό(!) χώρο γίνεται πάρτυ για το κλείσιμο του Sonar Festival. Όλα τα ποτά τζάμπα. Μόλις το μάθαμε τρέξαμε... και ξημερωθήκαμε...
Αποχαιρετισμός στη πόλη. Ο Κολόμβος στη βάση του δείχνει πορεία.....
επόμενο ταξίδι που λοιπόν;

Αρτ Μπάρτσα!

2007-06-24T15:57:00.000+03:00

Όταν φτάσαμε σπίτι συνειδητοποίησα ότι το MACBA (Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης) ήταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι. Βγήκα στο μπαλκόνι και από τη χαρά μου ήθελα να κλάψω..
Αίσθηση θεάτρου στη καθημερινότητα και τα γεγονότα που την απαρτίζουν. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση...
Mimeograf 1954: Μια μικρή Οδύσσεια σε κόκκινο δωμάτιο. Η δουλειά του Favio, ενός από τους συγκατοίκους μας στο σπίτι, είναι το στήσιμο των έργων σε μουσεία, ανά τον κόσμο. Γελούσα μαζί του γιατί παρόλα αυτά τη μοντέρνα τέχνη την αποκαλεί "conteporary shit". Ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο έργο στο MACBA.
Εντυπωσιάστηκα βλέποντας τη φωτογραφία αντικατοπτρισμού. Μου θύμισε μια δική μου πριν λίγους μήνες στην Αμερική.
CCCB (Κέντρο Μοντέρνας Κουλτούρας, ακριβώς δίπλα στο MACBA). Το 3ήμερο του Sonar Festival το επισκεφθήκαμε. Σούπερ εκθέσεις με αρτιστικό πειραματισμό. Όπως η επόμενη φωτογραφία. Ο Π. ο φίλος μας, μέσα από μια οθόνη φωτοκυττάρων μεταμορφώνεται σε κάτι εξωτικό, ενώ από τα χέρια μου(αριστερά) γεννιοούνται πεταλούδες! Δεν είναι απίστευτο..;

Στο γοτθικό μέρος της πόλης βρίσκεις ένα σωρό μουσεία...
Το μουσείο Picasso είχε μια έκθεση-αφιέρωμα σε φωτογραφίες της Lee Miller, όπου φωτογράφισε μέσα απο παραπάνω από χίλιες φωτογραφίες την καθημερινή ζωή και τα έργα του Πικάσσο.
Ο Πικάσσο στο Τσίρκο. Παρατηρώντας τους ανθρώπους του τσίρκο Medrano(!) δημιούργησε όλα τα έργα της Ροζ εποχής του από το 1905 έως το 1906.
O Velasquez, ο αγαπημένος ζωγράφος των Ισπανών κάποτε ζωγράφισε ένα χαριτωμένο κοριτσάκι σε μια σάλα, αλλά ο Πικάσσο είχε τη δική του εκδοχή για τη Las Meninas!
Στο μουσείο του Antoni Tapies. Ένας ακόμη μοντερνιστής. Είχε έκθεση της Sanja Iveković από το Ζαγκρεμπ, με καινοτομικά κόνσεπτ. Πάρα πάρα πολύ καλή!
Στη θέα της Sagrada Familia, απλά μένεις άφωνος. O Gaudi, έντονα θρησκευόμενος, δημιούργησε αυτό το ναό ύψους 170 μέτρων, με τα 12 καμπαναριά αφιερωμένα στους 12 αποστόλους, που σε σημεία του είναι σχεδόν τρομακτικός... Ένα πρωινό κοντοστάθηκε στη μέση του δρόμου θαυμάζοντας το έργο του, και τον πάτησε το τραμ. Έτσι άδοξα πήγε! Το έργο προβλέπεται να ολοκληρωθεί το 2030.
Στο πάρκο Güell ενθουσιάστηκα. Τι να πεις βλέποντας τι έφτιαξε ο άνθρωπος... Τα πάντα σχεδόν είναι ψηφιδωτά.
Προσπαθώντας να αποτυπώσει εικόνες του βυθού, ο Gaudi έδωσε μέχρι και στις κολόνες του οικοδομήματος μια τέτοια κλήση λες και κινούνται από το νερό!
Στη La Pedrera το βλέπεις ΟΛΑ. Από την είσοδο παίρνεις μια μικρή ιδέα... Ο Gaudi ήταν πολύ πολύ μπροστά...
Στη ταράτσα του κτιρίου, παρέα με τους ιππότες-καμινάδες, αγναντεύεις όλη τη πόλη. Ασσύληπτο!
Ανεβαίνοντας στο Montjuic (ο λόφος με το κάστρο της πόλης) επισκέφθηκα το μουσείο του Joan Miro. Μου είχε καρφωθεί στο νου από τότε που είχα δει έργα του στο Metropolitan NY. Δυστυχώς δεν επιτρέπονταν οι φώτο, αλλά δεν αντιστάθηκα.
Υπέροχο έργο... "the diamond smiles at twilight". Αυτό που λατρεύω στον Miro, είναι πως με τα έργα του κεντρίζει απίστευτα τη φαντασία.

Με το articket και 20€, επισκέφθεσαι τα καλύτερα σημεία-μουσεία της πόλης. Είναι πολύ όμορφα.

Σε επόμενο ποστ, άλλες φώτο, από τη ζωή στη Μπάρτσα!

πλέιμοβιλ

2007-06-18T23:16:00.001+03:00

Ω ναι!
Με ιδιαίτερη περηφάνια και πριν από οποιαδήποτε φωτογραφία, αναρτώ τη ταινία μικρού μήκους του φίλου που μας φιλοξένησε.
Κέρδισε το βραβείο Express Idea του φεστιβάλ DiBa, πριν από 20 μέρες.
Το κλιπάκι είναι σούπερ-σούπερ. Το άξιζε...

* http://www.youtube.com/watch?v=QO_pQPCGuYs *

Let me introduce my NEW friends

2007-06-07T00:16:00.000+03:00

Στην εταιρεία που εργάζομαι τα meetings είναι τόσο συχνά, που σχεδόν τα 2/3 του εργασιακού μου χρόνου γίνονται κατα βάση αέρας κοπανιστός, εν μέσω παρουσιάσεων, brain storming και διαδρομικών συζητήσεων. Η τακτικότητα των εκπαιδεύσεων τόσο αυτών που παρακολουθώ όσο και αυτών που εισηγούμαι, μου δημιουργεί ώρες-ώρες την εντύπωση ότι παίρνω μέρος σε κάποιο παιγνίδι συλλογής πόντων. Λες και μαζεύω μίλια πτήσεων (ναι...θα’θελες...). Τελικός προορισμός η Ταγκανίκα.
Αντ’αυτού, το μόνο που αναγνωρίζω σε όλο αυτό, είναι η αλλαγή εικόνων και η επαφή μου με κόσμο, πράγμα καλό, που συχνά με τροφοδοτεί, με παίρνει απ’το χεράκι και με βγάζει έξω από τη καθημερινή ρουτίνα.
Έτσι λοιπόν, στη διάρκεια μιας εκπαίδευσης για μια εφαρμογή που στήναμε πέρσι το καλοκαίρι, με πήρε ο G από το χεράκι και με έβγαλε βόλτα ένα βράδυ.
Χθες τον συνάντησα έξω από τη δουλειά μου. Είχα να τον δω από πέρσι τον Ιούλη και χάρηκα που τον είδα, έστω και απρόοπτα. Άλλωστε εγώ έχω συνηθίσει από τέτοια, τα απρόοπτα. Γι’αυτόν δεν είμαι πολύ σίγουρη.
Τότε, ο G (ελληνοσουηδός), στις ελάχιστες μέρες που γνωριζόμασταν μου είχε προτείνει να πάμε στο Jönköping (Γιονσσεπιν) στη Σουηδία, να πλατσουρίσουμε στη λίμνη Vättern γιατί το πατρικό του ήταν ακριβώς εκεί. Η περιγραφή του υπήρξε απόλυτα ειδυλιακή, αλλά τι να το κάνεις... τη στιγμή που μου το έλεγε συνειδητοποιούσα ότι δεν πρόκειται να περάσω καλά, γιατί πρωταρχικώς έπληττα μαζί του, πράγμα που το συνειδητοποιούσα δραματικά μέρα με τη μέρα. Κατά πάσα πιθανότητα, βγαίνοντας από το απογευματινό του μπανάκι στη λίμνη θα μου έλεγε πως ψάρεψε βέρες. Οπότε «άστο μανούλα μου».
Βρε τον G! Έχει αφήσει μούσι ωστόσο, ίδιος Βίκινγκ στο πιο μελαχρινό του. «Φτούσου» του λέω «σαν καπετάνιος είσαι». Εκεί γέλασε. Και μου ανταπέδωσε τη φιλοφρόνηση για το ωραίο κόκκινο φουστάνι μου. Ήταν πάντα τζέντλεμαν.

Σήμερα ψάχνοντας να βρω ένα τραγούδι αποχαιρετισμού, εν’όψει του ταξιδιού μου στη Βαρκελώνη έπεσα πάνω σε ένα απίστευτο γκρουπάκι, τους “I’m from Barcelona”.
Είναι μια μπάντα αποτελούμενη από 29 καλλιτέχνες(!) που κάνουν τη τρέλα τους… Τους λάτρεψα και μόνο από το εξώφυλλο του δίσκου τους “Let me introduce my friends”, που μου θύμισε κολάζ σαν αυτά που έφτιαχνα μικρή.
Η μουσική και οι στίχοι τους στο πρώτο άκουσμα είναι σχεδόν αφελείς, μα αμέσως συνειδητοποίησα ότι είναι μια χαρούμενη, ζωντανή pop/indie και απλά αισιόδοξη μουσική, ακριβώς αυτό που μου χρειάζεται για να ενισχύσει τη διάθεση μου για το επικείμενο ταξίδι σε λίγα εικοσιτετράωρα. Με κάνει και χαμογελάω αγγίζοντας πανεύκολα την παιδική πλευρά του εαυτού μου.
Στο Collection of Stamps τραγουδούν περίτρανα πως κάθε γραμματόσημο είναι ένα μέρος στον κόσμο που μπορείς να πάς “You know I can’t believe I’m telling everyone that I know, That every stamp in my collection is a place we could go!” Και βέβαια μπορείς να πας!
Και στο We’re from Barcelona “I'm gonna sing this song with all of my friends and we're I'm from Barcelona - Love is a feeling that we don't understand, but we're gonna give it to ya”. Τόσο απλά.

Αναζητώντας πληροφορίες στη Wikipedia ανακάλυψα πως η μπάντα είναι από....... το Jönköping(!).

Σάββατο πρωί αναχωρώ από το Ελ Βενιζελ για το Ελ Πρατ. Αφήνω συντροφιά στο μπλογκ τους I’m from Barcelona. Όσο θα’μαι Barcelona. Και τα φιλιά μου!!!

αρτ ατάκ

2007-06-03T15:52:00.001+03:00

η έκθεση art athina ήταν γενικά συμπαθητική, μα είχε πολύ καιρό να αιχμαλωτίσει το βλέμμα μου σύγχρονη τέχνη. έλεγα στον Τ πόσο μου άρεσε ο Juliano Kaglis και χαμογελούσε. ο Juliano είναι δικό μας παιδί, γεννημένος στην Αθήνα το '74. έχει ένα μοναδικό τρόπο να αποτυπώνει γυναικείες μορφές. τα μάτια & η ψυχή μου αφομοιωμένα στις εικόνες... εξαιρετικές.

παροδικά νιώθω πως ζω κατακτημένη από την καθημερινότητα. μα όλο και κάποιες εναλλακτικές εξόδους ανακαλύπτω. το κορίτσι της φωτογραφίας (από art athina και αυτή) ταξιδεύει μάτια και νου μέσα από ένα συνοθήλευμα τέχνης ολόγυρα. η ομορφιά στη τέχνη είναι το μόνο περίβλημα που δεν είναι φθαρτό τελικά... και είναι απόλυτα ελεύθερο.

happy wave

2007-05-31T22:20:00.001+03:00

Και επισήμως καλοκαίρι. Από αύριο...

Γιατί το λιονταράκι μέσα μου βρυχάται, τώρα πια κάθε μέρα που ξυπνώ...

40 βαθμοί, συνθήκες καύσωνα, εγώ θα βρίσκομαι στο στοιχείο μου.

Πρωινό με χυμό από φρέσκα φρούτα.

Γρήγορο ντους με δροσερό νερό.

Μαλλιά λυτά, κοτσιδάκια, όπως θέλω.

Μπικίνι μέσα από τη μπλούζα στο γραφείο.

Σαγιονάρες και ψηλοτάκουνα πέδιλα.

Μυρωδιά αντιηλιακού.

Καφέ με παγάκια, ποτά με περισσότερα παγάκια.

Μουσικές από Les Négresses Vertes.

Η θάλασσα που σαγηνεύει.

Φωτογραφίες.

Τα νυχτολούλουδα ευωδιάζουν και πάλι, μόλις πέσει ο ήλιος.

Γιατί το φεγγάρι άρχισε να γίνεται πορτοκαλί.

Ακόμη και αν είμαστε στη πόλη.

Καλοκαίρι του Σαββόπουλου.

η φωτογραφία είναι από το περσινό καλοκαίρι, στο "Χαρούμενο Κύμα" στη Σκύρο....

και το τραγούδι αγαπημένο καλοκαιρινό.

άκρα Σουνιακή

2007-05-28T04:35:00.001+03:00

ξαναπήγα στο ναό του Ποσειδώνα

από το χέρι ενός Κινέζου που αγάπησε το τοπίο

τα μάρμαρα του ναού είναι από μια περιοχή που λέγεται Αγριλέζα, πολύ κοντά στο Λαύριο

έτσι, όπως και πριν 10 και χρόνια, έτσι και σήμερα, ένιωσα ένα πετάρισμα μέσα μου και μια ηρεμία να εναλλάσονται... είναι που από εκεί πάνω, ο ορίζοντας στα μάτια μου σχηματίζει καμπύλη. είναι μοναδικό. η γη από εκεί φαντάζει στρογγυλή σαν αφράτη μπάλλα

η θέα είνα υπέροχη ακόμη και για τη μικρή πέρδικα, στην άκρη του βράχου

πλησιάζοντας τη, γύρισε προς το μέρος μου και μετά ξαναγύρισε εμπρός, συνεχίζοντας να ατενίζει το πέλαγος. σαν να κατοικεί μέσα της η ψυχή του Αιγέα που αδημονεί για την επιστροφή του γιού του...

μα εγώ δεν βλέπω πια μαύρα πανιά. το καράβι θα φθάσει ολόλευκο.

(ελπίζω να εμφανίζονται οι φωτογραφίες τώρα)

ο Μελχιόρ (όχι ο μάγος)

2007-05-27T04:04:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=xgKLlYd3swI

Ο Tom Tykwer είναι η αδυναμία μου.

Ο Melchior Beslon είναι στη πραγματικότητα τυφλός και είναι με τη σειρά του αδυναμία του Tykwer. Έχει παίξει στο True_Paris je t'aime και στο Der Krieger und die Kaiserin, καθώς και στο La Gardienne du B του σκηνοθέτη Joel Brisse το οποίο δεν έχω δει.

Στο True, που διαδραματίζεται στο Saint-Denis της γαλλικής πρωτεύουσας, ο Thomas έχει σχέση με την Francine η οποία τον παίρνει τηλέφωνο και...

ο καρπουζάς

2007-05-24T02:45:00.000+03:00

Μπορεί να συμβαίνει και σε άλλες περιοχές στην Αθήνα, υποθέτω πως ναι, μα σήμερα πέρασαν από την γειτονιά μου τρεις τζίπσυ κινγκς. Βασιλιάδες κανονικοί.

Ο ένας φώναζε περήφανα «κεράσια, πεπόνια, καρπούζια..μπακλαβάδες» (με το τελευταίο προφανώς έκανε αναφορά στη γλύκα των εδεσμάτων). Μπακλαβάδες! Απίθανο.

Το επόμενο σετάκι ο μοναδικός... «έλα έλα καρεκλάααα, καρεκλάαα, καρεκλάααα...» (ο καρεκλάς), με ένα ντάτσουν πίτα στη πλαστική καρέκλα. Είχε και μουσική υπόκρουση ήχους από συνθεσάιζερ συνδυαστικά με τουμπερλέκι.

Κατά τις 8παρά, έπαιρνα το μπάνιο μου και ακούω από τον δρόμο τον γνωστό «παλιατζίεεε, παλιατζίεε, έλα ο παλιατζίεεε..» (παλιατζίε δεν γνωρίζω, παλιατζή ναι. Μια φορά η μαμά μου του είχε δώσει ένα χαλασμένο ψυγείο).

Νόμιζα πως σε λίγο θα άκουγα και τη λατέρνα να παίζει (συνήθως όμως περνάει τα Σάββατα και ο τύπος που την περιφέρει είναι ένας Πολωνός) τότε θα πάθαινα μεγάλο κακό, θα πίστευα πως μάλλον με πήρε ο ύπνος μέσα στα αφρόλουτρα, ονειρεύομαι και ακούω ήχους από τη παιδική μου ηλικία...

Πραγματικά αξιοθαύμαστο πως ακόμη τριγυρνάνε στις γειτονιές τέτοιου είδους πλανώδιοι, περιπλανώμενοι, σου βάζουν φυτιλιά και να σου ανάβουν σπίθες μέσα στο κεφάλι... Χρησιμοποιούν τις ίδιες εκφράσεις όπως πριν είκοσι και βάλε χρόνια, λες και οι τρεις τους είναι οι μοναδικοί, αγέραστοι που γυρνάνε στις γειτονιές. Σαν να μεγαλώνω μόνον εγώ και αυτοί να μένουν πάντα ίδιοι.

Καρπουζάκι δεν θα πάρω ακόμη και ας λέει ο ο καρπουζάς ότι τα έχει «με το μαχαίρι». Προτιμώ τα αυγουστιάτικα που είναι και «με τη βούλα».

λέξεις αγριόχηνες

2007-05-19T19:24:00.000+03:00

Ενώ η ψυχή μου είναι φωτεινή σαν ηλιόλουστο δωμάτιο με θέα απ’το παράθυρο λιβάδια & λίμνες, τέτοιες μέρες μουντές βροχερές, όπως η σημερινή, μεταμορφώνεται σε δωμάτιο σπιτιού σε χώρα του αρκτικού κύκλου, με αχνό το φως από λάμπα κηροζίνης.

...με το χαμόγελο σου να είναι αληθινό
όσο και το βλέμμα σου,
να πάρεις τα χέρια μου μέσα στα δικά σου,
να φιλάς τα χείλη μου,
και εγώ να σου δαγκώνω το πιγούνι,
θα σε κάνω μπάνιο,
να με λούζεις,
να με χαιδεύεις,
να κάνουμε έρωτα πριν ανοίξουμε τα μάτια μας,
κάθε πρωί,
τις νύχτες να κοιμάσαι μέσα μου,
να μ'αγκαλιάζεις γύρω από τη μέση,
θέλω να τρέχουμε στους δρόμους,
και να κοιτάμε μέσα σε σπίτια από μισάνοιχτα παραθυρόφυλλα,
ανθρώπους, πίνακες, βιβλία και φωτογραφίες,
να ακούμε μουσικές,
να βλέπουμε ταινίες,
θα βάφουμε τους τοίχους μας πράσινους και πορτοκαλί,
θα φτιάχνω κεικ σοκολάτας και στρούντελ με κρέμα,
να ψήνεις τους ελληνικούς,
βόλτα στο δάσος δίπλα σε μια λίμνη,
στη θάλασσα σε βραχώδη ακρογιάλια,
να ταξιδεύουμε,
να με παρασύρεις,
και να μου γελάς,
θα σου γελάω και’γω,
θα σε παρασέρνω,
και θα μιλάμε,
θα τσακωνόμαστε
και θα βρίσκουμε λύσεις,
να σου χαιδεύω το πρόσωπο,
να γλείφεις το λαιμό μου,
....και ακόμη χίλια πράγματα.
Θα γίνουν; κάποτε...

Τότε, εκείνη τη μέρα, γύρισα τη πλάτη μου σε ότι είχα νιώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατάπια πάλι το κλειδί μου ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά πίσω μου και μπήκα σ'ένα ταξί για να φύγω πολύ μακριά...
Οι λέξεις που φώλιαζαν καιρό στο μυαλό μου, έγιναν αγριόχηνες και πέταξαν σε άγνωστους τόπους.
Νομίζω πως η φράση «είμαι ερωτευμένη μαζί σου» πέταξε δυνατά, πρώτη απ'όλες σαν την Άκα από τις "Περιπέτειες του Νιλς Χόλγκερσον".
Ίσως κάποτε να επιστρέψουν σαν αποδημητικά πουλιά για να τις χαρίσω εκεί που πρέπει.

εννοείται χωρίς δεύτερη σκέψη

2007-05-13T16:22:00.000+03:00

Την περασμένη Κυριακή συνάντησα τον Κ. που είχα να τον δω πάνω από χρόνο.
Αυτές οι αναπάντεχες συναντήσεις είναι το καλύτερο μου.
Πάντα το γούσταρα αυτό, γιατί λέω πως τίποτα δεν είναι στη τύχη κάποιες στιγμές... Στο αγαπημένο μου μαγαζάκι στη Πανόρμου, καθόμουν στο τραπεζάκι έξω, έπινα το Μοχιτάκι μου και ένιωσα κάποιον να με ακουμπά στον ώμο.

Ο Κ. υπήρξε συμμαθητής μου από τη πρώτη δημοτικού μέχρι τη τρίτη λυκείου στο ίδιο τμήμα, όλα τα χρόνια.
Σε μια φωτογραφία που έχω, είμαστε σε αποκριάτικο πάρτυ στο σχολείο στην έκτη δημοτικού, όπου χορεύουμε μαζί, είναι τόσο γελοίο, διότι εγώ έχω ντυθεί “πυρετός της ντίσκο” (τέτοια ψωνίστικα γούσταρα από τότε) και ο Κ. που δεν είναι ντυμένος φαίνεται να ντρέπεται ... εγώ στη κοσμάρα μου.
Υπήρξε ο κούκλος του σχολείου και είχε πολύ γέλιο αυτό, διότι καθότι πολύ ντροπαλός συνέβαινε να αρέσει σε κορίτσια παντελώς αδίστακτα και ζωηρά. Στη τρίτη λυκείου πλακώνονταν για πάρτη του δύο κορίτσια στο προαύλιο και εμείς από τον 2ο όροφο παρακολουθούσαμε το ξύλο. Λέγαμε στον Κ. να κατέβει να τις χωρίσει, αλλά δεν το έκανε, μάλλον το διασκέδαζε όσο και εμείς οι υπόλοιποι. Ή πάλι μπορεί να ντρεπόταν.
Όταν δώσαμε Πανελλήνιες περάσαμε στην ίδια σχολή. Θα πηγαίναμε μαζί, αλλά εγώ τελευταία στιγμή την έκανα και έμεινα στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν χωρίστηκαν οι δρόμοι μας.

Όλα αυτά τα χρόνια τον είχα συναντήσει ελάχιστες φορές και τα λέγαμε πάντα στο φτερό.
Η κλασσική ερώτηση που παίζει επίσης πάντα είναι «βλέπεις κανένα από τα παιδιά;» Και εννοούμε τη παρέα του σχολείου, που πλέον έχουμε χαθεί σχεδόν όλοι μεταξύ μας.

Ο Κ. μου έλεγε λοιπόν, πως σχεδιάζει να πάει στη Βαρκελώνη τον Ιούνιο και ο Π. έχει λυσσάξει να του το λέει. Ο Π. είναι το τιμώμενο πρόσωπο του ποστ στις 22/3/07 ο οποίος ζει στη Βαρκελώνη τα τελευταία χρόνια, και τον είχα συναντήσει τα Χριστούγεννα επίσης συμπτωματικά.
Του είπα πως είναι χαζός που ακόμη το σκέφτεται. Αυτά δεν θέλουν σκέψη, μα καθόλου. Συμφώνησε μαζί μου... και μου έκανε την αιφνίδια μαγική ερώτηση «θέλεις να έρθεις;»
Νομίζω πως όταν το άκουσα είδα στον ουρανό να σκάνε βεγγαλικά. Και επειδή ο δρόμος ήταν ήδη γεμάτος από οπαδούς του Παναθηναικού λόγω του κυπέλλου, τη στιγμή εκείνη νόμιζα πως πανηγύριζαν μαζί μου την επικείμενη αναχώρηση μου για Βαρκελώνη.

Ο Π. όταν τον πήραμε τηλέφωνο, έκανε κολοτούμπες. Μέχρι τι πρωινό μας αρέσει να τρώμε μας ρώτησε, για να κάνει τα κουμάντα του. Τι παιδί!
Την επομένη κλείσαμε τα εισητήρια. Έτσι απλά.

ιν-τερα-βιού

2007-05-11T00:38:00.001+03:00

H 3 parties θέλει να μου πάρει συνέντευξη!

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Μικρές καθημερινές. στιγμές. Επίσης όταν πατάω το πόδι μου σε μια ξένη χώρα, τη στιγμή που μόλις έχω αφιχθεί.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Ο ήλιος έξω.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Σήμερα το πρωί. Όταν άκουσα από έναν συνάδελφο πως θεωρεί την εκπομπή της Πάνια ψυχαγωγική.

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ο παρορμητισμός μου. Από τέτοια...

Το βασικό ελάττωμά σας;
Πλήττω εύκολα η ρουφιάνα (το κλέβω με μια μικρή παραλλαγή 3parties. Έτσι ακριβώς είμαι...)

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε κανένα. Κάθε φορά με βρίζω. Είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με τη Μάτα Χάρι. Κούκλα και αδίστακτη. Δεν ταυτίζομαι, μα με εντυπωσιάζει.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Αυτοί που καταφέρνουν να απαρνηθούν τα υλικά αγαθά, για χάρη των πνευματικών. Όσοι πραγματοποιούν θυσίες στη προσωπική τους ζωή για να προσφέρουν στην υγεία, στην επιστήμη, στην τέχνη, στον πολιτισμό, στους ανθρώπους.

Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Το πρώτο ταξίδι στα 17 μου στη Βόρεια Ιταλία. Φέτος στο Βερολίνο.

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Α δεν έχω αγαπημένους. Κάπως ξεχωρίζω τον Έσσε που με μεγάλωσε.

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Το έξυπνο μυαλό συνδυαστικά με τη δημιουργικότητα.

... και σε μια γυναίκα;
Την φιλαρέσκεια συνδυαστικά με την εξυπνάδα.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Βάγκνερ (εάν το ρίξω στη ποιότητα) και ο Ζαμπέτας (αν το ρίξω στα λαικά).

Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Το She’s got a ticket to ride των Beatles και το Sun always shines on TV των A-ha.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η Αίθουσα του Θρόνου του Αθανασιάδη & πολλά του Έσσε.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Ε τι με ρωτάς τώρα 3parties… Τα Φτερά του Έρωτα μακράν. Νομίζω πως μετά από αυτή τη ταινία άλλαξε δραματικά η οπτική μου για τον κινηματογράφο. Έπαθα μεγάλη ζημιά.

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Εξπρεσιονιστές και Ιμπρεσιονιστές.

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το πράσινο.

Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Αυτή που θα έρθει.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Η σαμπούκα, αλλά επειδή κάποτε την είχα ακούσει πολύ την αποφεύγω. Τα κοκτέηλ.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το ότι δεν έκανα ποτέ τις σπουδές που ήθελα. Μεγάλος καημός.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τους ανθρώπους που δεν κάνουν μπάνιο *άμεσος συσχετισμός με τη τελευταία ερώτηση.

Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Η ζωγραφική και η μαγειρική.

Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Τα γηρατειά. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να συμφιλιωθώ μ’αυτό.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Για να σώσω τον κώλο μου κανονικά. Ειδικά στη δουλειά... τα λέω τόσο πειστικά που στο τέλος τα πιστεύω.

Ποιο είναι το μότο σας;
και who are you...

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Θεαματικά. Στον ύπνο μου σαν πουλάκι, τι να το κάνω..;

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Να με πείσει πως υπάρχει.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Στα δέντρα είμαι. Νομίζω ότι μπαίνω σε μια πολύ καλή φάση. Μου’ρχεται, μου’ρχεται.

Προσθέτω μια ακόμη ερώτηση:
Ποια είναι η αγαπημένη σας διαφήμιση;
Η διαφήμιση του Αναστόπουλου με τη Ρεξόνα. Παιδικό είδωλο, τέζα αντρίλα, αλλά και η καθαριότητα καθαριότητα...

Πολύ θα ήθελα να ενδοσκοπήσω στους Tradescadia, Tamara, Sigmataf, Celsious33, Attalanti, Ceasar, Unlearn, Disposition21. Και όποιος άλλος... Αν και θα έχετε λάβει ενδεχομένως τηλεφώνημα από τον Larry…

Μουζίκα

2007-05-09T00:42:00.000+03:00

Μετά από πρόσκληση της αγαπημένης μου Τζο (Alicia ναι για σένα λέω) στρώνομαι να γράψω αγαπημένες μου μουσικές...

1.Morrissey (τρέλα από παιδάκι) – Τα άπαντα (παραδόξως το καρα’80s κομμάτι Alsatian Cousin το λατρεύω). Αυτός ο Morrissey με κατέστρεψε. Επειδή οι καταβολές μου από παιδί υπήρξαν οι μελαγχολικές μουσικές του τις οποίες ακούω ακόμη και όταν ζω στιγμές ευτυχίας... και γουστάρω κιόλας. ‘Οταν τον είδα τελευταία φορά σε συναυλία του τον περασμένο Νοέμβρη να βγάζει στο στέιτζ το πουκάμισο του και να το πετάει, τσίριζα «πέτα τα όλα παππού»... Άμα ποτέ τον γνωρίσω θέλω να του φιλήσω το χέρι.

2.Προσκύνημα στον κο Yorke των Radiohead (Fade out) και στον κο Anderson των Suede (Because we’re young) επειδή οι δίσκοι τους ήταν τα τελευταία βινίλια που έλιωσα. Η επόμενη πλάκα που έπαθα με γκρουπ ήταν οι Cranberries με τη θεική φωνή της Dolores και αργότερα οι Placebo.

3.Οι U2 στα παλιά τους – είχα βρεθεί σχεδόν προ 15ετίας στο Μιλάνο στο Zooropa tour, άκουσα το «Miss Sarajevo» από τον Bono live με Pavarotti και μπήκε στη καρδιά μου. Νομίζω πως είχα βουρκώσει.

4.Στέρεο Νόβα, μετέπειτα ο Κωνσταντίνος Β. Έμαθα από τον Celsious33 ότι ο Κ.Β. είναι αυστραλάκι σαν εμένα και από τότε τον συμπάθησα περισσότερο. Όταν πρωτοάκουσα πριν χρόνια Το Κύμα σκεφτόμουν πως αν κάποτε αποκτούσα αυτοκίνητο θα πατούσα τέρμα τα γκάζια ακούγοντας τσίτες αυτό το κομμάτι. Τελικά το έκανα. Το ίδιο μ’αρέσει με το Clubbed to death από Rob D. (Matrix o.s.t.)

5.Ο Moby με το Play. Δεν νομίζω ότι καμία δουλειά του μετέπειτα το ξεπέρασε αυτό το cd αριστούργημα. Το “Everloving” είναι ο ήχος στο κινητό μου.

6.Lola rennt & Der Krieger und die Kaiserin, τα soundtracks από τον Tom Tykwer. Εκτός από γαμάτος σκηνοθέτης είναι και μουσικό ταλέντο. Απλά σούπερ, ακόμη και αν δεν έχεις δει τη ταινία. Παρέα με τους Klimek και Heil ο άνθρωπος “ζωγραφίζει” και μουσικά. Ακόμη και η μουσική επένδυση στο μίνι “Faubourg Saint-Denis” από το Paris Je t’aime είναι εκπληκτική. Βλέπαμε το ταινιάκι με μια φίλη μου και είχαμε μείνει κόκκαλο...

7.ΕΡiΣΜΑ σπαρταράει - Sigmataf ξέρεις πόσο είχα χαρεί όταν σε άκουσα; Φιλαράκι φίνο.
Πότε θα βγει η δουλειά;;; Λύσσαξα.

8.Last but not the least. The one and only Ζαμπέτας. Μη γελάτε. Ο άνθρωπος ήταν πολύ μπροστά.

Κλασσική μουσική ακούω όταν κάνω δουλειές στο σπίτι... Χωρίς πλάκα.

1 προβατάκι, 2 προβατάκια, 3 προβατάκια, 4 προβ...

2007-05-06T17:48:00.000+03:00

Μάλλον έπαιξε ρόλο το ότι το Σάββατο διανυκτέρευσα στο χωριό μου.
Το βράδυ κάθησα στη βεράντα . Όλοι έλειπαν. Το σπίτι είναι στην αρχή του χωριού και έχει απόλυτη ησυχία (α ρε τι σου είναι το χωριό). Το μόνο που ακουγόταν από μακρυά ήταν ήχοι από τις κουδούνες που φοράνε τα πρόβατα. Γκλιν γκλον, ωραίο, ρυθμικό και ειδικά μέσα στη νύχτα σου’κανε και το βουκολικό του. Δεν το πιστεύω έλεγα στον εαυτό μου, να πίνω το ποτάκι μου υπό τους ήχους κουδούνων Σάββατο βράδυ. Μου άρεσε όμως γιατί με ηρεμούσε.
Οι επιλογές που έχει το χωριό για να βγεις είναι το καφενείο του χωριού (άκυρο) ή η κοντινή κωμόπολη, αλλά δεινοπαθείς την ώρα και τη στιγμή αν βρεθείς σε τοπικό μαγαζί. Μουσική ελεεινή και ο κόσμος σε κόβει με τη μία, λες και γράφεις στο κούτελο «δεν είμαι από εδώ». Σπίτι καλύτερα.

Νύσταξα, πήγα για ύπνο. Και κάποια στιγμή με επισκέφθηκε το πρόβατο...
Το πρόβατο εμφανίστηκε μέσα στο σπίτι μου στην Αθήνα και θρονιάστηκε στη μεγάλη φλοκάτη του δωματίου μου. Όταν το είδα πρώτον σκέφτηκα πως πρέπει επιτέλους να σηκώσω τα χαλιά (καλοκαίριασε) και δεύτερον ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ;
Το πρόβατο ήταν παχύ και λευκό με τρελό μαλλί, σαν αυτά της Αυστραλίας και όχι σαν τα βρωμιάρικα τα δικά μας που είναι μπεζ-καφέ. (Η φωτογραφία βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι του ξαδέλφου του από το Μεξικό, και όχι η δική του, αλλά αυτή μου άρεσε).

Το πρόβατο με κοίταξε και μου μίλησε. Όχι «μπεεε» και μαλακίες, μου μίλησε κανονικά. Μου ζήτησε νερό και μου είπε πως πρέπει να βάλω τάξη στο σπίτι μου.
Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό το έχω παραμελήσει το σπιτάκι μου γιατί δεν μαζεύομαι και πολύ μέσα, αλλά με ενόχλησε που μου την είπε το πρόβατο.
Μόλις ήπιε το νερό που του πήγα, του ζήτησα να φύγει, αλλά το πρόβατο μου είπε πως δεν θα πάει πουθενά αν δεν βάλω τάξη στο σπίτι μου (κολοπρόβατο) και αν δεν πάρω να διαβάσω το Φωτογράφο της Τουλούζης! Εκεί τα’χασα. Τις προάλλες είχα πάει να αγοράσω ένα βιβλίο και αμφιταλαντευόμουν μεταξύ του Ουελμπέκ και του Ντυμπουά. Τελικά επέλεξα τον πρώτο. “Η δυνατότητα ενός νησιού” μου φαίνεται βαρετό και μετάνοιωσα που το πήρα. Αλλά είναι διαφορετικό όσο να’ναι, να σου αντιπροτείνει κάτι ένα πρόβατο με πνευματικές ανησυχίες...
Το πρόβατο μετά από αυτό το έδιωξα. Μάλιστα όπως του άνοιξα τη πόρτα το κλώτσησα στα πισινά του και το ξαπόστειλα κανονικά από τις σκάλες. Και πολύ το ευχαριστήθηκα.

Κάποτε είχα ξαναδεί πρόβατα στο σπίτι μου και ήταν από τα όνειρα που μου είχε κάνει εξαιρετική εντύπωση, γιατί αφ’ενός τα θυμάμαι σπάνια πλέον και αφ’εταίρου ένα τέτοιο όνειρο, τι στο καλό, σου μένει...
Τα όνειρα είναι μυστήρια. Δεν προσπαθώ να τα αναλύσω, κάποτε προσπαθούσα και πάντα στο τέλος κατέληγα να σκέφτομαι βλακείες. Είμαι σίγουρη όμως πως το πρόβατο προσπάθησε να μου πει κάτι να αλλάξω. Το υποσυνείδητό μου φωνάζει υπό τη μορφή προβάτου. Αυτή είναι η εύκολη εξήγηση. Η δύσκολη είναι ο τρόπος να βάλω τάξη στο σπίτι μου, που μπορεί να εννοούσε τη ζωή μου. Λέω τώρα...
Μάλλον έπρεπε να ρωτήσω τη γνώμη του πριν το ξαποστείλω. Και αποκλείεται να ξανάρθει τώρα μετά τα κλωτσίδια.

Ο κόσμος είναι πολύ μικρός... και το Κρακόβ πολύ κοντά

2007-04-30T01:18:00.002+03:00

photo: "Cracow" by Galahard/Rynvord

http://www.wdi.glt.pl

Το Σαββατόβραδο κατέβηκα στο Γκάζι. Έκανα ένα σύντομο πέρασμα από το Athens Video Art Festival, είπα πως θα ξαναπέρναγα σήμερα για να δω περισσότερα μα δεν πρόλαβα. Ωραία πραγματάκια συμβαίνουν στο κέντρο.
Μπουκάραμε σ’ένα από τα γνωστά μαγαζιά στη Περσεφόνης. Είχε ανοίξει και την οροφή του και πίναμε τα ποτάκια μας κάτω από τ’αστέρια. Αρχηγοί.
Επιστρέφοντας κάποια στιγμή από το wc τους βλέπω φάτσα κάρτα μπροστά μου.
Μίτινγκ ποιντ Αθήνα, ώρα 12παρά. Συναντώ τον Γ. που ζει στο Βουκουρέστι και τον Ι. που ζει στο Λονδίνο . Βασικά μείναμε και οι τρεις αποσβολωμένοι, διότι με τον έναν κάποτε ήμασταν ζευγάρι και ο άλλος υπήρξε κολλητός του φίλος από τότε. Είχαμε να συναντηθούμε έτσι όλοι μαζί παραπάνω από δεκαετία και όπως συνέβη ήταν απροσδόκητα ευχάριστο και το κυριότερο απλά τραγελαφικό. Τα είπαμε εν τάχει και ο καθένας από πλευράς του με κάλεσε στη πόλη του να με φιλοξενήσει όποτε θελήσω να πάρω τον αέρα μου εκτός Ελλάδος.
Τους ευχαρίστησα και γέλασα λέγοντάς τους πως το επόμενο ταξίδι μου θα είναι στη πόλη που ονειρεύτηκα κατά τη μεσημεριανή σιέστα που είχα λίγες ώρες νωρίτερα.
Που σκοπεύεις να πας; Στη Κρακοβία τους λέω.
Γούρλωσανε τα μάτια. Ναι, στη Κρακοβία τους ξαναλέω. Αφού το είδα και στον ύπνο μου...

Η Κρακοβία λοιπόν είναι μια πόλη γαμάτη, διατηρητέα κατά ένα μεγάλο μέρος της, με μια αντεργκραουνίλα που πολύ μου αρέσει. Μπήκα και σε sites της πόλης, ξετρελάθηκα, έχει ένα σωρό πράγματα να δεις και να κάνεις, η διαμονή πάμφθηνη και πόσο μάλλον τα αεροπορικά εισητήρια που κοστίζουν λιγότερο από ότι να πας σε ένα κωλονησί με high speed για Σ/Κ. Έχω αρπάξει και μια τρελή σύγχιση ωστόσο, όταν διάβασα τις προάλλες ότι το κόστος των ακτοπλοικών εισητηρίων έχει διπλασιαστεί φέτος σε σχέση με το ‘04 .
Βρε ουστ από’δω. Κρακοβία δαγκωτό. Άσε που μ’αρέσει και το όνομα.
Κκκρρρακοββία!!!

Πίνα κολάντα

2007-04-23T02:08:00.001+03:00

Στάση μετρό Ακρόπολη. Σε ένα τεταρτάκι καθόμασταν στα γλυστερά ancient marbles όπως τα έλεγα στη Β. και γελούσαμε παρατηρώντας από ψηλά την πιο άναρχη πόλη από πλευράς δόμησης, πανευρωπαικώς (μπορεί και παγκοσμίως). Φωτογράφισα την πρωτεύουσα όσο πιο χαριτωμένα μπορούσα, με τις κεραμιδοσκεπές σε πρώτο πλάνο έτσι για το ξεκάρφωμα, πριν το απόλυτο τσιμεντί.
Είχα να βολτάρω εκεί πάνω 5 χρόνια. Η αλήθεια είναι πως ο Παρθενώνας μου είχε λείψει μα περισσότερο το Ερέχθειο που είναι και ο αγαπημένος μου ναός από όλο το σετάκι. Επί τουρκοκρατίας είχε χρησιμοποιηθεί και ως κατάλυμα για να στεγάσει ο τότε τούρκος διοικητής το χαρέμι του, άκουσα μια ξεναγό να αναφέρει σ’ενα γκρούπ άγγλων την ιστορία (φαντάζομαι το Ερέχθειο ημιφωτισμένο, με μυρωδιά πατσουλί και τέζα στο ναργιλέ...).

Κυριακάτικη τουρνέ. Παρθενώνας, Θησείο, Σύνταγμα, Κολωνάκι, Ακαδημία και πάλι κάτω Ψυρρή. Τις τελευταίες μέρες κάτι έχω πάθει με το κέντρο. Όλο εκεί τραβιέμαι. Τη Παρασκευή που κατέβηκα να δω ένα ταινιάκι, πήγα στο μπαρ του σινεμά και παρήγγειλα γρανίτα φράουλα. Είχα να πιώ γρανίτα από τότε που ήμουν μικράκι και μου έπαιρνε η μαμά μου όταν πηγαίναμε θέατρο. Μετά περπατούσα μόνη την Πανεπιστημίου και έλεγα «έτσι να γουστάρεις». Μου έχει κολλήσει αυτή η έκφραση τελευταία, τι έχω πάθει. Και σήμερα είπα στον εαυτό μου πως ήρθε η άνοιξη, χειμωνιάτικα ρούχα τέλος, καπέλο για τον ήλιο, «έτσι να γουστάρουμε».

Βρέθηκα σ’ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι νωρίς το απόγευμα και παρήγγειλα κοκτέηλ με αστείο όνομα. Μια πίνα κολάντα, που έγιναν δύο και έγιναν τρεις. Με φόντο ζωγραφιές οσάν τη ζούγκλα της Ζανζιβάρης και εξωτικά παπαγαλάκια μα καθόλου κιτς ήταν σαν να έπινα το ποτάκι μου σε μπητς μπαρ χωρίς όμως να ακούω το κυματάκι να σκάει. Ο Κουρτ, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού που ξέχασε να επιστρέψει στην Αυστρία από κάποιες καλοκαιρινές του διακοπές στην Ελλάδα, μου έλεγε πως βρήκε τον προσωπικό του παράδεισο εδώ. Μπορούμε να κάνουμε ανταλλαγή παραδείσων τον ρωτάω; Να πάρω το σπιτάκι στη Βιέννη να πάρεις εσύ το δικό μου στην Αθήνα; Γέλασε. Το σπίτι στη Βιέννη το πούλησε, πούλησε τα πάντα και ήρθε στην Ελλάδα μόνιμα. Ατύχησα. Ή μήπως όχι.

Όνειρα γλυκά, καληνύχτα και καλή εβδομάδα.

ταξιδάκι υπερατλαντικό

2007-04-17T14:34:00.000+03:00

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να αποτυπώσω πως ένιωθα βλέποντας τόσα πολλά καινούργια για μένα. Από τα υπέροχα μουσεία, γκαλλερί και ένα σωρό ακόμη που είδα έχω φώτο που θα γέμιζαν ένα μπλογκ μόνες τους...

Και επειδή τον μπλόγκερ, δεν ξέρω τι τον έχει πιάσει... αφήνω μια μοναδική φώτο, έτσι τύπικαλ νιού γιόρκ, καθότι τις υπόλοιπες δεν μπορώ να τις επαναφέρω στο ποστ.
Όποιος πρόλαβε να τις δει μέχρι χθες, πρόλαβε...

Πρέπει επιτέλους να κοιμηθώ απόψε

2007-04-15T05:02:00.000+03:00

Πως θα μπορούσε η μνήμη να μας βοηθήσει να διεκδικήσουμε τη ζωή μας; Ρώτησα την Έ. Πάντα πίστευα πως η μνήμη είναι ο πιο ισχυρός δεσμός που μπορεί να έχει ο άνθρωπος με το παρελθόν του. Και πως θα μπορούσαμε να τη χρησιμοποιήσουμε δυναμικά για να κάνουμε μεγάλες ανατροπές στο παρόν και για ότι έρχεται. Η μνήμη λειτουργεί με θράσσος, δικαιωματικά. Δεν έχει υποχρεώσεις, παρά μόνον δυνατότητες, δικαιώματα σε όλο μας το είναι και το ζην. Φέρνουμε στο νου εικόνες, συναισθήματα, ανακαλούμε μυρωδιές. Απλά γιατί έτσι το αφήνουμε να μας συμβεί τη δεδομένη στιγμή.

Η Έ. με κοίταξε και χαμογέλασε. Είσαι ο πιο ατρόμητος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, μου απαντά. Είσαι ηλίθια της είπα. Αν ήμουν ατρόμητη δεν θα έκλαιγα τη στιγμή που μου το έλεγε. Τα δάκρυα μου πέσανε στο ποτήρι κάνοντας τη σύσταση του ούζου που έπινα ακόμη πιο θολή. Οι ατρόμητοι άνθρωποι δεν κλαίνε ποτέ.
Άρχισε να μου εξιστορεί και να υποστηρίζει την άποψη της και εγώ στωικά έβλεπα και άκουγα ως παρατηρητής της ζωής ενός άλλου. Τότε άρχισα να επιβεβαιώνω πως η εντύπωση που έχω για τον εαυτό μου, η ζωή αυτή στα μάτια των άλλων είναι μια άλλη εικόνα. Πιο ξεκάθαρη από αυτή που έχω εγώ για μένα. Και διαφορετική σε πολλά γαμώτο. Αν μπορούσα να δω και’γω αυτή την εικόνα, μήπως τελικά έπραττα και διαφορετικά. Μπα, καλύτερα στο κόσμο μου...

Ζούμε τη ζωή, αλλά μπορούμε να τη φανταστούμε; Νομίζω δεν είναι πολύ εύκολο να φανταστείς τη ζωή. Είναι παρακινδυνεμένο. Για πολλούς αυτό μπορεί να αποβεί εώς και τρομακτικό ή τραυματικό. Αν κάτσεις να σκεφτείς τις άπειρες δυνατότητες που απλώνονται μπροστά σου, εκτός του ότι αρχικά αυτό μπορεί να σε ενθουσιάσει, μπορεί να σε συντρίψει, αν συνειδητοποιήσεις πως απλά υπάρχεις. Ποιές δυνατότητες άρπαξες από τα μαλλιά και ποιές άφησες να γλυστρήσουν, τραβώντας το καζανάκι κιόλας. Πολλοί μπερδεύουν τη ζωή με την ύπαρξη. Βλέπω ανθρώπους γύρω μου και λέω «αυτός υπάρχει, δεν ζει».

Θύμησα στην Έ. πως τον τελευταίο χρόνο σκέφτομαι τη ζωή μου όπως είναι επί του παρόντος, αλλά με μια άλλη προοπτική. Φέρνω στο νου μου εικόνες σαν να ζω παράλληλες ζωές. Πάντα το γούσταρα αυτό, από παιδί. Εντελώς διαφορετικές ζωές, που μπορεί να άλλαζαν και τη ψυχοσύνθεση μου σε κάθε περίπτωση. Η ζωή νούμερο 6 είναι ενδεχομένως αυτή που μου αρέσει περισσότερο να επιλέξω για να πραγματώσω.

Το να ζεις επικινδύνως! Η άλλη αγαπημένη Έ. έτσι μου είπε μια φορά. Της ζήτησα να μου γράψει σε ένα χαρτάκι τη φράση, διότι στα ιταλικά που τη πρόφερε, δεν μπορούσα να τη καταλάβω. “Vivere Pericolosamente”. Σιγά το επικίνδυνο. Η ψυχή μου μπορεί να γαμιέται, αλλά το μυαλό μου παίζει πιο δυνατά παιχνίδια.
Κοίτα πως θα γίνει η μεγάλη ανατροπή. Κοίτα.

Ο blogger από την άλλη, μου κάνει παιχνίδια και με δυσκολεύει να ανεβάσω τις φωτο από το ταξίδι. Να δω πότε θα τα καταφέρω...

abstracted idol

2007-04-11T00:56:00.000+03:00

Όσο ζεις μαθαίνεις.... Έτσι μου είπε η Ι. όταν της περιέγραψα τα έργα και ημέρες μου από το ταξίδι στην Αμερικανική ήπειρο.

Στο «ψυχαγωγικό» του μέρος, το ταξιδάκι-tour σε Νέα Υόρκη, Τορόντο, Νιαγάρα και πάλι Νέα Υόρκη υπήρξε συναρπαστικό.
Καταιγισμός εικόνων, ήχων, διαδρομών εντός του πραγματικού. Στο εξωπραγματικό, θύελλα από σκέψεις, συναισθήματα, ένστικτα. Πως γίνεται να αλλάζουμε εμείς οι άνθρωποι έτσι ξαφνικά.
Κλικ του μαγικού διακόπτη.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που νιώθεις αόρατος. Γιατί είναι σαν να νιώθεις πως σχεδόν δεν υπάρχεις ως φυσική παρουσία.
Όταν αντίκρυσα το mirror room σκίρτησα μέσα μου. Πρέπει να με δω είπα στον εαυτό μου. Αφού κατάφερα να δω το είδωλο μου στους διαδοχικούς του καθρέφτες ησύχασα. Και απαθανάτησα τη στιγμή.
Με βλέπω! Υπάρχω ρε! Πως έγινε αυτό; Μα νόμιζα πως είμαι αόρατη... Τι στο καλό. Είχα τρομάξει προς στιγμή.
Κλικ της φωτογραφικής μηχανής.

Σήμερα δεν πήγα στο γραφείο. Όλο το βράδυ είχα πυρετό προφανώς από υπερκόπωση. Το jet lag με έκανε να κοιμηθώ τελικά μετά από 35 ώρες από τη στιγμή που ξύπνησα για τελευταία φορά στη Νέα Υόρκη. Αρρωστημένο. Το πρωί κάπως συνήλθα.
Το απόγευμα βρέθηκα πάνω σε ένα βουνό με το φιλαράκι μου, καθισμένοι στα βραχάκια ανάμεσα σε λουλούδια και βλέποντας όλο το Αττικό λεκανοπέδιο πιάτο. Και μιλούσαμε και πίναμε χυμό. Έφυγε το μυαλό μου και πέταξε, πέταξε μακρυά σαν γλαράκι.
Κλακ του σκηνοθέτη. Και πάμε...

Η αναρτημένη φωτογραφία είναι από το έργο του Lucas Samaras “Mirror Room” , που εκτείθεται στην Albright-Knox Art Gallery.

Είμαι τόσο γεμάτη και μπλοκαρισμένη από όλα όσα είδα, που σχεδόν αδυνατώ να περιγράψω. Αυτό που θα κάνω σύντομα είναι να αφιερώσω λίγο χώρο στο blog μου για φωτογραφίες από υπέροχα μέρη που περπάτησα. Κρατάω τις όμορφες στιγμές και εικόνες.

the Egg & the Easter (ή αλλιώς το αυγό και το πασχάλι)

2007-03-27T01:25:00.000+03:00

Το αυγό πραγματοποιεί ένα μεγάλο ταξίδι σε λίγες μέρες. Η φωλιά που θα το μεταφέρει ονομάζεται 22G και βρίσκεται σε ένα διαστημικό αεροσκάφος που διασχίζει τον Ατλαντικό ωκεανό με ταχύτητα φωτός.

Το αυγό πιστεύει στη τύχη του. Από την αρχή της Σαρακοστής ευχόταν για φέτος το Πάσχα να μη καταλήξει βαμμένο φούξια, ζουληγμένο σε κάποιο τσουρέκι φέροντας στο δόξα πατρί πασχαλινό αυτοκολλητάκι με κάποιον πρόγονο του κοτοπουλάκι σε πόζα. Στη καλύτερη περίπτωση ίσως κατέληγε σε οικογενειακό τραπέζι αγκαλιά με τα κουλούρια της Λαμπρής. Τς τς τς, μπανάλ. Το αυγό δεν είναι για τέτοια.

Όχι! Φέτος το αυγό ετοιμάζει τη βαλίτσα του για να πάει σ’ένα μέρος που το λένε Μεγάλο Μήλο. Το Μεγάλο Μήλο είναι ένα μεγάλο χωριό, που και εκεί ζούνε πολλά αυγά απ’όλη την υδρόγειο. Εκεί τα αυγά έχουν διάφορα χρώματα και είναι σαν να έχει πάντα Πάσχα! Του αρέσει του αυγού αυτό, γιατί θα είναι διασκεδαστικά.
Η μονοτονία του εδώ, είναι πως όλα τα αυγά είναι στην ίδια απόχρωση. Και τα περισσότερα από αυτά έχουν σκοπό της ζωής τους να μεταμορφωθούν σε κοτόπουλα κάποια μέρα. Το αυγό δεν θέλει να γίνει κοτόπουλο.
Όταν το ρωτάνε «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» δεν απαντά ποτέ. Όλο κάτι σκέφτεται χρόνια τώρα, και επειδή ποτέ δεν το λέει, τα άλλα αυγά εκνευρίζονται.

Το αυγό θέλει να μείνει πάντα αυγό. Και όταν πήγε στη Πρεσβεία για να βγάλει βίζα για το ταξίδι του, έπρεπε να συμπληρώσει ένα χαρτί με το όνομα του.

Υπέγραψε καλλιγραφικά,

Αυγό Κίντερ Έκπληξη

For instanse

2007-03-22T23:27:00.000+02:00

Σχολείο τελείωσα στη Γκράβα. Ναι, στο γνωστό κολλέγιο τις οδού Πασσώβ & Ταυγέτου.
Είχε έρθει το σωτήριον έτος 1995. Έδινα για τελευταία φορά (το’χα ορκιστεί στον εαυτό μου) Πανελλαδικές. Τη προηγούμενη χρονιά τα είχα σκατώσει καθότι αντί να διαβάζω τις νύχτες, έβλεπα μπάλα. Ήταν το Μουντιάλ και προτιμούσα να παρακολουθώ τον κοκκινοτρίχη με «ημισκούμπριο» μούσι Ελληνοαμερικανό Alexi Lalas και τον Έλληνα Νιόμπλια να βαράνε κόρνερ.
Έτσι, το 1995 διαβάζω όλο το βράδυ Ιστορία με τρέλα. Εννοείται πως δεν βλέπω τιβι, δεν νυστάζω αφού πίνω και το θαυματουργό ρόφημα «φραπέ με ασπιρίνη» και είμαι σαν να έχω πάρει αμφεταμίνες. Ή έτσι νομίζω τέλος πάντων. Ξεφυλλίζω μονορούφι το βιβλίο της Ιστορίας σαν τον Flash Gordon, αφού έπρεπε μέχρι το ξημέρωμα να μεταμορφωθώ σε ένα εξωτικό παπαγαλάκι για να γράψω εξετάσεις (γ@μ# την παιδεία μας μέσα..).
8 παρά το πρωί, κατηφορίζοντας σ’ένα πάρκο στο δρόμο προς το σχολείο, σκάει μύτη το τρελοκομείο, ο συμμαθητής μου ο Π. καβάλα στο παπί του. «’Ελα ανέβα, πάμε σχολείο» μου λέει. Ανεβαίνω και’γω.
Τον Π. σε όλη τη διαδρομή τον έχει πιάσει μια ασσύληπτη λογοδιάρροια, ήταν που ήταν μόνιμα για δέσιμο, πήγαινε και δεν πήγαινε και το παπί, πατάει απότομα φρένο που ούτε αυτός ήξερε γιατί. Και φεύγουμε στον δρόμο σαν καρπούζια από ντάτσουν.
Εκτός από γρατζουνιές στους αγκώνες, μας έχει πιάσει νευρικό γέλιο. Και καλά εγώ (και σήμερα που έφαγα τη σαβούρδα μου στο δρόμο λόγω βροχής πάλι γέλαγα). Έχω πιει και το τσίφτικο φραπέ ασπιρίνη-αμφεταμίνη και δεν θέλω πολύ για να πατήσω τις τσιρίδες. Ο Π. γελάει όμως εκνευριστικά παρατεταμένα.
Ξανακαβαλάμε το παπί κακήν κακώς και φτάνουμε. Πριν μπω στην αίθουσα μου ο Π. σκύβει και μου λέει «βασικά έχω πάρει κόκα!». Βασικά, εγώ έμεινα κόκκαλο μόλις το άκουσα. «Είσαι βλαμένος, πως θα γράψεις;». «Καλή επιτυχία» μου λέει κλείνοντας το μάτι και φεύγει για την αίθουσα του.
Λίγα λεπτά πριν αρχίσουν οι εξετάσεις η μύτη μου άρχισε να αιμορραγεί. Προφανώς ο μοναδικός συνδυασμός μαγικού φραπέ και άγχους επέφερε τις συνέπειες (συν το ότι κατάφερα να κοιμηθώ το πρωί της επόμενης μέρας). Τελικά Ιστορία γράψαμε 19,3 και 19μισό, έκαστος.
Θεωρώ ότι ο Π. εκείνη τη μέρα πρέπει να έκαψε μερικές χιλιάδες εγκεφαλικά κύτταρα. Εγώ μερικές εκατοντάδες. Ειλικρινά, αμφιβάλλω αν θα θυμάται καν το γεγονός μετά από τόσα χρόνια. Ήταν σε μόνιμη κατάσταση παροξυσμού τότε.
Ο Π. ζει στη Βαρκελώνη τη τελευταία 5ετία. Πριν λίγους μήνες που τον συνάντησα τυχαία σ’ένα στέκι ποτοκατάνυξης, χαρήκαμε πολύ εγώ & η φίλη μου, γιατί είναι παιδί μες στη χαρά και θα μας περπατήσει με ευχαρίστηση ανάμεσα στα κτίρια του Gaudí, αν βρεθούμε ποτέ στα μέρη του. Έτσι μας είπε, χαμογελώντας.
Τιμητικά το ποστ συνοδεύεται από τη φώτο μιας ταινίας μικρού μήκους που έχει γυρίσει ο Π. εδώ στην Ελλάδα, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη.
Η αφορμή του ποστ ήταν μια άλλη, σχολική φωτογραφία που βρήκα. Η ανάμνηση των τελευταίων σχολικών μου ημερών με έκανε και γέλασα παρατεταμένα. Το παρελθόν αναδύεται οσάν Νέσυ από τη λίμνη του Λόχνες ώρες ώρες, χαριτωμένα!

από το λαγούμι

2007-03-20T01:42:00.000+02:00

Μια φίλη μου κάποτε μου έκανε ένα τεστ προσωπικότητας. Από αυτά που σου κάνουν και γελάς, από αυτά που κυκλοφορούν στο net και τα κάνεις γρήγορα πριν τα σβήσεις ή τα πρωθήσεις κάπου αλλού.
Αυτό που μου έχει αποτυπωθεί είναι η αίσθηση που σαν μίνι ιστοριούλα, σου αφήνει στο τέλος ένα χαζό χαμόγελο ή ένα ερωτηματικό. Αν είχα κάνει μια άλλη επιλογή, πως θα είχε εξελιχθεί η ιστορία;

Βρισκόμουν μπροστά από ένα δάσος και έπρεπε να το περιγράψω πως το φανταζόμουν. Θα έμπαινα στο δάσος ή απλώς θα το κοιτούσα; Επέλεξα το πρώτο.
Περιέγραψα το δάσος πολύ πυκνό, με πολύ ψηλά δέντρα, οι ηλιααχτίδες να γλυστράνε μέσα από τις φυλλωσιές και να με ζαλίζουν ευχάριστα όπως σήκωνα το κεφάλι μου ψηλά για να διακρίνω τον ήλιο. Περπατούσα πηγαίνοντας από’δω και από’κει, άκουγα ήχους, πουλάκια, μιλούσα με τα ζωάκια. Αν είμουν κάτοικος του δάσους αυτού, πιθανό να είμουν σκίουρος ή λαγός. Μπορεί λαγός, γιατί όταν είμουν 8 είχα στο σπίτι μου έναν λαγό που τον αγαπούσα, τον τάιζα κεφτέδες και τον φιλούσα στο στόμα. Λαγός λοιπόν.

Τις τελευταίες μέρες το δάσος μου έχει νέφη. Λες και η υγρασία όλη βγήκε από το χώμα και προσπαθεί να με ξυπνήσει. Είναι μια υγρασία περίεργη, που μου δημιουργεί θλίψη, εκνευρισμό, και ξέρω πως αυτό σε λίγο μπορεί να μετατραπεί στην κατάσταση που ζω για μερικά φεγγάρια κάθε χρόνο από παιδί, εν μέσω ενός δημιουργικού θυμού. Ο θυμός είναι ωραίο συναίσθημα, μα παρεξηγημένο. Τα πιο ανατρεπτικά πράγματα στη ζωή μου τα έχω κάνει υπό την επίρρεια «θυμού». Ενός καλού θυμού.
Αν είχα τις απαντήσεις για τώρα, θα είμουν πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος. Μερικές φορές, νιώθω πως μπορεί να χρειάζομαι ένα νοητό χέρι να με τραβήξει, να είναι αυτή η απάντηση. Απλά να βγω από τα νέφη και τον δρόμο θα τον βρω και θα τον ορίσω μόνη μου.

Πριν λίγες νύχτες είδα τίς «Νύχτες της Καμπίρια» του Φελλίνι. Στη τελευταία πράξη, πέφτει η πιο ελπιδοφόρα ατάκα που έχω ακούσει σε ταινία, σε συνδυασμό με όλη την εικόνα... εν μέσω γελαστών νέων που παίζουν μουσική, τραγουδούν, χορεύουν, μα σαν να έχουν ξεπηδήσει μέσα από ένα μελαγχολικό τσίρκο.

“Buona sera” λέει παραδεισένια χαμογελαστά μια άγνωστη περαστική κοπέλα στη Cabiria που μέχρι πριν λίγες στιγμές νόμιζε πως η ζωή της είχε τελειώσει. Ήταν αυτό το "χέρι".
Αν βλέπατε το βλέμμα της Cabiria…με ένα αντανακλαστικό χαμόγελο. Το βλέμμα αυτό ήταν τα πάντα! Και τώρα που το έφερα στο μυαλό μου χαμογέλασα και΄γω αντανακλαστικά.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να περνάει αμαχητί.

Σικέ ατάκα, μα πάνσοφη.

Ενστικτώδης αντίδραση στην απτική επαφή

2007-03-17T00:12:00.000+02:00

Έβηξε απότομα και την ακούμπησα απαλά στη πλάτη λέγοντας της «θέλεις λίγο νερό;» Τινάχτηκε σχεδόν απ’τη θέση της, με κοίταξε με έκπληκτο βλέμμα, «όχι» απαντά.
Ένιωσα άσχημα προς στιγμή, μα η αυθόρμητη κίνηση μου έγινε λόγω οικειότητας, είμαστε συνεργάτες-συνάδελφοι εδώ και ένα χρόνο.
Συνειδητοποίησα αμέσως μετά, ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν τον έχω ακουμπήσει ποτέ ξανά και δεν έχει τύχει να δω και άλλους να το κάνουν.

Οι άνθρωποι είναι σαν φοβισμένα πουλιά μερικές φορές.

Δέχομαι από μερικούς ανθρώπους την επαφή, ενώ δεν την αντέχω από άλλους. Χωρίς να σημαίνει πως τους αντιπαθώ. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το φύλο. Αν νιώσω καλά, ασφαλής, αγγίζω, αγκαλιάζω, αλλά αν το κάνει κάποιος που δεν το περιμένω, είναι λες και με χτυπάει ρεύμα.

Καμιά φορά χαμογελάω για να νικήσω το φόβο μου, κοιτάω στα μάτια τους ανθρώπους που μπορεί να με αγχώνουν υπερβολικά, απλά για να το ξεπεράσω. Να τους ξεπεράσω.
Αλλά αυτό με την επαφή, είναι παράξενα ανυπέρβλητο ώρες-ώρες...

Κόκκινοι δρόμοι

2007-03-11T16:35:00.001+02:00

Είναι παράξενο κάποια πράγματα, να συμβαίνουν, να τα ζεις και απλά να κουμπώνουν μυστηριωδώς με ότι έρχεται, στις επόμενες μέρες ή ώρες.

Πριν λίγες μέρες έγραψα ένα ποστ, που αναφερόμουν και σε ένα αγαπημένο μου κομμάτι, το “love will tear us apart”. Μόλις χθες, είδα την ταινία “Red Road”, που στους τίτλους τέλους ακούγεται σε εξαιρετική ερμηνεία και πάλι, από τους “Honeyroot”. Σε απόλυτη συνάρτηση με ότι έχει προηγουμένως διαδραματιστεί.
Γυρισμένη στη Γλασκώβη, που το πέρασμα από αυτή τη πόλη πριν λίγα χρόνια, μέσα απο το “Sweet Sixteen” με είχε και πάλι συγκλονίσει (με τον Martin Compston παρεμπιπτόντως να παίζει δεύτερο ρόλο στο Red Road, που πρωταγωνιστούσε στο “Γλυκά Δεκάξι”).
Είναι μοναδική, σχεδόν σοκάρεσαι. Είναι μια ταινία ψυχογράφημα, σκληρή, ξεγυμνώνει τις ψυχές των ηρώων της, ξεγυμνώνει σε κάποιες σκηνές τα σώματα τους, αλλά η οπτική που δίνει η σκηνοθέτης παρόλη την ωμότητα όσων φαίνονται, πίσω απ’όλα κρύβει απίστευτο νόημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και το τι μπορεί να σημαίνει για τον κάθε έναν εκδίκηση, πλήρωμα. Είναι μια ταινία θλιβερή μα συνάμα απρόσμενα ελπιδοφόρα και λυτρωτική στις τελευταίες πράξεις της. Καλύτερα να μην πω περισσότερα, είναι από αυτές τις ταινιές που λέω “δες το, οπωσδήποτε.-”

Όταν αργότερα συνάντησα μια αγαπημένη φίλη, για άλλη μια φορά είπα στον εαυτό μου, πως οι άνθρωποι είμαστε τόσο, μα τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας, αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και τις καταστάσεις κάτω από τελειώς διαφορετικές πρισματικές γωνίες και θέες, και λειτουργούμε πολύπλοκα, πολλές φορές χωρίς σημαντικό λόγο.
6 χρόνια ζώντας μια περίεργη σχέση που ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι όπως έπρεπε, εγκαίρως, δεν έγιναν πράξεις ουσίας για να καταλάβουν αυτοί οι 2 άνθρωποι πως νιώθουν πραγματικά ο ένας για τον άλλο, πολλές φορές αντ’αυτού ειπώθηκαν και έγιναν πράγματα κάτω από το πέπλο της εκδίκησης. Η εκδίκηση ήταν και είναι για μένα, από τις πιο ηλίθιες συμπεριφορές που κουβαλά η ανθρώπινη ύπαρξη. Κανένας από τους 2 δεν κατάφερε, λόγω ιδιοσυγκρασίας, να κάνει την υπέρβαση, να πει "έεεειι σου τραβάω το χέρι, σου φωνάζω, δεν μ’ακούς;"
Και μετά από όλα αυτά τα χρόνια, έγινε μια κουβέντα εφ’όλης της ύλης (έζησα τον παραλληλισμό εκείνη τη στιγμή, με μια από τις σκηνές που είδα στη ταινία), έμειναν δύο άνθρωποι απλά στο τέλος να κοιτάζονται, εξουθενωμένοι, το κορίτσι να σκέφτεται πως κάπως ηρέμησε πια, το αγόρι δεν ξέρω, δεν είμαι στο μυαλό του και τον γνωρίζω ελάχιστα.
Μπερδεύτηκαν πολύ, πάρα πολύ. Τόσα χρόνια, άλλα έπραττε ο ένας, άλλα αντιλαμβανόταν ο άλλος.
Το ουρλιαχτό της αλεπούς, τη νύχτα ακούγεται σαν γυναικεία κραυγή, αυτό ήταν κάτι που είδα στο "Red Road". Έτσι νομίζεις. Σε τρομάζει... και όμως είναι απλά μια αλεπού, και τίποτα άλλο.

2007-03-10T11:25:00.000+02:00

"Την ώρα που σουρουπώνει, θ’άναβες ένα μικρό μπακιρένιο καντήλι.
Εγώ θα ξάπλωνα πάνω στη χλιαρή άμμο της ερήμου σου,
ποζάροντας κοιτώντας σε στα μάτια,
πίνοντας το κρασί που μου προσφέρεις.

Κρατάς μυστικό..;
Μόνον εσύ θα δεις την εικόνα πάνω στον πάπυρο που θα ζωγραφίσεις".

«Με το Φεγγάρι αγκαλιά» σ’ευχαριστώ για την πρόσκληση.

μικρό μου κοράκι

2007-03-08T02:24:00.000+02:00

Η Σ. μου.
Ακούγαμε πολύ μουσική μαζί. Μικρές που ήμασταν ακούσαμε το love will tear us apart και το θεωρήσαμε ύμνο. Μετά από χρόνια άκουσα το song for the lovers και όταν το άκουσε και η Σ. ήταν ο μόνος άνθρωπος που χωρίς να το έχουμε συζητήσει ποτέ πριν μεταξύ μας, βρήκε τον συσχετισμό στα δύο κομμάτια όπως και΄γω.
Μαζί της έβλεπα γερμανικό εναλλακτικό και ότι σινεφίλ βρισκόταν μπροστά μας. Έχουμε κάτσει και έχουμε δει σερί dvd από το μεσημέρι έως το βράδυ και στο καπάκι μεταμεσονύχτιες.
Μαζί της ήθελα να κάνω όλα μου τα ταξίδια. Τσακωνόμασταν γιατί επέμενε να πάμε στο Μόναχο για να πιούμε μπυρόνια και’γω επέμενα Βερολίνο. Μπορούσε να φάει τα πάντα, στη χειρότερη καντίνα της εθνικής και΄γω προτιμούσα να πεθάνω της πείνας.

Πάντα έσπαγε πλάκα μαζί μου γιατί με δούλευε και’γω ψάρωνα τρελά. Στο μόνο που κατάφερνα να τη ψαρώσω ήταν ο «μικρόκοσμος» μου, όπως τον αποκαλούσε και τρόπος που συγκρατούσα «άχρηστες πληροφορίες» στο μυαλό μου.
Ο μικρόκοσμος μου ακόμα την ανατριχιάζει. Μέσα από περιστατικά μπορώ να ανακαλύψω και αποκαλύψω ότι το άτομο στο οποίο αναφέρεται εγώ παίζει να το ξέρω, όχι απαραίτητα προσωπικά, αλλά ξέρω τον τάδε, που ξέρει την τάδε που την είχα συμμαθήτρια στο φροντιστήριο αγγλικών. Εκεί η Σ. τρελαίνεται. Λέει πως με φοβάται το χαζό.
Οι άχρηστες πληροφορίες μου όπως λέει είναι σχεδόν πάντα άχρηστες. Μπορεί να θυμάμαι απίστευτες φάτσες από την εποχή των δεινοσαύρων, τηλεφωνικούς αριθμούς από τον καιρό εκείνο που τα τηλέφωνα ήταν με καντράν, τι χρώμα είχαν τα αθλητικά της παπούτσια στη 2α γυμνασίου, και άλλα τέτοια ηλίθια πράγματα. Λέει πως είμαι κοράκι.

Η Σ. σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη από το ’95 έως το 2000.
Εκείνο το Σ/Κ που έφτασα στη Θεσσαλονίκη ήταν τρελό. Γιατί η βαλίτσα μου αντί να βρεθεί στο Μακεδονία, βρέθηκε στο Ντύσελντορφ και δεν είχα μαζί μου τίποτα άλλο. Η Σ. σε μίνι διαστάσεις το μόνο που μπορούσε να μου δανείσει ήταν ένα πουκάμισο που φόρεσα με χαρά για να ξεφορτωθώ το μπλουζάκι μου. Βγήκαμε το βράδυ, γυρίσαμε τη μισή Θεσ/κη.
Το πρωί ξυπνήσαμε. Κάτσαμε στη βεράντα να πιούμε καφέ. Τα λέγαμε και’γω της κλαιγόμουν και της εξιστορούσα τα κατορθώματα μου και πως τα’χω κάνει σκατά στα 24 μου. Και όλα αυτά γιατί ήθελα να φύγω από το σπίτι μου, από τη δουλειά μου, γιατί δεν με χώραγε ο τόπος, γιατί είχα χάσει τη βαλίτσα μου. Όλα. Και όλο αυτό σε πλήρη συνάρτηση με τα τότε ξανθά μου μαλλιά και το ύφος πεταλουδίτσας.
Ξαφνικά σηκώνεται και μου λέει «θα ανεβάσω τη τέντα, να μπει ήλιος».
Και έτσι όπως σηκώνεται με το τσιγάρο στο στόμα, με ύφος σαράντα καρδιναλίων και φωνή νταλικέρη (παρόλο μικροσκοπική η φωνή της είναι 10 οκτάβες πάνω απ’τη δική μου που της ρίχνω 2 κεφάλια), γυρνάει και μου λέει «ρε μαλάκα, κόφτο. Σε κάποια χρόνια μπορεί εγώ να'μαι "χωμένη" και’συ free as a bird».
Η Σ. είναι πλέον «χωμένη σε βάθος αμέτρητο», εγώ δεν μπορώ ν'ανεβάσω τη τέντα να μπει ο ήλιος. Τα λέμε όποτε βλεπόμαστε. Χαμογελάει. Θέλω να της ρίξω σφαλιάρα κάποιες στιγμές, μα δεν μπορώ πια. Είναι μη αναστρέψιμος κατάσταση.
Και πολύ θα’θελα να έκανα ένα κλικ στο διακόπτη να πάγωνα το χρόνο εκείνο το απόγευμα που ακούσαμε για πρώτη φορά το love will tear us apart.

Φεγγαράκι μου λαμπρό

2007-03-04T01:31:00.002+02:00

Μου άρεσε η απoψινή έκλειψη.

Έβγαλα φωτογραφία από τη βεράντα.

Θα'θελα πολύ να κρατούσα το χέρι του.

Καληνύχτα

Άνοιξη

2007-03-01T09:27:00.000+02:00

Drink up baby Stay up all night

With the things you could do You won't but you might

The potential you'll be But you'll never see

The promises you'll only make

Drink up with me now And forget all about

The pressure of days Do what I say And I'll make you okay

Drive them away The images stuck in your head

People you've been before That you don't want around anymore

That push and shove and won't bend to your will

I'll keep them still

Drink up baby Look at the stars

I'll kiss you again Between the bars

Where I'm seeing you there With your hands in the air

Waiting to finally be caught

Drink up one more time And I'll make you mine

Keep you apart Deep in my heart

Separate from the rest Where I like you the best

And keep the things you forgot The people you've been before

That you don't want around anymore

That push and shove and won't bend to your will

I'll keep them still

"Between the Bars' του Elliot Smith

- το πρωτοάκουσα στη ταινία "Good Wil Hunting"

Γιορτή

2007-02-24T21:12:00.000+02:00

Το ταβάνι μου είναι γεμάτο από αστέρια σε πάμφωτη έξαρση. Και σε κάποια απ’αυτά η ψυχή μου οδηγείται, πότε περπατώντας, πότε τρέχοντας, πότε με ταχύτητα αστρικού φωτός, τα βράδια πριν αποκοιμηθώ.

Σχεδιάζω παράξενες διαδρομές, με αδηφάγα μάτια και μύτη σκύλου. Μπορεί από την αρχή το ένστικτο μου να λέει ότι η διαδρομή μπορεί να είναι λανθασμένη, μα άπαξ και την επιλέξω δεν έχει δρόμο προς τα πίσω. Παρεκλίσεις μόνον, που τη κάνουν σαφέστα ενδιαφέρουσα.

Ανοιγοκλείνω γρήγορα τα μάτια και σε στιγμιαίες φωτογραφίσεις βλέπω παραστάσεις και όνειρα που έχουν ενσαρκωθεί από μένα, μα κάποια απ'αυτά δεν τα βίωσα στην ουσία τους. Ίσως επειδή μέσα μου αφήνομαι δύσκολα, πλήττω εύκολα και το κλειδί της ψυχής μπορεί να το έφαγα ένα πρωί μαζί με τη φρυγανιά με βούτυρο και μαρμελάδα. Κάπου έχω αφήσει αντικλείδι εδώ μέσα, δεν θυμάμαι...

Τα πρωινά κοιτάζω τη δέσμη φωτός που μπαίνει απ’το μισάνοιχτο παράθυρο να χαιδεύει το κεφαλάρι του κρεβατιού μου. Και’γω ξαπλωμένη σ’αυτό περιμένω κάποια απ’αυτά τα πρωινά η δέσμη φωτός να πέσει απευθείας πάνω μου, επειδή θα’χω προσπαθήσει πολύ να πείσω τον ήλιο να μου κάνει μια τέτοια χάρη.

Να παρατηρώ τη ζωή και να τη βλέπω με τα όλα χρώματα της ίριδας επάνω της.

Να κοιτάζω στα μάτια των άλλων και να βλέπω ανοιχτές θάλασσες. Να αντικρύζω τα δικά μου μάτια στο καθρέφτη και να βλέπω μέσα τους ανοιχτές θάλασσες.

«Έρχεται μια μέρα όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και τη καρδιά, για ν’αποφασίσει πάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του, δηλαδή ν’ασχοληθεί με το μέλλον του...»

Είναι κομμάτι από το βιβλίο του Τάσου Αθανασιάδη "Η αίθουσα του θρόνου" που μ’έχει γοητεύσει από μικρή και μου τριβελίζει το μυαλό εδώ και καιρό.

Πυραμίδα της Σελήνης στη κοιλάδα Τεοτιχουάκαν

2007-02-22T00:20:00.000+02:00

Serenity, Tradescadia & Anemodarmeni thank you for inviting me...
...στην αρχή δεν θέλησα να πάρω μέρος στο παιχνίδι. Δεν μου άρεσε ο όρος της "πυραμίδας".
Προτίμησα να τη φανταστώ σαν μια πυραμίδα των Μάγιας, πιο κοντά σε μένα. Η πυραμίδες αυτές έχουν σκαλιά που μπορείς να τις ανέβεις...

Η δυνατότητα που έχω να προσαρμόζομαι σε νέες καταστάσεις, νέο περιβάλλον και ανθρώπους είναι μοναδική. Δεν είναι ότι δεν θα γκρινιάξω σε ότι με ενοχλεί. Αντιθέτως. Πάντα καταφέρνω να βρω τρόπους και δρόμους στα καινούργια δεδομένα για να τα βγάλω πέρα.
Είμαι κοινωνική, αλλά όχι lοud. Προτιμώ να συνομιλώ με έναν άνθρωπο κάθε φορά. Ίσως γι'αυτό και δεν λειτουργώ καλά σε ομάδες.
Μαζί με μια φίλη μου είχαμε γράψει κάποτε σενάριο για ταινία (θυμάσαι;)
Όταν είμουν μικρή έγραφα τρελές ιστορίες σε εκθέσεις του δημοτικού. Μια γνωστή συγγραφέας παιδικών βιβλίων μου έγραψε κάποτε "όταν γίνεις συγγραφέας θα μου γράψεις ;". Τελικά έγραφα καλά, αλλά ζωγράφιζα καλύτερα. Και τα δάχτυλα μου αποζητούν και πάλι να αγγίξουν τα χρώματα, τα μάτια μου τις εικόνες.
Στεναχωριέμαι συχνά για χαζά πράγματα και το μυαλό μου λειτουργεί εκνευριστικά χαοτικά. Μέχρι που σχεδόν "αυτοχαστουκίζομαι" για να συνέλθω.
Εάν δεν είμαι καλά (μέσα μου) αυτό φαίνεται από το πρωί. Επίσης εάν είμαι καλά, αυτό φαίνεται όλες τις ώρες της ημέρας! Τα μάτια μου αδυνατούν να παίξουν μπλόφα.
Προσπαθώ να σέβομαι τη νοημοσύνη των άλλων. Όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο τον τοποθετώ σ'ένα επίπεδο λίγο παραπάνω από ότι φαίνεται. Και θα χαρώ πάρα πολύ αν ανέβει παραπάνω ή μείνει έστω στο ίδιο level. Όχι όμως πιο κάτω.
Είμαι σοβαρή εκεί που χρειάζεται, όχι όμως "καθώς πρέπει". Και σ'αυτό δεν έχω να πω τίποτε άλλο...

Είναι παραπάνω από 5 πράγματα, αλλά αυτά ήρθαν στο νού μου.
Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για όλους σας. Και δεν σας προσκαλώ σε αυτό το παιχνίδι της blogόσφαιρας. Μάλλον θα σας έχουν ήδη καλέσει άλλοι!
Εγώ θα σας διαβάζω και θα μαθαίνω...

Κασσάτο

2007-02-10T02:53:00.000+02:00

Σήμερα στη δουλειά είχαμε για διακοσιοστή φορά ένα από αυτά τα εκ-πληκτικά meetings για brainstorming (Θεέ μου, δεν θέλω άλλο) . Συνάντηση για καταιγίδα σκέψεων. ... Άκου να δεις...
Ήρθε λοιπόν και μια συνάδελφος σε «υψηλά ιστάμενη θέση». Με το συγκεκριμένο άτομο είχα άπειρες φορές κοντραριστεί στο παρελθόν, μεγάλο μένος θεωρούσαν και όλοι οι γύρω ότι υπήρξε μεταξύ μας. Και η αλήθεια είναι ότι εγώ για όσο την ξέρω, την συχτήριζα από μέσα μου.
Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει στο τμήμα της για μια εκπαίδευση που έκανα. Μέσα στα χαμογελάκια εγώ. Ένα «καλησπέρα» και ένα «σ’ευχαριστούμε πολύ καλό βράδυ» ήταν όλες οι κουβέντες της. «Α! Ωραία» σκέφτηκα «το ρήγμα του μίσους βαθαίνει....».

Σήμερα λοιπόν, αφού τελείωσε η συνάντηση με πλησιάζει και μου λέει: «Πάμε για ένα τσιγαράκι;» «Πάμε» λέω... Και ασυναίσθητα πιάνω τα μαλλιά μου κοτσίδα μπας και τα γλυτώσω από το ξεμάλλιασμα... Και’κείνη κοτσίδα τα έχει. Μόνιμα όμως (κάτι σημαίνει αυτό...)
Και άκουσα λόγια... που ειλικρινά δεν περίμενα.
Πόσο με εκτιμάει, τι έχουν πει οι τάδε και οι τάδε για μένα, πόσο όμορφη που είμαι, πόσο θα΄θελε να με γνώριζε καλύτερα γιατί πάντα μιλάμε τηλεφωνικά και για δουλειά....και άλλα τέτοια. Εγώ αποσβολωμένη.
Και μου το σκάει στο τέλος... «ξέρεις, επειδή έχω πει για σένα στον αδερφό μου...» εγώ έχω γίνει ήδη κασσάτο.... «θα ήθελα να γνωριστείτε». Και μου δείχνει μια φωτογραφία του στο κινητό της.
Εεεεεεεεεεε;;;;;;;;;;;;;; Κόκκαλο η Σάβιω.

Ανοίγω παρένθεση ο αδερφός “δεν παλεύεται” κλείνω παρένθεση.
Και άσχετα μ’αυτό.... Πως της ήρθε..;

Αρνήθηκα ευγενικά, λέγοντας της ότι διατηρώ “αισθηματικό δεσμό”....
...ακόμη γελάω.

Σαράγεβο

2007-02-04T21:54:00.000+02:00

Έφυγα με ένα μυαλό όπως το Σαράγεβο, βομβαρδισμένο πριν χρόνια.

Εκεί που πήγα είχε ήλιο, και τη πρώτη μέρα πήγα βόλτα στο δάσος...
Μα σήμερα είχε χιονοθύελλα και βρέθηκα στη μέση ενός ξέφωτου με τα μάτια κλειστά και το στόμα μου ανοιχτό για να φάω νιφάδες. Νόμισα πως έγινα πάλι 8 χρονών.

Μα δεν είμαι πια 8.

Έφυγα με μια ψυχή όπως το Σαράγεβο, βομβαρδισμένο πριν χρόνια.

Έφυγα απ’όλους και όλα. Και τελικά το ήθελα τόσο πολύ αυτό, που το τηλέφωνο μου δεν χτύπησε καν όλες τις μέρες που έλειψα...
Μα σήμερα επιστρέφοντας σκέφτηκα πως δεν είναι δύσκολο τελικά να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν.

Αρκεί να το θέλεις πραγματικά.

Γούσταρα πολύ που άκουσα αυτό το τραγούδι. Γιατί είχα να το ακούσω και πολλά χρόνια. Και το άκουσα τη προηγούμενη εβδομάδα όταν επέστρεφα από κάποιο ταξίδι, τυχαία.
Το άκουσα και απόψε, την ώρα που επέστρεφα από αυτό το ταξίδι πάλι τυχαία.

Αλλά χαιρόμουν. Θέλω να γυρίσω σε μένα, σε σένα, σε όσους αγαπώ και θ’αγαπήσω.

Στη ζωή που με περιμένει στη γωνία. Σαν να είμαι πάλι 8.

(Η φωτογραφία είναι μια γειτονιά του Σαράγεβο τώρα)

Άρρεν;

2007-01-28T18:29:00.000+02:00

Όταν είμουν μικρή, τα αγόρια δεν τα πλησίαζα. Τα θεωρούσα ηλίθια και άχαρα. Γι’αυτό ποτέ δεν είχα φίλους. Είχα μόνο φίλες.
Και ακόμη δηλαδή τα περισσότερα φιλαράκια μου είναι θηλυκά, κορίτσια, γυναίκες. Είναι λίγοι οι άντρες που συναναστρέφομαι φιλικά, παρόλο που πλέον δεν εξακολουθώ να τους θεωρώ ηλίθιους και άχαρους. Απλά συμβαίνει, έτσι πιστεύω.
Επίσης όταν είμουν μικρή έκανα διάφορα παλαβά με μια φίλη μου, για να καταλάβουμε τι γινόταν παραέξω από τη παιδική μας γυάλα. Μου την έπεφτε σαν αγόρι και βλέπαμε και οι δύο πως αντιδρούσαμε... και στο τέλος γελάγαμε (και τώρα που τα ξαναλέμε γελάμε). Απλά τώρα γελάμε γιατί το ζούμε από πραγματικούς άνδρες όλο αυτό!

Τώρα πια μου αρέσει, που έχω και φίλους δηλαδή. Έχω ισορροπίσει και’γω. Άλλωστε το να κάνεις παρέα μόνο με γυναίκες είναι απίστευτα βαρετό. Και οι φίλοι μου είναι καλά παιδιά. Είμαι τυχερή.

Αναλογίζομαι κάποιες φορές πως θα ήταν η ζωή μου αν είμουν άνδρας...
Πως θα ήταν η ψυχοσύνθεση μου, το μυαλό, το πρόσωπο, το σώμα μου, ακόμη και η χρειά της φωνής μου. Δεν μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία για να μπορέσω να καταλάβω αντρικές συμπεριφορές. Όχι, θεωρώ πως είναι αδύνατο. Και δεν είναι εκεί το θέμα μου. Προσπαθώ απλά να με φανταστώ ως αντρική φυσική παρουσία...
Να δώ πίσω από τα μάτια και να έχω τη διαφορετικότητα των αισθήσεων ενός άνδρα.

Βασικά 2 πράγματα. Πως θα με αντιμετώπιζαν στη καθημερινότητα μου ως άνδρα και ποιά θα ήταν η αίσθηση όταν θα έκανα έρωτα με μια γυναίκα.

Τι θα μου έλεγαν..; «καλησπέρα σας κύριε Ταδόπουλε», «που’σαι ρε τσίφτη;» ή μήπως «καλώς τον μαλάκα...» . Μπορεί και όλα μαζί να τα άκουγα την ίδια μέρα.
Χα! Ή το άλλο με τις αντρικές τουαλέτες. Άλλη φάση...

Πως θα βίωνα τη στιγμή που θα είμουν γυμνός, μπροστά σε μια γυναίκα επίσης γυμνή (δεν διευκρινίζω αν θα είμουν ερωτευμένος, ναι θα ήταν το ιδανικό, αλλά στη προκειμένη περίπτωση δεν έχει σημασία) και θα χαιδευόμασταν. Θα με φιλούσε και θα γονάτιζε μπροστά μου, για να με πάρει στο στόμα της.
Πώωωωωπωωω... τι τύχη να ζεις κάτι τέτοιο.
Τη στιγμή που θα έμπαινα μέσα της, με μια ανάσα στο αυτί μου, τη γλώσσα μου στο στήθος της, τα πόδια της γύρω μου, η μυρωδιά της, τα μαλλιά της μπλεγμένα στα δάχτυλα μου... Και όλα όσα φέρνει η καύλα. Όλα.

Δεν σκοπεύω να πάω για εγχείριση αλλαγής φύλου. Μια χαρά την έχω βρει με τη ψυχοσύνθεση, το στήθος μου και τα κραγιόν μου.
Όμως δεν είμαι άνδρας και γι'αυτό, το ερωτηματικό θα πλανάται μόνιμα...

T r u s t

2007-01-22T22:03:00.000+02:00

Η εμπιστοσύνη είναι κάτι πολύτιμο
Μπορείς να το έχεις τη μια στιγμή
και να το χάνεις την άλλη
Είναι δύσκολο να πεις
ποιόν μπορείς να εμπιστευτείς
ή να πιστέψεις
Εάν σε εμπιστεύονται είναι άξιο
Εάν εμπιστεύεσαι εύκολα επικίνδυνο
Είναι...;

(αυτό το κομμάτι είναι λατρεία...)

Έεει Μελιχάτ...

2007-01-20T01:06:00.000+02:00

«Έεει Μελιχάτ...» της φώναξε ενώ εκείνη απομακρυνόταν με βήμα γοργό χωρίς να ρίξει ματιά πίσω της. «Νυχτώνει και θα’ναι επικίνδυνα...» ψιθύρισε. Δεν έκανε προσπάθεια να την ακολουθήσει. Δεν την άφηνε όμως και από τα μάτια του μέχρι που έστριψε στο τέλος του δρόμου. Εκεί την έχασε.

Η Μελιχάτ συνέχιζε να περπατά. Βαριανάσαινε, ένιωθε βάρος.
Φορούσε το αγαπημένο της πράσινο φουστάνι κεντημένο με λεπτές χρυσές κλωστές στο ποδόγυρο. Τα δάκρυα της μούσκευαν το ύφασμα και αυτό κολλούσε πάνω στα στήθη της. Όλο έκλαιγε η Μελιχάτ... Και κάθε δάκρυ έπεφτε, απλά από λύπη.

Αν βλέπατε τη Μελιχάτ... αχχχ! Σαν όμορφο λουλούδι. Σαν μια ντάλια σε χρώμα κροκί.
Όπως ένα λαχταριστό χωριάτικο αυγουλάκι. Έτσι η Μελιχάτ λοιπόν.

Αλλά όπως είδατε ούτε ο πατέρας της δεν τη σταμάτησε. Γιατί..;
Γιατί η Μελιχάτ απλά ήθελε να μαθαίνει πάντα περισσότερα.
Και η οικογένεια της απλά ζούσε με ότι έβλεπε.

Αποφάσισε να περπατήσει μέχρι την αυγή. Και θα σταματούσε μόνον όταν θα έβγαινε ο ήλιος. «Αν βγει κι αυτός» σκέφτηκε. Και συνέχισε. Θα το έκανε λοιπόν. Ήταν η πρώτη φορά που θα πέρναγε στην απέναντι πλευρά του ποταμού.
Κανείς δεν πήγαινε στην απέναντι πλευρά. Κανείς από την μικρή πόλη που ζούσε η Μελιχάτ.
Λέγανε πως δεν πηγαίναν επειδή φαινόταν άσχημος τόπος. Είχε πολλά δέντρα, αλλά γκρίζα, σαν να ήταν καμμένα. Και κάπου αυτό το δάσος τελείωνε γιατί έφτανε σε γκρεμούς.
Έτσι έλεγαν. Μόνο οι σκύλοι και οι γάτες πηγαινοέρχονταν από το γεφυράκι που ένωνε τις δύο πλευρές. Και το γεφύρι θα’ταν και διακόσια χρόνια εκεί. Τουλάχιστον.

Εγώ πιστεύω ότι τα έλεγαν αυτά επειδή φοβόντουσαν και τίποτα άλλο.
Επειδή η μικρή πόλη που ζούσε η Μελιχάτ ήταν όμορφη. Και ο κόσμος που την γέμιζε χαριτωμένος. Μια χαριτωμένη φάρα ανθρώπων. Που τους άρεσε ο μικροκοσμός τους και τίποτα άλλο.
Αποφάσισε λοιπόν να περάσει το γεφυράκι.... Το φεγγάρι φάνηκε να κολυμπάει μαζί με τα ψάρια στο ποτάμι. Και τα αστέρια να παίζουν με τις πυγολαμπίδες. Και ήταν ωραία βραδιά. Με λίγο κρύο.
Το γκρίζο δάσος πύκνωνε σε κάθε βήμα της, όσο πλησίαζε...

«Έφτασα!» Με το που πάτησε το πόδι της εκεί, απέναντι, αισθάνθηκε κάτι περίεργο. Λες και όταν πάτησε τη γη, αυτή αναστέναξε. Και το κορίτσι μας νόμισε πως ήταν ήχοι απ’τα ξερά φύλλα που πατούσε. Αλλά δεν φοβήθηκε και ένιωθε ήρεμη. Λες και κάποιος την κρατούσε απ’το χέρι.
Περπάτησε για λίγο και είδε κάτι πίσω απ΄τις φυλλωσιές. Σαν φώτα θαμπά, να αχνίζουν μέσα από την υγρασία του δάσους.
Συνέχισε. Άρχισε να ακούει και πουλάκια νυχτερινά να κάνουν «πιτσ-πιτς». Τα είδε πάνω στα μαύρα δέντρα να την παρατηρούν και να σιγολένε το τραγουδάκι τους.
Και τα είδε από μακριά. Τα πρώτα σπίτια από ένα μικρό χωριό. Δεν πίστευε στα μάτια της. Στα 23 χρόνια της ζούσε με την εντύπωση ότι εκεί, απέναντι, δεν υπήρχε τίποτα. Αλλά δεν ήταν έτσι.

Μόλις έφτασε μετά από λίγη ώρα σ’ενα μικρό ξέφωτο σαν παρκάκι, εμφανίστηκε μπροστά της ένα παιδί. Μικρούλι αγοράκι. Παχουλό με ριγέ πιτζαμάκια και ξυπόλυτο.
«Έεει κορίτσι, καλά είναι στη φύση, εκεί που πάμε όμως είναι ο καλός ο κόσμος.»
Και άπλωσε το χεράκι του στη Μελιχάτ, η οποία είχε μείνει αποσβολωμένη...
Μόλις του έδωσε το χέρι της, το αγοράκι άρχισε να τρέχει με τα μικρούλια ποδαράκια του και η Μελιχάτ το ίδιο. Ένιωθε απροσδιόριστη χαρά! Να τρέχει με ένα παιδί, μέσα στη νύχτα. Και να μη φοβάται. Γιατί να φοβάται;

Φτάσανε στο πρώτο σπίτι στο διάβα τους. Πέτρινο, με φωτισμένα παράθυρα.
Και άνοιξε η μεγάλη ξύλινη πόρτα. Και είδε κόσμο. Και ακούστηκαν βιολιά, φλογέρες και ένα τραγούδι με στίχους λυπητερούς αλλά από γελαστές φωνές, από όλους όσους ήταν εκεί...

«Αφού το νερό είναι δροσερό,
γιατί δεν ξεδιψάς;
Αφού ο ουρανός είναι γαλανός,
γιατί τα μάτια σου κλαίνε;
Αφού η φωτιά είναι ζωή
Γιατί θες να τη σβήσεις;
Αφού η γη είναι η μάνα
Γιατί φεύγεις στο διάστημα να βρεις τον πατέρα;»

Είπε η Μελιχάτ τότε «Εδώ σταματώ. Και θα ξημερώσει ο Θεός μου τη μέρα».
Και έγυρε κουρασμένη πάνω στον ώμο του οικοδεσπότη.

Μια ιστορία βασισμένη σε ένα όνειρο που είδα, μία από αυτές τις νύχτες.
Γιατί εγώ συνήθως, δεν θυμάμαι τα όνειρα που βλέπω πια...

Το αγαπημένο μου στρατιωτάκι

2007-01-06T19:19:00.000+02:00

Όλο το βράδυ με παρακολουθούσε...

Μου ψιθύρισε "...μη κάνεις καμιά βλακεία τρελοκόριτσο".

"Εντάξει" του λέω. "Μπορώ να είμαι ο εαυτός μου ε;"

"Αφού μόνον αυτό θέλεις να κάνεις... τι με ρωτάς..;"

Χέλια ψητά

2007-01-05T03:33:00.000+02:00

Πως μπορεί να τελειώσει αναπάντεχα μια ωραία κατα τα άλλα βραδιά...

Στο σπίτι ενός φίλου μου, μαζευτήκαμε και ψήσαμε χέλια στο τζάκι. Ναι-ναι. Δοκίμασα χέλι και ήταν απίθανο.
Και δωσ'του τα χέλια και οι ρακές. Ε και λίγο πιο μετά σκάνε και κάτι τσιγάρα μια γυροβολιά, έτσι για τη παρέα... Και έχουν πλακωθεί όλοι στα χέλια, τις ρακές, τους μπάφους.

Εγώ καθισμένη στη φλοκάτη, έτρωγα το χελάκι μου, έπινα το κρασάκι μου. Τσιγαράκι δεν ήθελα. Δεν τα μπλέκω ποτέ με ξύδια. Έτσι λέω λοιπόν.

Εκεί μέσα δεν ήξερα κανέναν πλέον του οικοδεσπότη και αυτό μ'αρέσει, γιατί γενικά αν τυχαίνει να είμαι με αγνώστους κάθομαι και παρατηρώ ανθρώπους που δεν γνωρίζω αλλά που αυτοί γνωρίζονται μεταξύ τους. Και παρατηρούσα πολλά, και καταλάβαινα.

Ξεκίνησε και μια συζήτηση "άντε γειά" με θέμα η αναγκαιότητα της τηλεόρασης και η ψυχολογία της μάζας (άσε με, εγώ χέλια ήρθα να φάω).
Εγώ έτρωγα το χελάκι μου, έπινα το κρασάκι μου.
Ωραία τα λέγαμε... αλλά άρχισα να ψιλοβαριέμαι...

Σε κάποια φάση ζητήθηκε γλυκό. Τα πουλάκια μου θέλανε γλυκό. Λογικό. Είχα φέρει ένα ωραιότατο οικογενειακό προφιτερόλ, που ο οικοδεσπότης σέρβιρε με τη δέουσα τιμή. "Τσακίστε το" τους λέω ευγενικά. Σε λίγο το προφιτερόλ είχε πάρει το δρόμο του για τους οισοφάγους τους.

Εγώ έτρωγα το χελάκι μου, έπινα το κρασάκι μου. Και παρατηρούσα...

Σε κάποια φάση λέει μια κοπέλα στον δικό της "βρε μωρό δεν πάμε σιγά-σιγά, δεν αισθάνομαι και πολύ καλά". Και πριν προλάβει να φτάσει στη πόρτα, φεύγει η πρώτη ρουκέτα (εμετού παρακαλώ). Η συνέχεια παίχτηκε στο μπάνιο.
Εγώ να θέλω να φύγω απ'τα τζάμια από τα γέλια. Ντρεπόμουν τους άλλους όμως... και δεν γέλασα.
"Τι έπαθες καλέ;" να ρωτάνε οι υπόλοιποι μόλις βγήκε. "Κάτι θα με πείραξε" απαντά η κοπέλα.
Και για να σας προλάβω...Το προφιτερόλ ήταν τζετ, διότι κανέναν άλλον δεν ενόχλησε το στομάχι του.

Να μην τα πολυλογώ, μέσα στα επόμενα 15 λεπτά όλοι οι συνδετημόνες "la poul".
Άντε, σπίτια σας....

Και έμεινα στο τέλος εγώ με τον οικοδεσπότη. Χι χι χι...

Αυτή είναι μια ιστορία της Δεσποσύνης

Καλημέρα

2007-01-02T01:05:00.000+02:00

Έβγαλα τα παπούτσια μου.

Έλυσα τα μαλλιά μου.

Και έτσι όπως με χάιδευαν οι πρώτες αχτίδες

του αστεριού που λέγεται Ήλιος

το έσκασα μια και καλή απ'το παράθυρο της φαντασίας μου...

Με τη ψυχή μου πιο ανάλαφρη,

τα μάτια μου καθαρά

και το χαμόγελο να στραφταλίζει

λες και φωλιάσαν μέσα απ'τα χείλη μου

ένα σμάρι πυγολαμπίδες...

Και τρέχω... τρέχω...!

Σου'ρχομαι 7

Αγάπη προς τον συνάνθρωπο

Υγεία ψυχική & σωματική

Ελευθερία στη σκέψη

Συνείδηση άγρυπνη

Όρεξη για τη Ζωή

Φιλία άξια

Έρωτας

Παραμονή Χριστουγέννων

2006-12-24T13:46:00.000+02:00

Στολίστηκα...

Όπως αρμόζει

σε μια Δεσποσύνη...

Εύχομαι με χρώμα,

με χαμόγελο, με χαρά,

να ακολουθήσουν

μέρες με περισσότερη

Αγάπη & Αλήθεια

μέσα στις καρδιές μας.

Είναι στη θέληση μας αυτό!

Οι αγαπημένοι μου Smashing Pumpkins

τραγουδούν...

"Face Off"

2006-12-19T00:20:00.000+02:00

Για μένα είναι μεγάλη πρόκληση οι μάσκες. Γιατί μου προκαλούν φόβο... και ότι με φοβίζει συνάμα με γοητεύει. Γι'αυτό πάντα αντιδρώ παράξενα.
Φοράω μάσκες για να μεταμορφώνομαι, σχεδιάζω μάσκες, τις φτιάχνω με τα χέρια μου, μ'αρέσει να τις χαζεύω όπου τις βλέπω, να τις παρατηρώ φορεμένες στους άλλους.
Γεύομαι τη χαρά της πραγματικής μάσκας πλέον μόνον σε καρναβάλι...

Εγώ πια την έβγαλα τη δική μου "μάσκα". Το έχω πει και σε παλαιότερη γραφή μου εδώ.
Και από τότε που έγινε αυτό θέλω να αφαιρώ τις φορεμένες από τα πρόσωπα των άλλων, αυτές τις εκτός Αποκρεών...

Όταν μ'αγκαλιάσεις ξέρω πως θα νιώσω αιφνιδιασμένη. Μα θα γίνει...
Μπορεί να τρομάξω, έτσι όπως θα φέρεις το κρυμμένο πρόσωπο σου κοντά στο δικό μου...
Και θα έρθει το νερό της ψυχής στα μάτια μου. Θα κυλήσουν τα δάκρυα μου να πέσουν ροδοπέταλα πάνω στη μάσκα σου... να τη ξεφλουδίσουν, να τη διαβρώσουν...
Τα κομμάτια της θα πέσουν και θα θρυμματιστούν, κρύσταλλινες πέτρες από ουρανοξύστη, απρόσιτο μου πρόσωπο...

Θα μείνω να κοιτώ τα μάτια σου, αυτά που μου κρύβεις.
"Χάρη στα μάτια, η ψυχή φαίνεται ευχαριστημένη στη φυλακή του σώματος,
αφού χωρίς αυτά μια παρόμοια φυλακή θα ήταν βασανιστήριο"*

Θα δεις και'συ μέσα μου άραγε; Μέσα, πίσω από τα μάτια μου...
Μα προτού δεις, κλείσε τα μάτια. Τα χείλη μας θα ενωθούν όταν έρθει η ώρα...

* Leonardo Da Vinci